Kinderen betalen om naar school te gaan en daar hun best te doen, onderzoek naar wat werkt en wat niet.

In 2009 schreven we al over een anti-spijbelproject in Parijs waarbij jongeren betaald werden om naar school te gaan (klik hier). Het klinkt wellicht raar voor veel mensen, vooral omdat we in het onderwijs steeds stellen dat intrinsieke motivatie (een motivatie gebaseerd op interesse) beter is dan extrensieke motivatie (dingen doen omdat je er iets voor krijgt dat niets te maken heeft met de inhoud).

In dit artikel van Time Magazine wordt een onderzoek beschreven aan de universiteit van Harvard door Roland Fryer Jr. Hij onderzocht de meerwaarde van een dergelijk systeem. Hij zamelde geld om 18000 leerlingen samen zowat 6,3 miljoen doller uit te betalen. Ondanks dat hij zelfs doodsbedreigingen kreeg, zette hij met een team van onderzoekers dit project toch door in 4 steden: Chicago, Dallas, Washington en New York. In elke stad werd een ander beloningssysteem toegepast. In de ene stad werd men beloond om niet te vechten, andere kinderen werden beloond voor goede punten.

In 1 stad was er geen enkel effect, in 2 steden was er een vermoeden van effect en in 1 stad was er een spectaculair effect waarbij het leek alsof de groep 3 maanden meer les had gekregen dan de controlegroep.

Wat waren de 4 systemen:

“In the fall of 2007, the New York City experiment began. Fourth-graders could earn a maximum of $25 per test, and seventh-graders could earn up to $50 per test. To participate, kids had to get their parents’ permission — and 82% of them did. Most of them also opened savings accounts so the money could be directly deposited into them. Meanwhile, Fryer and his team found other testing grounds. In Chicago, Fryer worked with schools chief Arne Duncan, now President Obama’s Education Secretary, to design a program to reward ninth-graders for good grades. Over beer and pizza in a South Side bowling alley, they sketched out a plan to pay kids $50 for each A, $35 for a B and $20 for a C, up to $2,000 a year. But half of their earnings would be set aside in an account, to be redeemed only upon high school graduation.

In Washington, middle schoolers would be paid for a portfolio of five different metrics, including attendance and good behavior. If they hit perfect marks in every category, they could make $100 every two weeks. Schools in Dallas got the simplest scheme and the one targeting the youngest children: every time second-graders read a book and successfully completed a computerized quiz about it, they earned $2. Straightforward — and cheap.”

In New York, waar de kinderen geld kregen voor betere scores, was er geen meetbaar effect. In Chicago was het resultaat dat de kinderen meer naar de klas kwamen en betere punten kregen, maar niet beter deden op de gestandaardiseerde testen op het einde van het jaar. Ook in Washington was er geen effect op die eindresultaten.
Maar  in Dallas was er een groot effect: “Paying second-graders to read books significantly boosted their reading-comprehension scores on standardized tests at the end of the year — and those kids seemed to continue to do better the next year, even after the rewards stopped.”

Waarom lukte het bijvoorbeeld niet in NY. De kinderen wilden wel meer geld verdienen, maar wisten gewoon niet hoe. Ze hadden geen idee hoe ze hun punten effectief zouden kunnen verhogen, en dus meer verdienen. Omdat men in Chicago met tussenstappen werkte, en men oa betaald werd om aanwezig te zijn, lijkt de uitval van leerlingen te verminderen. Maar effectief beter leren zat er hier ook niet in, ook terug omdat de leerlingen vaak niet wisten hoe ze betere resultaten konden bereiken.

Maar als je kinderen betaald om iets te doen dat ze kennen, bijvoorbeeld boeken lezen, dan komen er positieve resultaten.

In feite een mooie samenvatting van het principe:

“We tend to assume that kids (and adults) know how to achieve success. If they don’t get there, it’s for lack of effort — or talent. Sometimes that’s true. But a lot of the time, people are just flying blind. John List, an economist at the University of Chicago, has noticed the disconnect in his own education experiments. He explains the problem to me this way: “I could ask you to solve a third-order linear partial differential equation,” he says. “A what?” I ask. “A third-order linear partial differential equation,” he says. “I could offer you a million dollars to solve it. And you can’t do it.” (He’s right. I can’t.) For some kids, doing better on a geometry test is like solving a third-order linear partial differential equation, no matter the incentive.”

Belangrijke noot: de kinderen in Dallas waren ook de jongste van de groep, misschien zit hier ook een deel van de verklaring.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.