De column die ik schreef voor Speakersacademy over onderwijs en innovatie

Ik kreeg de vraag om een column te schrijven voor de SpeakersAcademy, ik deel hem graag ook hier.

Als je me vraagt naar het mooiste voorbeeld van onderwijsinnovatie dat ik de voorbije jaren zag, dan kom ik uit op witte schrijfplankjes. Nee, ik heb het dan niet over witte iPads, maar letterlijk over plastic bordjes met een stift.

Het was een idee van Dylan William die als onderwijskundige door de BBC in 2010 werd uitgedaagd om het niveau van een school op te krikken. Alle stappen en alle mogelijke gevolgen werden minutieus vastgelegd in de tweedelige documentaire ‘The Classroom Experiment”. Wat was de bedoeling van het werken met de bordjes?

Recent nog tonen Hattie en Yates in hun nieuwe boek over leren aan dat de ‘academische tijd’, de tijd waarin je effectief met het onderwerp bezig, heel erg kan verschillen van kind tot kind. Het is iets wat menig leerkracht al wist. Een blik werpen in de meeste klassen maakt duidelijk dat er naast de kinderen die heel aandachtig meewerken en er een heleboel zijn die er minder met hun hoofd bij zijn.

William wou dit tegengaan en schafte eerst en vooral de vinger in de lucht om een antwoord te geven af. Nee, vanaf nu moest iedereen altijd antwoorden door zijn of haar antwoord neer te pennen op een eigen schrijfplankje. Dit verplichtte iedereen om steeds mee te denken en bij de les blijven.

De resultaten waren sterk, maar ook hier kwam een vloek met de wens. Na enkele maanden werd Dylan William naar school geroepen want er waren problemen. De sterkste leerlingen presteerden een pak slechter en begonnen te rebelleren. De reden was wellicht dat ze zich niet meer konden profileren.

Waarom is dit voorbeeld zo mooi als het over innovatie in het onderwijs gaat? Het vertrekt niet vanuit een nieuwe technologie, maar vanuit al dan niet nieuwe inzichten. William weet dat je iedereen optimaal moet betrekken tijdens de les en hij zocht een oplossing hoe dit kan. Begrijp me niet verkeerd, ik ben helemaal niet tegen nieuwe technologie. Wel vind ik dat je minder innovatief bezig bent dan in het voorbeeld als je een iPad enkel zou gebruiken om een pdf-je van een handboek op te plaatsen. Een term die meer en meer valt, ook in het onderwijs is “solutionism”, de idee dat alle problemen en uitdagingen een goedaardige, meestal technologische oplossing kennen.

Daarom is het voorbeeld van “The Classroom Experiment” ook voor een andere reden belangrijk. De oplossing was namelijk niet voor iedereen positief. In het onderwijs bestaan geen ‘one size fits all’-aanpakken. Het is net de professionaliteit van onderwijsmensen om uit het hele repertoire van mogelijke oplossingen die aanpak te kiezen die bij hun doelgroep en hun doelen het beste past. Het is daarom aan de overheid en de directies om er voor te zorgen dat het repertoire van de leerkracht optimaal groot is en waar nodig er ondersteuning bestaat bij het kiezen uit de vele mogelijkheden. Nog belangrijker is een blijvend vertrouwen in net die professionaliteit van de onderwijsmensen. Zonder dat zal er geen innovatie mogelijk zijn.

2 gedachten over “De column die ik schreef voor Speakersacademy over onderwijs en innovatie

  1. Pingback: De column die ik schreef voor Speakersacademy o...

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.