Boekbespreking “Kinderen van Rousseau” (Paul Claes)

Het zijn dingen waar ik minder blog en (te) weinig over praat in lezingen, maar puur pedagogische onderwerpen houden me nog steeds bezig. Ik werk al een tijdje aan een artikel rond een alternatieve tweedeling in het huidig denken over onderwijs en Rousseau speelt in dit artikel een hoofdrol.

Daarom was ik er als de kippen bij toen ik (via Twitter nota bene, straks merk je de ironie) las over het nieuwe pamflet van Paul Claes met als titel “Kinderen van Rousseau“. Het is belangrijk te beseffen dat dit geen wetenschappelijk werk is, maar door de vorm van pamflet een soms zeer persoonlijke toon heeft.

Toch toont Claes regelmatig niet onbeslagen te ijs zijn gekomen over het leven en werk van Rousseau. De invloed van de Fransman ziet Claes in onze fascinatie voor het kind, de passie, emotie… en onze huidige afkeer van intellect, cultuur, kennis.

De man heeft hier vaak een punt. Hij beschrijft kort de invloed van Rousseau op ons huidig denken over onderwijs en verwijst dan naar het belang van vertrekken uit de leefwereld van het kind of de dictatuur van ‘leuk’. Door het pamflet-karakter van dit werk, gaat Claes heel ver in de aanklacht, te ver. Het belang van de leefwereld is vandaag er niet enkel door die ‘hypochonder’ van eeuwen geleden, maar omdat we weten dat er ook een cognitief psychologisch meerwaarde is voor leren.

De grootste drempel in het boekje was voor mij net het zeer persoonlijk karakter. We leren dus mond en neus bij dat de schrijver af en toe een vijfsterren-hotel frequenteert waar hij moet vluchten voor het vele lawaai. Af en toe wordt het zo een langgerekte klaagzang zonder plaats voor enige nuance. Twitter zou dan volgens Claes de plaats voor emotie bij uitstek zijn, hij is onwetend of blind voor de intellectuele mogelijkheden die het platform ook biedt, zoals bijvoorbeeld zijn werk ontdekken.

Ik raad het pamflet niet af als lectuur, maar het boek uit 2012 van Doorman, Rousseau en ik, is volgens mij beter als je over Rousseau en zijn invloed op ons denken wil bijleren.

2 gedachten over “Boekbespreking “Kinderen van Rousseau” (Paul Claes)

  1. In Knack had ik eerst al het interview van Joël De Ceulaer met Paul Claes gelezen n.a.v. zijn Rousseau-boek. Interesting stuff. Nog veel interessanter met jouw blogbeschouwingen erbij!! Jij richt de blik op een breder perspectief én op de ongelooflijke ‘leer’power die social media ook heeft! Zonder Twitter, YouTube, … ik noem maar wat, zou ‘levenslang’ (ook serendipisch) leren voor mij veel minder comfortabel, weids, inspirerend en stimulerend zijn. Zonder Twitter en YouTube kunnen we gewoon niet ‘goed’ meer leren. Oei, ik laat le gaan.
    … En jouw Doorman wil ik er zeker ook bijnemen, naast Paul Claes, op mijn ontdekkingstocht naar Rousseau. Bedankt voor de tip.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.