Mijn bijdrage voor het WIJS-trendrapport: Technologie in het onderwijs, een dip of een kans?

Vandaag verschijnt het nieuwe trendrapport van Wijs waar ik al enkele jaren mijn eigen kleine bijdrage aan lever. De mensen die mijn presentatie op de Onderwijsdagen hoorden, zullen een stuk de boodschap herkennen. Geen toeval, ik schreef de tekst in voorbereiding op deze lezing.

De voorbije jaren was mijn stuk voor het trendrapport meestal klaar eind september. Dit jaar kreeg ik begin november een herinnering van Bart of ik iets wou schrijven. Had ik geen tijd? Ook, maar dit was niet de belangrijkste reden: technologische vernieuwingen in het onderwijs lijken voor een dip te staan. Verwacht je echter niet aan een deprimerend stuk, op het einde gloort er hoop!

Dat we voor een mogelijke dip staan, lijkt de conclusie als je naar de meest recente hype cycle voor onderwijs van Gartner kijkt. In het denken over technologie in onderwijs en de trends die er zitten aan te komen, valt het op hoe digitalisering van het didactische proces klaar staat voor de sprong in het diepe gat van de desillusie.

Dit kan je effectief merken als je even over de grenzen kijkt. In Nieuw-Zeeland worden de tablets alweer vervangen door laptops, terwijl in de VS in sommige staten de bestellingen door onder andere schandalen op pauze staan. De grote hoop in MOOC’s, de massive open online course, van de voorbije jaren, is ondertussen al duidelijk vervangen door sterke twijfels over hun effectiviteit en succes. Een onlangs verschenen wetenschappelijke studie waarin 73 MOOC’s met elkaar vergeleken worden, spreekt over window dressing. De MOOC’s zien er mooi uit, maar zijn didactisch vaak minderwaardig.

Terwijl ik nog wel nieuwe slideshares zie opduiken over hoe Google Glass in onderwijs kan gebruikt worden of zelfs onderwijs kan veranderen, is het niet eens zo zeker of de zoekmachinegigant het toestel wel ooit op de markt zal brengen. Wearables in de klas kunnen wel handig zijn voor bijvoorbeeld de sportles, tegelijkertijd zullen scholen vooral bang zijn van smartwatches.

Ondertussen zijn er wel al experimentjes met Oculus Rift, heel populair op conferenties, en zag ik zelfs al nadenken over het gebruik van drones op school, maar de belangrijkste verandering is vooral dat bewegingen als de maker-beweging en andere CoderDojo’s behoorlijk momentum krijgen. Dit is deels door het ontstaan van techniekacademies. Ook zien we in verschillende landen of regio’s zoals Engeland dat leren programmeren een onderdeel wordt van het curriculum. Als er nagedacht wordt over wat er in het basis en secundair onderwijs aangeleerd moet worden, zal dit zeker op tafel liggen.

Toch lijken de echte grote veranderingen of aardschokken niet direct om de hoek op de loer te liggen. Nicholas Negroponte van MIT beweert in een recente TED-talk wel dat we tegen 2050 een taal zullen kunnen leren via een pil. Als dit al zou kloppen, dan is dat vooral nog veraf.

Het toepassen van iets als personalized review, waarbij Amazon-achtige algoritmes gebruikt worden om bijvoorbeeld makkelijker een taal te leren door gepersonaliseerde herhalingsoefeningen te krijgen, klinkt veelbelovend en behoorlijk nieuw. Toch is het vooral een samengaan van iets dat we al zeer lang kennen als het over leren gaat, spaced repetition, gecombineerd met learning analytics die vooralsnog vooral in onderwijs voet aan grond moeten krijgen. Tenminste, als de discussie over het al dan niet mogen gebruiken van dergelijke data-aggregatie niet tot te veel privacy-discussies zal leiden zoals al in 2014 gebeurde.

Misschien heeft Peter Thiel wel gelijk als hij het voorbije jaar opperde dat de echte vernieuwingen aan het stilvallen zijn. Onderwijs dat volgens sommigen sowieso al wat trager gaat, lijkt geen uitzondering. Als ik kijk naar de vormingen en conferenties over ICT in onderwijs zie ik vaak thema’s en sessies die ik ook in 2011 had kunnen zien.

Tegelijkertijd geeft me dit opvallend genoeg hoop. Liever dan een dip, hoop ik dat een dergelijke, wellicht tijdelijk, plateau er net voor kan zorgen dat onderwijs kan bijbenen en zo de kans krijgt de krenten te plukken uit de vele aangekondigde hypes van de voorbije jaren om met visie echte integratie na te streven.

3 gedachten over “Mijn bijdrage voor het WIJS-trendrapport: Technologie in het onderwijs, een dip of een kans?

  1. Een leraar of coach vervangen door technologie is niet evident.
    Goede leraars en coaches blijvend onontbeerlijk voor de overdracht en opbouw van kennis.
    Een oprecht prettig eindejaar en de allerbeste wensen voor 2015 aan een top blogger!

  2. Pingback: “We wilden vliegende auto’s maar kregen 140 tekens”, of “disruption interrupted” | X, Y of Einstein?

  3. Pingback: Lectuur op zaterdag: buzzword-bingo, het raadsel van verdwijnende leraren en meer | X, Y of Einstein?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.