Wat als leren is als eten?

Ik weet het: alle metaforen lopen mank, maar toen ik deze ochtend deze video zag via een tweet, dacht ik: wat is er nu echt anders?

Wat zie je? Indrukwekkende technologie, dat is zeker. Je ziet een wereldwijde klas, maar beide woorden zijn hier belangrijk: je ziet deelnemers van over de hele wereld… in een klas luisteren en interactie gaan met een leerkracht. Didactisch is wat je hier ziet niet decennia of eeuwen oud, maar gaat de didactiek terug tot de oude Grieken. Niks mis mee, maar de kans dat door alle technologisch bling dit over het hoofd gezien wordt, is niet denkbeeldig.

Dit bracht me tot de vraag; is leren niet zoiets als eten? Eten gebeurt bij de meerderheid van de bevolking via de mond – al spelen de andere zintuigen ook een rol. We eten al zo zolang de soort zowat bestaat, maar wat we eten veranderde wel en voor sommige zaken die we vandaag op ons bord krijgen zijn de woorden ‘acquired taste’ van toepassing. Maar alles gaat nog wel steeds meestal door de mond.

We weten dat er verschillende soorten leren bestaan zoals bewust, latent,… Maar tegelijk klinkt door deze metafoor opeens ‘het nieuwe leren’ raar, niet onterecht. Het meest jammere is dat we in (cognitieve) wetenschap weliswaar veel weten over hoe we eten leren, maar dat deze kennis volgens deze pilootstudie nauwelijks aanwezig is bij leerkrachten.

Een gedachte over “Wat als leren is als eten?

  1. Inderdaad, leren is als eten. Inderdaad, kennis over leren blijkt vaak te negeren wat we weten. Zo blijven bijvoorbeeld veel te veel kinderen zitten en slaan er veel te weinig een jaar over, als we kijken naar de verschillen tussen onderzoeksresultaten en de praktijk.
    Het loont echter ook de moeite om even stil te staan bij de verschillen in het omgaan met het fysieke “voedsel”… Voor het voedsel dat in schoolrefters op tafel wordt gezet, gelden een heleboel regels. Maar hoe zit dat voor het leervoedsel? Worden de leermiddelen die we op tafel leggen aan enige controle onderworpen? Verschijnt er vaak vergelijkend onderzoek tussen methode A van uitgever B en methode C van uitgever D? Hoe kiest een school eigenlijk een methode? Op basis van de mooie prentjes, waarvan onderzoek aantoont dat ze vaak afleiden van het leren?
    Soms hoor je leerkrachten zeggen “Weet je nog, bij methode X moesten we voor onderdeel Y zelf materiaal maken want dat werd totaal verkeerd aangebracht/was afwezig/… in methode X”. Stel je voor dat er voedsel geleverd wordt waarvan de kinderen ziek worden. Zouden we daar ook even vlot overheen gaan? En dat terwijl het VEEL eenvoudiger is om te veranderen van leverancier voor schoolmaaltijden dan om over te stappen op een andere methode! Om die reden alleen al zou de effectiviteit van leermiddelen op voorhand goed onderzocht en gedocumenteerd moeten worden, zodat scholen op een gefundeerde manier dat “leervoedsel” kunnen kiezen. Een handvol “pilootscholen” zonder controlegroep is werkelijk onvoldoende op dit vlak. Van controlegroep gesproken, gaan uitgevers trouwens ooit na of de nieuwe versie van een methode betere resultaten oplevert dan de oude EIGEN methode?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.