Brussel, een beetje commentaar

Twee keer rellen op een paar dagen tijd in Brussel. Twee verschillende oorzaken, maar gelijke miserie, schade en verontwaardiging. En dan wordt al vrij snel de link gelegd met onderwijs wat onder andere prof. Wouter Duyck tot deze reactie bracht:

Nu, de oorzaak van rellen toeschuiven in een richting – de politie, het onderwijs, de leefomstandigheden of ook de jongeren zelf – is de boel altijd verengen. Voor je het weet, oppert iemand dat het door vloggers komt. Maar… dat het onderwijs in Brussel voor grote uitdagingen staat, valt ook niet te ontkennen. Het scholenrapport van De Morgen van eerder dit jaar toonde al dat leerlingen in Brussel gemiddeld minder leren en de JOP-monitor toonde dat het welbevinden op Brusselse scholen lager is dan buiten Brussel, al merkten de onderzoekers ook op dat dit welbevinden niet door de school bepaald wordt, maar dat scholen dit welbevinden erven van buitenaf. Lees: ze maken het niet erger, maar kunnen het ook niet beter maken.

Let wel: net zoals dé Brusselse jongere niet bestaat, maar een divers lappendeken is, zo bestaat ook niet echt hét Brusselse onderwijs. Sommige spreken van een enorme versnippering van Vlaamse en Franstalige scholen en daar zit wat in. Maar behalve deze tweedeling – mét als we PISA mogen geloven toch enorme verschillen tot gevolg – is er ook een grote diversiteit binnen de tweedeling.

De voorbije maanden had ik het geluk verschillende directeurs en leerkrachten die in Brussel les geven te spreken. En ook in die gesprekken merkte ik enorme verschillen. Ik ontmoette zeer gedreven mensen, maar hoorde ook bij sommige de wanhoop. Er wordt vandaag al op veel plaatsen heel mooi werk verricht en ik ken ondersteuners die de benen uit hun sloffen lopen om leerkrachten met raad en daad bij te staan. Zeggen dat er uitdagingen zijn, is geen afbreuk aan het fantastisch werk dat zij leveren.

Deze ochtend hoorde ik op Radio 1 een directeur een subtiel onderscheid maken tussen leerkrachten die in Brussel wonen en de leerkrachten die er niet wonen. Er zijn nu eenmaal veel forenzen die les geven in Brussel en dat zal nog lang zo blijven. De lerarenopleidingen in Brussel hebben onder andere door de aanslagen sterk geleden in inschrijvingscijfers. En dat is erg, want dat er leerkrachten nodig zijn, is meer dan duidelijk. Terwijl er in 2014 nog berichten waren dat er geen tekort meer bestondtrokken vorig jaar verschillende parlementsleden in de commissie onderwijs aan de alarmbel.

Maar die forenzende leerkrachten hebben ongewild nog een ander gevolg. Ze kunnen er voor zorgen dat er meer verloop is van onderwijzend personeel omdat ze vaker overwegen dichter bij huis te gaan werken zoals Dimo Kavadias hier aangeeft. En een groot verloop van leerkrachten kan negatief zijn voor het leren van leerlingen.

Ik vrees dat er enkel oplossingen bestaan op lange termijn voor de uitdagingen in het Brusselse onderwijs omdat voor complexe problemen er zelden eenvoudige oplossingen bestaan. Er is vrij recent meer aandacht voor grootstedelijke context in de lerarenopleiding, maar ik denk dat we onder andere ook meer leerkrachten nodig hebben die uit Brussel zelf komen. In afwachting kunnen we de mensen die er nu al werken vooral zo goed mogelijk verder ondersteunen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.