Nepcongressen en ander leuks

Vandaag staat er in de Volkskrant een stuk over ‘neptijdschriften’.  Marc van Oostendorp reageerde al op het woord neptijdschrift. Ik zou zelf strenger zijn dan van Oostendorp omdat dergelijke tijdschriften het wetenschappelijk werk ondergraaft. Voor een artikel me in de krochten van dergelijke tijdschriften verdiept en geloof me vrij, it ain’t nice. In dit stuk wil wil ingaan op een andere praktijk die in het artikel aan bod komt, de schijnconferenties:

Zo wordt in een achtergrondartikel een congres in Naarden beschreven:

Het is net acht uur, maar binnen luisteren de welgeteld zestien deelnemers aan een researchconferentie van WASET, een beruchte Turkse congresorganisator. Wie er is, luistert naar een presentatie over batterijen, die zo wordt gevolgd door een verhaal over sisaltouwvezels, over nano-deeltjes en over verkeersongelukken in Mexico-City.

Geen touw aan vast te knopen, zegt een Indiase ingenieur na de ochtendsessies van de ‘researchconferentie’ van WASET. ‘Het leek me een conferentie voor specialisten, dat suggereerde de titel tenminste. Maar er is hier eigenlijk niemand uit mijn vak, het is van alles door elkaar. Hooguit steek je nog wat van andere vakken op, want we blijven ingenieurs.’

Ik had ooit het plezier om een paper te presenteren op een conferentie die niet half zo slecht was als hier beschreven wordt, maar ik had toch de nodige bedenkingen achteraf. De conferentie was eenduidig over onderwijs – dat is al een plus – maar al snel had ik door dat er helemaal geen kwaliteitscontrole gebeurde. Geloof me, dat was meer dan te merken aan de bijdragen die ik bijwoonde. Maar de conferentie had dan ook niet de bedoeling om het publiek iets bij te brengen, maar om mensen over hun projecten te laten spreken.

Dat laatste klinkt misschien raar, maar disseminatie is altijd een belangrijk aandachtspunt in Europese en andere projecten. Tegelijk is dit niet altijd even makkelijk te bereiken. Dus spelen slimmer organisatoren hier op in door congressen te organiseren met ronkende titels als ‘The Future of Education’ of iets dergelijks en met de subtiele hint dat disseminatie van projecten mogelijk was. Tja.

De spam van dergelijke conferenties én van de journals die in het Volkskrant-artikel aan bod komen kan enorm zijn als je eenmaal echt wetenschappelijk gepubliceerd hebt. Ik negeer ze zelf, maar besef tegelijk dat er wel degelijk ook een markt voor is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.