Een jaar geleden ontplofte mijn blog. Een kleine, persoonlijke terugblik op de ‘marathon’

In maart 2020 kwamen er evenveel bezoekers als normaalgesproken in een half jaar. 1 welbepaalde blogpost werd op een dag alleen al meer dan 13000 keren gelezen en ik ben er het voorbije jaar vaak op aangesproken. De titel? Beste collega, trap niet in de val waar ik bijna in trapte: dit wordt een marathon, doe geen sprint.

Wat had ik zo graag ongelijk gekregen. We zijn nu een jaar later en het is moeilijk om mijn gedachten op orde te krijgen. Er zijn fijne momenten geweest, zeker. Er zijn grappige momenten geweest. Toen ik die blog schreef, wist ik bijvoorbeeld nog niet dat ik opeens in een hoodie zou zitten op De Afspraak (en daardoor in  De Ideale Wereld) of dat Dan Willingham me een berichtje zou sturen dat er een tweelingbroer van mij op de Belgische TV zit omdat hij nooit zou geloven dat ik ooit een kostuum zou dragen.

Maar ik zag ook hoe drie jaar onderzoek op een sisser leek af te lopen door het virus. Ik zag studenten achter een scherm verdwijnen. Ik zag mensen dichtbij en veraf ziek worden. Ik zag mensen voorgoed verdwijnen. Ik zag vooral veel te veel mensen niet meer van dichtbij. Soms leek het dat alles wat ik leuk vind, verboden werd en soms lijkt dit eeuwig zo te blijven.

Er waren vooral ook de vele verhalen die ik te horen kreeg van mensen die smeekten voor een oplossing. Ik zie de berichten die binnenkomen via Teacher Tapp en zeker ook via WADDIST. Ik begon hierdoor steeds meer een allergie te krijgen voor cynisme. Trouwens evenzeer voor uitdrukkingen zoals ‘het nieuwe normaal’.

Misschien herken je het, misschien niet, maar dit alles zorgde bij mij voor een quasi constant gevecht tussen ratio en hart.

Als ik nu terugkijk, zie ik vooral een langgerekte race. Inderdaad, een marathon.
En man, wat ben ik moe. Ik heb een heel sterk vermoeden dat ik hierin niet alleen ben.

Deze week stelde ik uitzonderlijk zelf een vraag via Teacher Tapp Vlaanderen, ik beken.
Het was deze:


Ik vroeg het niet omdat ik zelf overweeg om te stoppen.

Alhoewel.

Ik heb wel twijfels gehad. Af en toe, soms, zo rond 5u ’s ochtends.

Kan ik nu zeggen dat de marathon bijna voorbij is?

Eerlijk? Nee.

Ik hoop dat we de komende weken steeds meer ademruimte zullen krijgen. Yep, ik schreef weken, ik blijf een optimist.

Maar ik blijf ook een rationele optimist, dus ik blijf ook de uitdagingen zien. En we gaan de komende jaren in onderwijs nog heel veel werk hebben door Corona. En inderdaad, ik schreef ‘we’, het is nu eenmaal geen 5 uur ’s ochtends als ik dit schrijf.

Mensen, hou je gezond. Krijg ons samen gezond, fysiek én mentaal.

Hopelijk tot snel ergens onderweg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.