Die ene keer tijdens een mondeling examen…

Ik beken: ik doe graag mondelinge examens. Ik maak er graag een echt gesprek van, maar zorg door duidelijk criteria dat het toch zo objectief mogelijk gebeurt. Criteria die de studenten op voorhand weten. Ja, het is arbeidsintensief, en op het einde van de dag kan je me bij elkaar vegen, maar toch: ik zou het niet willen missen.

Toch was er jaren geleden – ik laat bewust in het midden hoeveel jaar – een moment dat ik sterk heb overwogen om met deze vorm van examineren te stoppen. Het was de laatste studente van de dag en het examen liep echt niet goed. We wisten allebei dat het een onvoldoende zou worden. En dan opeens, uit het niets, probeerde de studente me te overtuigen dat ze het me misschien op een andere manier aangenaam zou kunnen maken als ik de punten zou aanpassen.

Normaalgesproken zit er altijd een andere student (M/V/X) bij een mondeling examen die voorbereidt terwijl de ene het examen aflegt. Maar omdat dit de laatste van de dag was, was dit niet het geval. Ik ben natuurlijk niet op het aanbod ingegaan en reageerde onderkoeld dat ik geen interesse had en deze move niet kon appreciëren. Tegelijk was ik inwendig vooral bang. Waarom? Stel dat de studente het omgekeerde zou zeggen aan de buitenwereld, spookte door mijn hoofd. Dan was het haar woord tegen het mijne. Ik heb na dit incident direct mijn betrokken vakgroepvoorzitter op de hoogte gebracht en iedereen die het intern moest weten. Oh, en mijn vrouw.

Dit is allesbehalve een MeToo-verhaal. Ik was nauwelijks persoonlijk geraakt. Het vervolg dat ik vreesde, kwam er niet, al zat er op mijn vraag wel iemand extra bij het herexamen. Het is een eenmalig voorval op honderden studenten de voorbije twintig jaar en het is echt helemaal niets in vergelijking met de verschrikkelijke dingen die vrouwen hebben moeten doorstaan en waarmee ze nu naar buiten komen. Persoonlijk ben ik blij dat er eindelijk aandacht is voor de mistoestanden die momenteel onthuld worden en hoop dat de verschillende instellingen in het vervolg adequater reageren. Hoorde de voorbije weken zelf nog recente, concrete voorbeelden van wangedrag van lesgevers waar je maag van omkeert. Gelukkig zijn het uitzonderingen, maar er is duidelijk nog meer dan wat vandaag de media haalt. Ik hoop vooral dat dergelijk gedrag snel tot het verleden hoort.

Toch moest ik aan dit voorval denken de voorbije dagen, omdat het in de duiding zo vaak over macht gaat. Het klopt, proffen en docenten zitten in een machtspositie, al zie ik het zelf vooral als een enorme verantwoordelijkheid. Maar heel soms liggen die machtsverhoudingen even omgekeerd. Sindsdien vraag ik trouwens dat de voorlaatste student nog even blijft…

P.S.: Ik begeleid momenteel een groepje studenten bij hun onderzoek naar het al dan niet voorkomen van een andere vorm van misbruik in het onderwijs die nog niet echt op de radar staat. Het is nog niet duidelijk of dit terecht is of niet. Wordt vervolgd…

3 gedachten over “Die ene keer tijdens een mondeling examen…

  1. Goedemorgen Pedro,

    Ah, nu ben ik nieuwsgierig! “het al dan niet voorkomen van een andere vorm van misbruik in het onderwijs die nog niet echt op de radar staat. Het is nog niet duidelijk of dit terecht is of niet.”

    Het eerste dat in mij opkomt is het misbruik in de vorm van afreageren van eigen frustraties. Elke keer als een mens onrust ervaart doordat het gewenste beeld niet overeenkomt met de situatie, ontstaat stress. Hoe vaak wordt dit op kinderen afgewenteld? Belangrijke karaktereigenschap, nee levensinstelling, van de leerkracht is dat je openstaat voor de feedback (in welke vorm dan ook!) van de leerling en wat dat met je doet.

    Misbruik is voor mij ook projectie van eigen behoeften. Daardoor sluit je niet aan op het kind en zijn / haar ontwikkeling. Je maakt jezelf groter ten koste van de ruimte van het kind.

    Bedankt voor je blog. Zeker weten dat ook deze groei in bewustzijn veroorzaakt.

    Groetjes, Judith

    Judith Goossens

    Bestuurssecretaris

  2. Het feit dat je je positie associeert met “verantwoordelijkheid” en niet met “macht” is voor mij een duidelijk signaal dat het goed zit. Het draait niet om ons als lesgever of om onze behoeften. Het draait om de lerende, die we ergens naartoe willen begeleiden en met wie we het beste voorhebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.