Ik-Jij-Wij: de kracht van peer relaties in de kleuterklas

Kleutergewijs

Op een dag in de instapklas…

Samir speelt alleen op de automat. Hij heeft twee auto’s in zijn handen en laat ze om de beurt rijden en even botsen. Hij lijkt gefascineerd door het draaien van de wielen… Plots kijkt hij op. ‘Pling pling.’ Hij reageert op het geluid dat hij hoort.Hij twijfelt niet en staat onmiddellijk op. Hier wil hij bij zijn! Hij gaat recht naar de muziekhoek, een tafel waarop verschillende instrumenten liggen om vrij te verkennen. Vik heeft een pianootje voor zich en tokkelt er vrolijk op los, met zijn tong uit zijn mond.

Samir wil ook proberen te tokkelen en wringt zich erbij. Beiden worden ze afgeleid door de stem van de juf die een begeleide activiteit doet bij de zandbak. Samir kijkt even rond naar wat er nog ligt op de tafel, maar richt zich dan terug op de piano. Dat is wat…

View original post 1.460 woorden meer

Trieste grafiek van de dag: mentale problemen dreigen voor 1 op 4 17 tot 19-jarigen in de UK

Dat het vaker voorkomt bij kinderen uit gezinnen die het moeilijker hebben, mag niet verbazen. Maar de evolutie bij de groep tussen 17 en 19 jaar, die is enorm:

Percentage of children and young people with a probably mental health disorder

Lees meer hier bij de BBC!

Het laatste beetje nieuws van November: “En zo schreef ik opeens een smartlap voor/met Sam Gooris”

Pedro De Bruyckere

Eerder gaf ik al aan dat er deze maand behoorlijk wat nieuws aankwam. Je had de nieuwe job, de nieuwe start-up (Askforce.one), het onverwachte nieuws van de lovende Humo-recensie, maar ik wist dat er nog iets groots aankwam…

Er zijn van die dingen waar je van droomt, zoals in mijn geval muziek van je horen in de donkerte van een cinemazaal. Er zijn van die dingen die je nooit verwacht te zullen doen: een smartlap schrijven voor en met Sam Gooris.

Beide zaken kwamen samen de voorbije maanden. Vanavond zit ik samen met mijn vrouw in een van de zalen van Kinepolis Antwerpen bij de première van De Zonen van Van As. De voorbije zomer heb ik er veel gitaren voor ingespeeld. Filmcomponist Joris Hermy en ik kennen elkaar al heel erg lang en Joris vraagt me geregeld om gitaren in te spelen voor zijn producties.

View original post 321 woorden meer

Onderzoek onder tweelingen wijst uit: onderwijs kan ongelijkheid verkleinen (Jeroen Janssen)

Misschien merkte je al dat de blog van onze vakgroep in Utrecht ook zeer actief is met dagelijks posts over recent onderwijsonderzoek. Check de blog hier. Jeroen schreef zo ook recent deze post:

Utrechtse collega Kim Stienstra (@kimstienstra) deelde onlangs de resultaten van haar meest recente studie.

Verminderen scholen de sociale ongelijkheid in onderwijsprestaties en fungeren zij als “de grote gelijkmaker”? Of reproduceren of versterken ze de ongelijkheden juist? Deze vraag staat centraal in een nieuwe studie van de Utrechtse en Amsterdamse onderzoekers Stienstra, Knigge, Maas, De Zeeuw en Boomsma. Zij onderzoeken dit door specifiek de onderwijsprestaties van tweelingen te onderzoeken. Doordat sommige tweelingen bij elkaar in de klas zitten en andere niet, kunnen de auteurs vier bronnen uit elkaar halen die bijdragen aan verschillen in prestaties: genetisch, gedeelde omgeving, niet-gedeelde omgeving en klassikale invloeden. De resultaten laten zien dat gemiddeld 2,1 procent van de variantie in onderwijsprestaties van Nederlandse basisschoolleerlingen is toe te schrijven aan klassikale invloeden. Onder klassikale invloeden vallen bijvoorbeeld de kwaliteit van leerkracht, de grootte van de klas, de beschikbare hulpmiddelen in de klas en het klassenklimaat. 2,1 procent lijkt misschien weinig, maar de auteurs merken terecht op dat 68% van de onderwijsprestaties in deze studie wordt verklaard door genetische factoren en dus slechts 32% door omgevingsfactoren. In verhouding wordt 12% van de variantie van deze omgevingsfactoren door klassikale invloeden verklaard. Klassikale invloeden blijken groter wanneer het opleidingsniveau van ouders lager is. Dit laat zien dat onderwijs tot op zekere hoogte een compenserend effect heeft.

 

Het abstract

We investigate the influence of the classroom environment on educational performance and its dependency on parental socio-economic status (SES). The classroom environment can have a compensatory effect and decrease educational inequality, in which case the classroom context is more important for children originating from lower SES families. Alternatively, there can be an amplifying effect, in which case the classroom environment is more important for high-SES children. This would increase educational inequality. We investigate the two alternatives by applying a twin design to data from 4,216 twin pairs from the Netherlands Twin Register (birth cohorts 1991–2002). Some twin pairs share a classroom and other twins from the same pair are in different classrooms. We use this fact to decompose the variance in educational performance at the end of primary school into four components: genetic variance, classroom variance, shared environmental variance, and non-shared environmental variance. We find that of the total variance in educational performance, only a small part (2 per cent) can be attributed to differences between classrooms within schools. The influence of the classroom was larger when the level of parental SES was lower (up to 7.7 per cent) indicating a compensatory effect.

Lectuur op zaterdag: is onderwijs een superkracht? Een verhaal over een kat! En de Metaverse (en een video over onderwijs, en meer)

De weekendbijlage bij deze blog:

Via de Linke Weekendbijlage vond ik deze video over Steiner-onderwijs

Ten slotte: hoe ziet die Metaverse er nu uit?

Mijn stuk vandaag in De Morgen: Kwetsbare kinderen dubbel de dupe van lerarentekort

Vandaag sta ik met een opinie in De Morgen:

Basisscholen met kwetsbare kinderen worden harder getroffen door het lerarentekort, blijkt uit een analyse van data van het Katholiek onderwijs door Kristof De Witte en KU Leuven-collega’s. Dit zal weinig mensen verbazen. Dergelijke scholen komen vaker voor in een stedelijke context, waar het lerarentekort sowieso al groter is, en leraren hebben door het tekort vaak maar te kiezen waar ze kunnen werken.

Dat dit de gelijke kansen niet ten goede komt, mag evenmin verbazen. Deze kinderen krijgen op deze manier gemiddeld minder les dan andere kinderen, terwijl ze net deze tijd met een leerkracht dubbel zo hard kunnen gebruiken.

Maar er is meer aan de hand. Als we kijken naar wat momenteel volgens onderwijsonderzoek zowat het hoogste leereffect heeft, dan is dat collective teacher efficacy, in het Nederlands collectieve doelmatigheid. Dit concept bedacht door de Amerikaans-Canadese psycholoog Albert Bandura in de vorige eeuw, beschrijft het collectieve geloof van een team in zichzelf. Het geloof dat je als team het verschil kan maken.

Er zijn gelukkig nog steeds een pak leraren die het beste van zichzelf geven voor deze kinderen, maar dit individuele geloof, self-efficacy, heeft maar een derde van de impact van een collectief geloof van een team, blijkt uit onderzoek van onder andere Rachel Ells en John Hattie. Zo zijn deze kinderen dubbel de dupe.

Eerder onderzoek (van Belfi en collega’s) toonde al dat in Vlaanderen net op deze scholen de collectieve doelmatigheid significant kleiner was dan in de rest van het Vlaamse onderwijs. De reden is niet ver te zoeken. Dit waren al scholen waar er een draaideur stond voor het personeel waarbij steeds nieuwe leerkrachten binnenkomen en er even vaak weer leraren vertrekken. Een groot verloop van personeel zorgt ervoor dat het moeilijker is om een team te vormen. Nu komt er nog bij dat er meer mensen de draaideur gebruiken om de school te verlaten dan dat er binnenkomen.

Wat valt hier aan te doen? De job van leerkracht in deze scholen aantrekkelijker maken, maar hoe? Meer loon of een bonus wordt soms geopperd. Dit kan helpen om dichter bij de school te wonen, omdat vaak veel leraren lang moeten pendelen om in deze scholen les te geven. Maar of dit genoeg zal zijn, is nog maar de vraag. De buurt moet ook aantrekkelijk genoeg zijn om met een gezin te gaan wonen. Buitenlandse voorbeelden tonen dat sterk schoolleiderschap en een uitgesproken visie ook kunnen helpen. Zelf ben ik voorstander om het werk van deze leerkrachten ook op een andere manier te erkennen met zowat het beste wat onderwijsmensen kennen: tijd. Laat deze onderwijzers en onderwijzeressen bijvoorbeeld iets minder les geven. Ze hebben namelijk relatief meer overleg omdat er nu eenmaal meer kinderen met problemen zijn waarvoor ondersteuning en dus overleg nodig is. Ook meer ondersteuning van deze leraren is broodnodig, iets waar bijvoorbeeld Teach For Belgium of verschillende stedelijke onderwijscentra al op inzetten.

Het is belangrijk om net deze jobs aantrekkelijker te maken dan te hopen dat bijvoorbeeld ICT dit probleem zal oplossen zoals sommigen opperen. Een onderwijs waarbij de arme kinderen het met schermpjes moeten doen terwijl de rijke kinderen een mens van vlees en bloed krijgen, lijkt me eerder McDonaldisering van het onderwijs dan een te volgen weg.

Wat zijn de meest en de minst gelukkige landen ter wereld? (Infografiek)

Via Larry Ferlazzo vond ik deze infografiek van Visual Capitalist, via deze link kun je ook nog een grotere versie en meer info terugvinden. Is er iemand verbaasd over het resultaat van Oekraïne?