Het voorbije weekend was ik een van de sprekers op ResearchEd in Greenwich in Connecticut. Sprak er twee keer en was een van de panelleden, maar dat hield me niet tegen om zelf ook bij te leren. Zo woonde ik een zeer boeiende sessie bij van Ido Davidesco. De man is neurowetenschapper die vooral kijkt naar de interactie tussen de breinen van leerlingen en de leerkracht.

Ido en zijn collega’s kijken dus effectief naar wat er gebeurt in de hersenen van leerlingen terwijl ze bijvoorbeeld samen een groepswerk doen. Hiervoor gebruiken ze natuurlijk geen lompe en dure MRi-scanner maar wel draagbare én draadloze E.E.G.-scanners die eenvoudiger zijn dan deze in labo’s, maar die toelaten om toch deze interacties in beeld te brengen. Hier vind je een lezing van 2 jaar terug over hetzelfde onderwerp door Ido. Zo konden ze betrokkenheid in het brein meten en die betrokkenheid ging gepaard met een opvallend fenomeen: synchroniciteit.

De onderzoeker bleef voorzichtig als hij hersensynchroniciteit beschreef en wat dit voor onderwis kan betekenen. Het team merkte dat op bepaalde ogenblikken de hersengolven van leerlingen en lesgever synchroon begonnen te lopen, wellicht op een moment dat er echt wel intensieve aandacht en betrokkenheid was. Maar we zijn nog ver verwijderd van uitspraken wat wat veroorzaakt of hoe je het optimaal kan sturen. Maar ik heb wel het gevoel dat de onderzoekers hier iets op het spoor zijn. Wat me heel erg beviel is dat ze heel erg de hand uitreikten naar onderwijs en onderwijsonderzoekers om de onderzoeksresultaten relevant te houden.

En 1 ding is zeker: het is absoluut niet de bedoeling om naar dit schrikbeeld te gaan: