Presenteren voor je Powerpoint zou nu ook kunnen in Teams zonder extra software

Na een webinar kreeg ik vaak de vraag hoe ik het aanpak om het beeld zo te krijgen:

Ik gebruik hiervoor zelf OBS Studio en een greenscreen, maar nu zou het ook zonder moeten kunnen in Teams, zoals deze video uitlegt:

Zelf blijf ik nog even bij mijn aanpak, omdat OBS studio nog veel meer toelaat, maar ik vermoed dat wel veel mensen blij zullen zijn met deze Teams-optie.

Hoe laat je werknemers (en wellicht ook leerlingen) optimaal presteren?

Heb een tijdje getwijfeld of ik het woord presteren in de titel zou gebruiken of niet. Ik ben zeker dat sommigen direct aan de prestatiemaatschappij zullen moeten denken. Maar toch heb ik het laten staan, omdat het onderzoek dat Harvard Business Review brengt wel degelijk gaat over hoe je werknemers beter kan laten presteren. Want, wat blijkt uit de bevraging van 14500 Amerikaanse werknemers? Slechts 15% gaf aan op hun volle potentieel aangesproken te worden. 85% zei dus dat niet het geval is.

En wat zijn dan volgens de werknemers zelf de omstandigheden die dit wel zouden mogelijk maken?

  • They are clear about what they are expected to do.
  • They are willing to ask questions and feel safe doing so.
  • They are not overwhelmed with rules about how the work has to be done or with unproductive meetings.
  • Their organization supports creative problem solving (e.g., implementing employee suggestions for improvements) and provides rewards and recognition for jobs well done.
  • Supervisors notice and acknowledge employee feelings, understand how their decisions will impact employees, and help them manage their emotions.
  • They see purpose and meaning in their work and are committed to their organization.

Larry Ferlazzo zag direct een link met onderwijs, maar het onderzoek gaat daar natuurlijk niet over. Aan de andere kant herken ik veel vanuit onderzoek naar onder andere collective teacher efficacy. En ik denk trouwens dat er wel degelijk vaak veel meer in onze leerlingen zit dan we denken of stimuleren.

Corona en de media: multitasking tijdens zoommeetings (en hoe je dat voorkomt) (Linda Duits

Deze post verscheen eerder op dieponderzoek.nl.

Zoomen kan vreselijk saai zijn. Wie let op de andere gezichten tijdens een online vergadering, ziet soms de ogen bewegen: aha! hij is zijn mail aan het lezen of iets anders aan het doen. Op een (online) conferentie presenteerden onderzoekers van Microsoft vorige week een studie [vrije toegang] naar multitasking tijdens ‘remote meetings’. De resultaten laten zien dat dat vaak gebeurt, maar het onderzoek biedt ook inzicht in wat we daarmee moeten.

De onderzoekers maakten gebruik van zowel automatische logs als dagboeken van de activiteiten van 715 medewerkers van Microsoft. Wanneer iemand tijdens een bijeenkomst in Teams een email stuurde, of OneDrive of Sharepoint gebruikte, werd dit bijgehouden en gezien als een teken als multitasken. In de dagboeken hielden de medewerkers zelf bij wat ze allemaal deden en daarbij voelden.

Tijdens ongeveer dertig procent van de meetings werd er gemultitaskt. Als een medewerker de mogelijkheid krijgt om de webcam uit te zetten, is de kans groter dat hij ook iets anders gaat doen. Hoe meer meetings iemand heeft, hoe meer hij multitaskt. Daarbij spelen de omvang en lengte van de vergadering een rol, net als het soort vergadering en het moment van de dag. Ook bij herhaalmeetings gebeurt dit vaker. Het belang van een vergadering en de mate van engagement zijn ook van invloed. Overigens werd er op vrijdag het minst gemultitaskt.

Mensen gingen wat anders doen omdat ze veel werk hadden, maar ook omdat ze afgeleid werden – bijvoorbeeld omdat ze een emailmelding kregen. Het kon ook een manier zijn om met (corona)stress om te gaan. De taken die de medewerkers multitaskten waren vooral communicatie met andere medewerkers. Daarnaast waren sommige taken meetinggerelateerd, bijvoorbeeld het lezen van relevante documenten. Uiteraard werd er veel op sociale media gekeken, en deden mensen dingen als eten, sporten en en huishoudelijk werk.

Multitasken kan goed zijn voor de productiviteit, maar het onderzoek laat ook zien dat het ervoor zorgt dat mensen niet opletten of mentaal uitgeput raken. Het is bovendien niet netjes.

De onderzoekers doen op basis van hun inzichten aanbevelingen. Sowieso is het verstandig om het aantal meetings tot een minimum te beperken. Houd het kort en vermijd intensieve vergaderingen aan het begin van de dag. Maak ruimte waarin mensen kunnen multitasken en bied mensen de gelegenheid om alleen bij een deel van een bijeenkomst te zijn.

Is ‘volg je passie’ iets typisch Westers?

Het is een advies dat je vaker hoort: volg je passie. Mensen die hun passie volgen zouden meer bereiken. Of dat klopt bleek eerder al maar de vraag, het is wellicht beter om je passie te volgen maar er nog zeker iets naast te hebben. Maar het is misschien volgens een nieuw onderzoek ook wel iets cultureels, en dan vooral iets Westers. Xingyu Li (Stanford Universiteit) en collega’s beschrijven in een nieuwe studie dat dit model van passie leidt tot beter presteren typisch is voor meer individu-gerichte samenlevingen. Bij meer collectief-gerichte culturen is niet je eigen pad vinden belangrijk, maar wel je inschakelen in een algemeen belang. Ze komen tot deze conclusie door analyses op data uit drie datasets uit 59 gemeenschappen met in totaal 1,2 miljoen respondenten.

Dat wil niet zeggen dat in die culturen gepassioneerd zijn door iets, geen invloed kan hebben op bijvoorbeeld schoolprestaties, maar de invloed van bijvoorbeeld ouderlijke steun blijkt even belangrijk.

De wetenschappers waarschuwen dat dit misschien wel voor een vertekening kan zorgen bij bijvoorbeeld intake-gesprekken. Als je bijvoorbeeld te zeer van een passie-model uitgaat, kan het zijn dat je bepaalde leerlingen of studenten of werknemers onterecht minder kansen zou kunnen geven.

Je wist het misschien niet, maar je mist het gestoord worden op je werk

Zolang ik me kan herinneren, werk ik als ik niet les geef van thuis, lang voor Corona. Een van de voordelen die ik altijd al zag, is dat ik zo minder gestoord word als ik aan het werk ben. Je ziet het vaak op kantoren: je bent met iets bezig en opeens komt er iemand op de deur kloppen met een vraag en hop, je bent afgeleid.

Maar… nieuw onderzoek dat die kleine onderbrekingen wel eens een belangrijke functie zouden kunnen hebben. Ze zouden net een positief effect hebben op het betrokken voelen bij het bedrijf en zo het welbevinden verhogen.

Abstract van het onderzoek:

Work intrusions—unexpected interruptions by other people that interrupt ongoing work, bringing it to a temporary halt—are common in today’s workplaces. Prior research has focused on the task-based aspect of work intrusions and largely cast intrusions as events that harm employee well-being in general and job satisfaction in particular. We suggest that apart from their task-based aspect, work intrusions also involve a social aspect—interaction with the interrupter—that can have beneficial effects for interrupted employees’ well-being. Using self-regulation theory, we hypothesize that while work intrusions’ self-regulatory demands of switching tasks, addressing the intrusion, and resuming the original task can deplete self-regulatory resources, interaction with the interrupter can simultaneously fulfill one’s need for belongingness. Self-regulatory resource depletion and belongingness are hypothesized to mediate the negative and positive effects of work intrusions onto job satisfaction, respectively, with belongingness further buffering the negative effect of self-regulatory resource depletion on job satisfaction. Results of our 3-week experience sampling study with 111 participants supported these hypotheses at the within-individual level, even as we included stress as an alternate mediator. Overall, by extending our focus onto the social component of work intrusions, and modeling the mechanisms that transmit the dark- and the bright-side effects of work intrusions onto job satisfaction simultaneously, we provide a balanced view of this workplace phenomenon. In the process, we challenge the consensus that work intrusions harm job satisfaction by explaining why and when intrusions may also boost job satisfaction, thus extending the recent research on work intrusions’ positive effects.

Mensen die pleiten voor meer diversiteit en verdraagzaamheid qua gender of afkomst, discrimineren zelf vaak op leeftijd (onderzoek)

Gelijke kansen voor iedereen blijkt volgens een nieuwe Amerikaanse studie toch niet altijd voor iedereen. Uit negen aparte onderzoeken in deze studie blijkt dat mensen die vechten tegen discriminatie en opkomen tegen seksisme en voor gelijke kansen, vaak zelf 1 groep discrimineren, namelijk: de ouderen.

Uit enkele van de deelstudies blijkt dat mensen die voor meer gelijkheid zijn, tegelijk vaak voorstander zijn van wat de onderzoekers Martin en North omschrijven als “succession-based ageism”, waarbij de idee is dat oudere werknemers beter moeten opstappen om plaats te maken voor jongere.

In een andere deelstudie mochten de deelnemers in scenario’s 1 miljoen dollar verdelen om de ongelijkheid in een bedrijf weg te werken. Opvallend hierbij was dat hoe meer geld iemand gaf naar gelijke kansen op vlak van vrouwen en minderheden, hoe minder geld ze wilden laten gaan naar ouderen. Uit een verdere bevraging bleek dit gemotiveerd te zijn door de idee dat ouderen net vaak vernieuwing en gelijke kansen in de weg zitten. Verder onderzoek toonde dat men wel weinig verschil maakten binnen de groep van ouderen, al wilde men wel meer in interactie gaan met oudere, zwarte vrouwen dan met oudere witte mannen.

Nu voor je denkt terecht, weet dat leeftijd in de VS bijna even vaak een grond van discriminatie is als geslacht of afkomst.

Abstract van de studie van Martin en North die wellicht voor de nodige discussie kan zorgen:

Past research has assumed that social egalitarians reject group-based hierarchies and advocate for equal treatment of all groups. However, contrary to popular belief, we argue that egalitarian advocacy predicts greater likelihood to support “Succession”-based ageism, which prescribes that older adults step aside to free up coveted opportunities (e.g., by retiring). Although facing their own forms of discrimination, older individuals are perceived as blocking younger people, and other unrepresented groups, from opportunities—that in turn, motivates egalitarian advocates to actively discriminate against older adults. In 9 separate studies (N = 3,277), we demonstrate that egalitarian advocates endorse less prejudice toward, and show more support for, women and racial minorities, but harbor more prejudice toward (Studies 1 and 2), and show less advocacy for (Studies 3–6), older individuals. We demonstrate downstream consequences of this effect, such as support for, and resource allocation to, diversity initiatives (Studies 3–6). Further, we isolate perceived opportunity blocking as a critical mediator, demonstrating that egalitarian advocates believe that older individuals actively obstruct more deserving groups from receiving necessary resources and support to get ahead (Studies 4–6). Finally, we explore the intersectional nature of this effect (Study 7). Together this research suggests that when it comes to egalitarianism, equality for all may only mean equality for some.

5 oorzaken van zoom-vermoeidheid, met 4 oplossingen (Linda Duits)

Deze post verscheen eerst op dieponderzoek.nl. Ik post deze ook omdat dit gisteren uit Waddist bleek:

Afbeelding

‘Zoomen’ is verschrikkelijk vermoeiend, of je dat nou met software doet die Zoom, Teams of Jitsi heet. Hoogleraar psychologie Jeremy Bailenson van Stanford ziet daarvoor vier mogelijke oorzaken, die hij overigens nog niet empirisch getoetst heeft. Hij heeft er wel oplossingen bij.

1. Oogcontact is intens
Toehoorders in Zoom staren naar je. Hun ogen zijn constant op het scherm gericht. In een normale vergadering kijken mensen steeds naar verschillende punten. Aangestaard worden is niet prettig. Bovendien zijn de hoofden volgens Bailenson relatief groot en te dichtbij je.

Oplossing:
Maximaliseer de app niet in je scherm maar kies voor een kleiner venster. Gebruik een extern toetsenbord zodat er meer ruimte is tussen jou en je scherm, en dus tussen jou en de mensen in het scherm.

2. Voortdurend jezelf zien is vermoeiend
In de normale wereld zie je jezelf niet de hele tijd in de spiegel, maar in Zoom wel. We zijn kritisch op onszelf en het is belastend om dat de hele tijd te zijn. Voortdurend in de spiegel staren is ook niet bevorderlijk voor je zelfbeeld.

Oplossing:
Sommige applicaties hebben de mogelijkheid tot ‘hide self”. (Ik ontdekte dit zelf pas recentelijk, vooral in kleine groepen geeft dit echt veel rust.)

3. We zitten stil
Normaal als je spreekt beweeg je. Docenten staan bijvoorbeeld als ze doceren, en gebruiken hun handen. Veel mensen lopen terwijl ze bellen. Tijdens zoomen is je beweging onnatuurlijk beperkt.

Oplossing:
Opnieuw: breng ruimte aan tussen je scherm en jezelf, bijvoorbeeld door een extern toetsenbord. Niet in het lijstje van Bailenson maar wel gezien: verhoog je monitor zodat je ‘gewoon’ kunt staan als docent.

4. De cognitieve last is zwaarder
Via een scherm moeten we veel meer moeite doen om non-verbale signalen en aanwijzingen te versturen én te verwerken. Zelf schreef ik in een column dat lesgeven voor de webcam is als acteren in een stomme film: alles moet overdrevener. Dat kost cognitieve kracht.

Oplossing:
Zet als toehoorder je video uit, en liefst ook je scherm, en ga even ‘audio-only’. Sowieso zijn veel pauzes belangrijk.

Aan het rijtje wil ik nog een vijfde oorzaak van vermoeidheid toevoegen:

5. Je krijgt geen energie terug
Als ik lesgeef of voor een groep spreek, geef ik energie, maar ik die krijg grotendeels terug van de groep: omdat je ze hoort lachen om je grapjes, omdat een boodschap aankomt, omdat ze vragen stellen of op andere manieren reageren op wat je zegt. Op het scherm kijk ik soms in de afgrond: alleen maar zwarte vakjes. Als camera’s wel aanstaan, zijn het vaak bewegingsloze hoofden, die aandachtig maar vermoeid naar hun scherm en dus naar mij zitten te staren – zie punt 1.

Oplossing? 
Je kunt toehoorders vragen levendig te doen, maar dat is niet echt een optie. Bovendien belast je hen dan weer bovengemiddeld. Ik vrees dat er geen oplossing is anders dan weer fysiek meeten. Als je als lezer wel wat weet: laat het horen!

UPDATE: Via Twitter kwam de evidente oplossing: minder zoomen! Wat specifieker: heb gewoon meer telefonisch contact. Want waarom zou je elkaar (en jezelf) moeten zien bij een gewoon overleg, zonder scherm delen? En als de camera dan toch aan ’moet’, gebruik dan de optie om je beeld te spiegelen, zodat je er in ieder geval uitziet zoals je zelf van de spiegel gewend bent.