10 geheugensteuntjes en een nieuw boek van Richard Wiseman

Eerder deze week legde ik uit dat de winnaars van geheugenwedstrijden, waarin onder andere telefoonboeken uit het hoofd geleerd worden, niet noodzakelijk slimmer zijn qua IQ. Er bestaan genoeg technieken om dingen te memoriseren. Trouwens: al gemerkt hoe die ene leerling die maar niks uit je les lijkt te onthouden, bijvoorbeeld wel alle voetbalspelers die meedoen aan het WK kent (sorry, Nederlandse vrienden). Jonathan Foer schreef hierover het aangename boek Moonwalking with Einstein, maar nu heeft ook Richard Wiseman een nieuw boek uit “how to remember everything”. Op basis van deze grappige video, hoop ik wel dat het niet enkel mnemotechnische trucjes zijn die erg gerelateerd zijn aan een specifieke inhoud.

Enkele opvallende elementen uit het nieuwe Apestaartjarenonderzoek: YouTube als winnaar

Het tweejaarlijkse mediafeest is er weer met de publicatie vandaag van de nieuwe apestaartjaren-cijfers. Ik had het geluk ze al eerder te kunnen inkijken, maar wil je wel enkele dingen meegeven die mij opviel. Zo is Facebook niet dood, maar ook niet zo levend als ze wellicht zelf zouden willen. En tablets zijn massaal aanwezig. we eerder zagen, worden bevestigd. Meisjes zijn bewuster met privacy bezig, sociale netwerken vinden een plaats naast Facebook en de berichten zijn belangrijker dan de tijdlijn.

Maar de grote winnaar is… YouTube. We weten dat YouTube al lang een van de belangrijkste zoekmachines is, maar het is TV, radio, en zoveel meer. De belangrijkste redenen voor technologiegebruik en entertainment. Fortnite ontbreekt wel, wellicht omdat het doorbrak net na de bevraging. Ook opvallend: 1 op 8 heeft al een VR-bril.

School is er wel met het succes van Bingel (6 op 10 basisschoolkinderen) en de smartschools van deze wereld, maar toch minder belangrijk dan velen zouden willen.

De VRT enerzijds en de Standaard anderzijds maakten deze verdere samenvatting:

 

Over 5 of 6 op 10 (aka de zesjescultuur)

In de oefeningen van de Khan Academy zit een idee van Salman Khan vervat dat je maar door mag naar een volgend thema nadat je tien oefeningen op een rij correct hebt. In zijn TED-talk gaf de man aan dat dit is omdat je toch niet wil dat je iets maar half kan.

Ik moest hier aan denken toen er gisteren in mijn les een discussie ontspon toen we het over evalueren hadden. De directe aanleiding was een fragment uit The Classroom Experiment waarbij Dylan William punten afschaft in de school die hij begeleidt. Er waren in de discussie enkele tussenstappen, maar opeens kwam de zogenaamde zesjescultuur zeer duidelijk aan bod. Een student gaf aan dat de helft halen, of net iets meer, toch genoeg is?

Vervolgens vroeg ik wat een 5 op 10 betekent? Te kort door de bocht gesteld dat je de helft kan, maar zeker niet alles. Natuurlijk hangt dit van de manier van quoteren af, en kan het zijn dat er met cesuren gewerkt wordt, uitdieping, enzoverder. Maar ik vroeg de studenten of ze naar een dokter wilden gaan die slechts vijf op tien haalde?

Nee, was het antwoord, maar dat is dan ook een dokter. Ik kreeg een prima reply toen een student stelde dat een bakker soms heel goed is in brood, maar dat zijn boterkoeken minder goed zijn. Is dat dan erg? Je weet dan waarom je bij de ene bakker gaat en waarom ook bij de andere?

Dit counterde ik met het voorbeeld van een garagehouder die misschien perfect is in carrosseriewerk, maar slecht is met remmen. Het goede nieuws is dat die garagist dan wel de schade door zijn gemis mooi kan repareren.

De discussie heeft me daarna niet echt meer los gelaten. We krijgen binnenkort verschillende basisgeletterdheden in het Vlaamse onderwijs die door elke leerling moeten bereikt worden om te kunnen slagen. Het zijn de tien oefeningen op een rij van Khan, zo je wil. Perfectie is natuurlijk niet van deze wereld, maar ik snap wel waarom bijvoorbeeld bij het rij-examen de lat hoog ligt.

Als we het over de zesjescultuur hebben de laatste tijd, dan is het vaak om het gebrek aan ambitie van de Vlaamse jeugd die oa uit PISA bleek te problematiseren. Toen ik er gisteren in een discussie mee geconfronteerd werd, bedacht ik dat dit de kern nog meer raakt: het gaat over minder goed kennen en kunnen en dat ogenschijnlijk minder erg vinden.

Ter verdediging van de studenten in mijn groep die dit aangaven: ze beschreven ook dat dit voor een stuk komt omdat het (hoger) onderwijs studeren ondertussen ook zeer moeilijk heeft gemaakt omdat ze nauwelijks nog tijd krijgen en constant onder werkdruk staan. Ze hebben hier misschien wel een punt, maar ze moesten ook wel toegeven dat het een stuk over prioriteiten gaat.

Misschien heeft Dylan William gelijk en zijn we verslaafd aan punten, al zie je dat in The Classroom Experiment het vooral de sterke studenten die goed willen scoren zijn die er moeite mee hebben als de cijfers afgeschaft worden. Het idee dat slagen genoeg is en dat je niet wil excelleren gaat volgens mij dieper. Moet iedereen de beste willen zijn? Nee, maar het zou fijn zijn als iedereen het beste uit zichzelf zou willen halen. Ik schreef al eerder dat ‘plus est en vous’ een belangrijk uitgangspunt in onderwijs zou kunnen zijn

Deel je mooie ervaringen in onderwijs! #deeljijjewarmeervaringmee

Het algoritme van Linkedin heeft er de voorbije dagen voor gezorgd dat ik dit bericht van Nele van Oosten wel heel erg vaak zag:

Beste Flair en freelance journalisten,

Er passeerde me zo net een oproep om je ergste ervaring in het onderwijs te delen (denk maar aan roepende ouders, krassen op je wagen). De drang om nét het omgekeerde te doen overviel me zo sterk, dat ik het bij deze ook ongevraagd gewoon doe. Omdat ik geloof dat dit meer kan bijdragen en onderwijs een positieve opbouwende beeldvorming verdient. Niet om dingen onder de mat te vegen, iedereen komt wel eens ‘erge’ dingen tegen, maar uit volle overtuiging dat er zoveel méér mooie dingen gebeuren in onderwijs….. #deeljijjewarmeervaringmee? #tijdvoorpositieverevolutie

Bij deze, het was moeilijk kiezen, warme kringgesprekken, overwonnen watervrees,..maar die keer dat een leerling met een hobbelig parcours me toefluisterde dat hij zo content was dat ik in hem blijf geloven en meer zag dan alleen zijn gedrag…Dat gaf hem kracht. Ik moest aan hem denken omdat ik hem zoveel jaar later recentelijk tegen het lijf liep. Hij studeert wat hij graag wou en heeft zélfs een lief…

Nu, in tijden van lerarentekort en dalende cijfers in de lerarenopleidingen is het misschien effectief een goed idee om ook het mooie in onderwijs meer te tonen en te delen. Je hoeft het niet per se hier in een reactie te doen of onder een hashtag, maar gewoon ook spontaan tegen leerlingen, vrienden en familie. Maak hen jaloers op wat je als leerkracht ook kan meemaken.

Een van de leukste dingen die ik zelf onlangs meemaakte was een groepje studenten die ik op straat tegenkwam en me vroegen of ze volgend academiejaar terug van me les zouden krijgen omdat ze zoveel aan mijn lessen hadden gehad. Het maakte me dag goed.