Lectuur op zaterdag: fake op MTV, Fake Blue Whale Challenge en investeer in Lego (en meer)

De weekendbijlage bij deze blog:

 

Dat ik daar zelf nooit was opgekomen: wetenschappelijke paper als een song gepubliceerd

Bestaat het zelf wel of niet? Het is een vraag die al een hele tijd in psychologie leeft. Een bijdrage aan deze discussie is net gepubliceerd in Frontiers in Psychology en ontdekte ik via Neuroskeptic Psycholoog J. Scott Jordan van Illinois State University schreef de paper/song als een eerbetoon aan filosoof Thomas Metzinger die stelde dat het zelf wel bestaat als een theoretisch model, maar niet in werkelijkheid. De titel van de song verwijst hier duidelijk naar: ‘It’s Hard Work Being No One’.

Nu het stuk is wel een opiniebijdrage, en geen wetenschappelijke studie die op toon werd gezet en er zit wel meer duiding in de paper dan de lyrics, maar toch. Over lyrics gesproken, een fragment:

It’s hard work Being No One

Trying so hard to erase

the indelible trace

the sun leaves on my face

It’s hard work Being No One

Trying so hard to forget the HEs and SHEs

and the THEYs and the WEs

and the glorious YOUs and MEs

I got a ticket on the next train to OZ

Gotta see that crazy wizard because

even tin man was an I, just had no heart

scarecrow was an I, just not that smart

and the lion, he’s a coward, but at least he’s an I

me, I’m just a guy who has to deny he’s an I

oh I wish that I could depart

this lonely land of Descartes

Je kan de song hier beluisteren.

Een videoles onmiddellijk herbekijken heeft weinig zin

Meer en meer universiteiten en hogescholen nemen hoorcolleges op om die vervolgens met de studenten te delen. We bespreken de effecten hiervan in ons nieuw mytheboek (oeh, spannend), maar een nieuw onderzoek bekijkt het effect van direct opnieuw de les herbekijken. Dat blijkt even zinloos als herlezen.

Waarom zou het niet werken? De kans is groot dat als je iets een tweede of derde keer leest of herbekijkt, je gedachten sneller kunnen afdwalen. Veel beter is om dit alles te combineren met bijvoorbeeld zelf testen te bedenken, retrieval practice,…

Een belangrijke beperking van het onderzoek is dat men onmiddellijk herbekijken onderzocht. Zoals BPS Digest opmerkt kan pauzes tussen het herbekijken misschien wel beter werken vanuit een gespreid herhalen perspectief.

Abstract van het onderzoek:

Material re-exposure (e.g., re-reading) is a popular mnemonic strategy, however, its utility has been questioned. We extend research on re-reading to re-watching – an emerging mnemonic technique given the increased use of recorded lectures today (e.g., in online courses). Consistent with findings from recent investigations of re-reading, there were no benefits of massed re-watching on memory for lecture material and re-watching increased rates of mind wandering. We discuss implications for understanding the cognitive consequences of re-exposure-based mnemonics.

Van wie is de school?

Zonder te veel in te gaan op het thuisfront, bracht een gesprek over de actualiteit met een van mijn zonen me wel op een pertinente vraag: van wie is de school?

De facto zou je kunnen zeggen dat de meeste scholen eigendom zijn van de inrichtende macht, de vzw, de organisatie,… achter de school. Maar die zijn niet zomaar baas over de school. Los van de overheid die de nodige vereisten oplegt, heb je vaak ook nog een kluwen van invloeden. Zo merkte ik bijvoorbeeld de voorbije maanden hoeveel invloed (of macht) bijvoorbeeld bischoppen kunnen hebben op een groot deel van ons onderwijs (zie ook hier).

Je hebt dan ook nog directe en indirecte macht die ouders hebben op een school. Je hebt enerzijds de participatie via ouderraden en dergelijke, maar onderschat de indirecte macht niet. De meest ruwe vorm is kinderen al dan niet naar een school laten gaan, maar een zijn subtielere vormen denkbaar. De eerste aflevering van de luizenmoeder bevatte hier al een mooi staaltje van, maar de juridisering van het onderwijs is sowieso geen fictie.

Maar is de school ook niet een stuk van de leraren? Of zou de school niet meer van de leraren mogen zijn? Je zou kunnen zeggen dat leerkrachten gewoon werknemers zijn die voor hun werk betaald worden en dus moeten plooien naar de wil van de werkgever. Dit gebeurt veel, maar tegelijk zie je de macht verschuiven onder andere door het lerarentekort. Leerkrachten beseffen het misschien nog niet zo goed, maar als je een schaars goed wordt, dan kan je eisen stellen. Misschien een van de duidelijkste tweets hierover die ik de voorbije week zag passeren was deze:

De job van schooldirecteur zal er wel enkel nog moeilijker door worden, geplet tussen deze hamers en aambeeld.

En voor wie het zich afvraagt de kinderen, wie denkt er aan de kinderen? De meesten in dit verhaal. Denk ik, hoop ik.

Maar een school die niet (mee) van de leerlingen en hun ouders, de leerkrachten of de directies is, die zal niet zijn.