We spreken graag over een “lerarentekort”, alsof het één probleem is met één oorzaak en één oplossing. Maar zodra je iets beter kijkt, valt dat beeld uit elkaar. Een nieuw internationaal onderzoek op basis van twintig jaar PIRLS-data laat dat mooi zien, specifiek voor leerkrachten die gespecialiseerd zijn in lezen. En zoals zo vaak: het echte verhaal zit niet in het gemiddelde, maar in de verschillen.
De onderzoekers onder leiding van Gratia O’Rafferty analyseerden vijf PIRLS-cycli (2001–2021) in 65 onderwijssystemen. Schoolleiders gaven telkens aan of een tekort aan leesleerkrachten het onderwijs “niet”, “een beetje”, “enigszins” of “ernstig” hindert. Dat klinkt subjectief, en dat is het ook, maar precies daarom is het interessant: het gaat niet om administratieve vacatures, maar om ervaren knelpunten in de dagelijkse praktijk.
In gesprekken met studenten – en andere mensen – merk ik soms dat ze verbaasd zijn dat er ook zoiets als case studies bestaan. Wetenschap, zo lijkt het dan, is iets wat je doet met grote steekproeven, ingewikkelde modellen en tabellen vol sterretjes die op significantie duiden. Alsof je alleen iets kan leren uit honderden of duizenden deelnemers, en niet uit één zorgvuldig bestudeerde situatie. Alsof één klas, één leerling of één conflict per definitie minder waard is dan een experiment met een controle- en experimentele groep.
Een maand is terug voorbij, 
Een paar maanden geleden stopte mijn Nest-thermostaat ermee. Niet met een knal of een foutmelding in hoofdletters, maar vrij geruisloos, na ettelijke mails. De app werkt niet meer zoals vroeger, bepaalde functies zijn verdwenen. De reden was even eenvoudig als ongemakkelijk: 