Een videoles onmiddellijk herbekijken heeft weinig zin

Meer en meer universiteiten en hogescholen nemen hoorcolleges op om die vervolgens met de studenten te delen. We bespreken de effecten hiervan in ons nieuw mytheboek (oeh, spannend), maar een nieuw onderzoek bekijkt het effect van direct opnieuw de les herbekijken. Dat blijkt even zinloos als herlezen.

Waarom zou het niet werken? De kans is groot dat als je iets een tweede of derde keer leest of herbekijkt, je gedachten sneller kunnen afdwalen. Veel beter is om dit alles te combineren met bijvoorbeeld zelf testen te bedenken, retrieval practice,…

Een belangrijke beperking van het onderzoek is dat men onmiddellijk herbekijken onderzocht. Zoals BPS Digest opmerkt kan pauzes tussen het herbekijken misschien wel beter werken vanuit een gespreid herhalen perspectief.

Abstract van het onderzoek:

Material re-exposure (e.g., re-reading) is a popular mnemonic strategy, however, its utility has been questioned. We extend research on re-reading to re-watching – an emerging mnemonic technique given the increased use of recorded lectures today (e.g., in online courses). Consistent with findings from recent investigations of re-reading, there were no benefits of massed re-watching on memory for lecture material and re-watching increased rates of mind wandering. We discuss implications for understanding the cognitive consequences of re-exposure-based mnemonics.

Van wie is de school?

Zonder te veel in te gaan op het thuisfront, bracht een gesprek over de actualiteit met een van mijn zonen me wel op een pertinente vraag: van wie is de school?

De facto zou je kunnen zeggen dat de meeste scholen eigendom zijn van de inrichtende macht, de vzw, de organisatie,… achter de school. Maar die zijn niet zomaar baas over de school. Los van de overheid die de nodige vereisten oplegt, heb je vaak ook nog een kluwen van invloeden. Zo merkte ik bijvoorbeeld de voorbije maanden hoeveel invloed (of macht) bijvoorbeeld bischoppen kunnen hebben op een groot deel van ons onderwijs (zie ook hier).

Je hebt dan ook nog directe en indirecte macht die ouders hebben op een school. Je hebt enerzijds de participatie via ouderraden en dergelijke, maar onderschat de indirecte macht niet. De meest ruwe vorm is kinderen al dan niet naar een school laten gaan, maar een zijn subtielere vormen denkbaar. De eerste aflevering van de luizenmoeder bevatte hier al een mooi staaltje van, maar de juridisering van het onderwijs is sowieso geen fictie.

Maar is de school ook niet een stuk van de leraren? Of zou de school niet meer van de leraren mogen zijn? Je zou kunnen zeggen dat leerkrachten gewoon werknemers zijn die voor hun werk betaald worden en dus moeten plooien naar de wil van de werkgever. Dit gebeurt veel, maar tegelijk zie je de macht verschuiven onder andere door het lerarentekort. Leerkrachten beseffen het misschien nog niet zo goed, maar als je een schaars goed wordt, dan kan je eisen stellen. Misschien een van de duidelijkste tweets hierover die ik de voorbije week zag passeren was deze:

De job van schooldirecteur zal er wel enkel nog moeilijker door worden, geplet tussen deze hamers en aambeeld.

En voor wie het zich afvraagt de kinderen, wie denkt er aan de kinderen? De meesten in dit verhaal. Denk ik, hoop ik.

Maar een school die niet (mee) van de leerlingen en hun ouders, de leerkrachten of de directies is, die zal niet zijn.

Hoe het lerarenberoep herwaarderen?

DUURZAAM ONDERWIJS

Verbeter de arbeidsvoorwaarden waaronder leraren werken, versterk de lerarenopleiding en verbeter de maatschappelijke perceptie van het lerarenberoep: dat zijn de drie grote aanbevelingen die 40 onderwijsactoren van de Vlaamse en Waalse Gemeenschap deden tijdens de Rondetafelconferentie “Eduvoices 2018” die Teach for Belgium organiseerde eind vorig jaar.

Wat de arbeidsvoorwaarden betreft, draait veel rond het creëren van een aantrekkelijke loopbaan met meer kansen tot permanente professionalisering en samenwerking met collega’s. Het samen overleggen en samen lesgeven met collega-leraren zou structureel deel moeten uitmaken van het lerarenberoep. Leraren moeten binnen hun loopbaan ook meer kansen krijgen om te groeien, nieuwe verantwoordelijkheden op te nemen of nieuwe uitdagingen aan te gaan, zowel binnen als buiten hun school. De administratieve verantwoordingsplicht moet afgebouwd worden. Leraren zouden ook meer kansen en tijd moeten krijgen om de kwaliteit van hun klaspraktijk kritisch te onderzoeken en op basis van gezamenlijke reflectie te verbeteren.

Wat de lerarenopleiding

View original post 365 woorden meer

Invloedrijk onderwijsonderzoek bijeengebracht in (gratis online) boek: Op de Schouders van Reuzen

Paul Kirschner vertelde me er al een hele tijd geleden over en vandaag wordt het eerste exemplaar officieel overhandigd. Maar er is meer, veel meer. Je kan het namelijk hier gratis downloaden!

Lees even dit persbericht van de Universiteit van Utrecht mee:

 Onderwijswetenschappers Luce Claessens en Steven Raaijmakers van de Universiteit Utrecht hebben met hoogleraar Paul Kirschner (Open Universiteit) Op de schouders van reuzen samengesteld. Raaijmakers: “In dit boek bespreken we welke invloed de geselecteerde artikelen hebben gehad op het onderwijs en de onderwijswetenschappen. Ook laten we zien wat leerkrachten praktisch gezien kunnen met deze artikelen.”

GRATIS

Het eerste exemplaar van Op de schouders van reuzen wordt zaterdag 12 januari tijdens de researchED Nederland 2019 uitgereikt door Kirschner. Raaijmakers: “Het boek is al te koop via verschillende (online) boekhandels, maar – nog belangrijker – het wordt ook vanaf 12 januari online vrijgegeven. Zo kan iedere leerkracht (in opleiding), ouder, schoolbestuurder, politicus of wie dan ook het boek gratis downloaden.”

Nieuwsgierig? Afgelopen kerst is er over het boek een essay verschenen in ScienceGuide waarin de auteurs een voorproefje geven van twee hoofdstukken.

Lectuur op zaterdag: leerstoornissen herbekeken, prebunking en intimiteitscoördinatoren (en meer)

De weekendbijlage bij deze blog:

En tot slot dit: