Er bestaan weinig discussies in en over onderwijs die zo snel verharden als die over onderzoek, lijkt het soms. Nog voor het echt over de inhoud gaat, zit je al snel in een debat over paradigma’s. Positivistisch. Post-positivistisch. Interpretatief. Kritisch. Alsof het kiezen van een bril automatisch betekent dat alle andere brillen waardeloos zijn.

Na mijn recente post over een studie in Nature las ik een aantal (internationale) reacties die daar mooi op inspeelden. Dat het stuk te sterk uitging van een positivistische logica. Dat niet alle onderwijsonderzoek draait om reproduceerbaarheid. Dat onderwijs breder is dan wat werkt. En dat het veld veel rijker is dan één wetenschappelijke traditie.

Daar zit veel in, heb zelf nooit anders beweerd. Maar… tegelijk wringt er ook iets. Moest bij dit alles denken aan die keer dat ik bijna als in een soort interventie benaderd werd om me duidelijk te maken dat ik mezelf maar beter geen pedagoog noem (heb nochtans het diploma) omdat ik zo vaak naar kwantitatief onderzoek durf verwijzen.

Lees verder →

Ik lees veel onderzoek. Door persoonlijke omstandigheden zelfs nog iets meer dan gewoonlijk. En terwijl ik veel lees dat vooral lijkt te bevestigen wat we al weten of er een zekere nuance aan toevoegt, stoot ik soms op een onderzoek waarvan ik denk: hier stond ik nog nooit bij stil. De titel van deze studie van Idit Fast en collega’s zette me direct aan tot een heleboel gedachten: “Challenges to inclusive teaching during war“. Spontaan dacht ik: is inclusie een luxe als je moet vrezen voor je leven? Maar het onderzoek bracht me tot heel andere inzichten dan ik verwacht had op basis van de titel.

Lees verder →

Je zou denken dat we het ondertussen wel weten. Lesson study bestaat al meer dan een eeuw in Japan, wordt wereldwijd toegepast en past bijna perfect binnen wat onderzoek zegt over effectieve professionalisering. Leraren werken samen, vertrekken vanuit hun eigen praktijk, observeren echte lessen, reflecteren en verbeteren iteratief. Als iets zou moeten werken, dan is het dit wel. En toch blijft het antwoord relatief vaag.

Lees verder →

Soms lees je een studie die eigenlijk niets nieuws zegt en tegelijk alles nog eens scherp stelt. Dit is er zo eentje. Johanna Grimm en Tobias Richter keken of je studenten “rationeler” kunt leren denken. Kort gezegd: bij het reageren ga je minder vertrouwen op intuïtie en meer systematisch nadenken. Hopelijk ga je ook beter omgaan met denkfouten. Dit alles gebeurde via een korte training van slechts een twintigtal minuten, waarin de deelnemers uitleg kregen over biases en ook oefeningen moesten doen. Het resultaat? Studenten werden effectief beter in rationeel denken. Niet echt een groot effect, maar wel duidelijk. Tot zover niets spectaculairs. Maar dan komt het interessante stuk.

Lees verder →

Je kondigt een grote hervorming aan. Eindelijk gaat alles anders worden. Eindelijk wordt het onderwijs meer gebaseerd op wat onderzoek zegt over leren. In New York gebeurde precies dat. Met veel ambitie en zo’n 10 miljoen dollar werd ingezet op intensieve bijscholingen rond lezen. Men zou weggaan van balanced literacy, richting wat vaak de “science of reading” wordt genoemd, met zaken als Phonics die hun deugdelijkheid uitvoerig bewezen hebben .

Op papier klopt het verhaal. De diagnose ook. Te veel leerlingen lezen zwak. Te weinig systematiek in instructie. En te veel nadruk op strategieën zonder stevige basis in klank-tekenkoppelingen en woordherkenning. Dus: investeren in kennis en opleiding van leerkrachten. Het lijkt een logische eerste stap.

Lees verder →