Publiek vs. privé in PISA: het antwoord is minder eenvoudig dan je denkt

Geplaatst op door

Er zijn van die studies waarvan je meteen voelt: dit gaat gelezen worden op een manier die de auteurs niet bedoeld hebben. Dit is er zo één. Deze nieuwe analyse in het British Educational Research Journal bekijkt meer dan twintig jaar PISA-data (2000–2022) in elf Europese landen en stelt een ogenschijnlijk eenvoudige vraag: doen leerlingen in publiek gefinancierde privéscholen het beter dan leerlingen in publieke scholen?

Het korte antwoord van Priya Maurya en collega’s: soms wel. Het langere antwoord: het hangt ervan af. En dat langere antwoord is net het interessante en de reden waarom ik deze blogpost schrijf.

Lees verder →

Blind Gekocht is geen vastgoedprogramma. Het is Temptation Island voor kijkers.

Geplaatst op door

Ik ben geen Temptation Island-kijker. Ik ken het programma vooral van de persiflages in De Ideale Wereld. Maar ik begreep dat de koppels die de uitdaging aangaan beelden van elkaar te zien krijgen en daarop moeten reageren. Natuurlijk kunnen die beelden enorm suggestief zijn en zo de waarheid geweld aandoen.

Wel… dat is exact wat de makers van Blind Gekocht met ons, de kijker, doen. Begrijp me niet verkeerd, ik kijk ook graag naar deze verbouwporno, maar het format is ondertussen wel meer dan duidelijk:

Lees verder →

Multimedia kan werken. Maar niet altijd zoals we denken

Geplaatst op door

In ons boek bespreken we de verschillende multimediaprincipes van Mayer. Ze worden steeds meer een standaard  in hoe we denken over instructie met beeld en tekst. Vermijd overbodige details, combineer woorden en visuals, zorg voor goede afstemming… Het klinkt meer en meer vertrouwd, en terecht. Alleen: hoe stevig staat dat geheel eigenlijk wanneer je niet naar de losse studies kijkt, maar naar het volledige onderzoeksprogramma erachter?

Dat is precies wat deze nieuwe meta-analyse doet. Cromley en Chen namen 92 artikels van Mayer en collega’s, goed voor 181 studies en 591 effecten, en probeerden niet zozeer te bewijzen dat multimedia werkt, maar vooral wanneer en onder welke voorwaarden. Met andere woorden: niet “werkt het?”, maar “wanneer werkt het, en wanneer minder?”. Juist om alles nog meer evidence-informed te maken.

Lees verder →

Google publiceerde AI-studietips om leren makkelijker te maken. En net daar gaat het fout!

Geplaatst op door

Google publiceerde onlangs een reeks (eenvoudige) studietips rond hun AI-tool Gemini. Ze klinken vertrouwd: organiseer je materiaal, genereer studiegidsen, zet notities om in audio, visualiseer concepten, test jezelf en identificeer wat je nog niet weet via feedback.

Op het eerste gezicht lijkt dit een nette vertaling van wat we weten over leren naar de praktijk. Maar kijk je wat beter, dan zie je al snel dat er iets niet klopt. Deze tips gaan namelijk minder over hoe leren werkt en meer over hoe AI studeren makkelijker kan laten aanvoelen.

Lees verder →

Pesten tijdens een doctoraat: geen uitzondering, maar een patroon

Geplaatst op door

Steeds meer studenten zijn geroepen om te doctoreren. Ikzelf deed het op latere leeftijd in mijn eigen tijd. Maar beeld je in dat je begint aan een doctoraat. Je werkt jaren aan één project, vaak met veel autonomie, maar tegelijk in een relatie waarin één persoon een enorme invloed heeft op je toekomst. Die ene persoon is je promotor. Dat blijkt terug tegelijk de kracht en de kwetsbaarheid van het systeem.

De voorbije jaren doken er namelijk geregeld verhalen op, denk bijvoorbeeld aan de uitzendingen van Pano. Getuigenissen over grensoverschrijdend gedrag, machtsmisbruik, pesterijen. De verhalen zijn vaak schrijnend. Maar zoals dat gaat met zulke reportages: ze worden al snel gelezen als uitzonderingen. Het zijn extreme gevallen of rotte appels. De rest is niet zo. En terwijl ik zelf ook goede ervaringen heb en ik ken andere gelukkigen. Toch blijkt het toch echt wel degelijk veel vaker voor te komen.

Lees verder →

Waarom nuance in onderwijsdebatten soms verkeerd gelezen wordt

Geplaatst op door

Beeld je in: je schrijft iets genuanceerd. Je probeert bewust weg te blijven van de klassieke tegenstellingen. Niet dit óf dat, maar hoe dingen samenhangen. En dan gebeurt het.

Lees verder →

Waarom tutoring zo krachtig kan zijn (en soms toch niet echt een groot effect heeft)

Geplaatst op door

Wie door de literatuur gaat, komt telkens opnieuw bij dezelfde conclusie uit: één-op-één of kleinschalige begeleiding behoort tot de meest effectieve interventies die we kennen. Meta-analyses van tientallen tot honderden studies tonen consistente en vaak relatief grote effecten. Dat is geen randfenomeen, maar een van de stevigste bevindingen in onderwijsonderzoek. Meer nog, het is een van dé manieren om ongelijkheid weg te werken.

Maar er zit een belangrijke nuance onder die consensus. Tutoring werkt namelijk niet zomaar. Het werkt vooral wanneer het gebeurt onder vrij specifieke omstandigheden. Hoge frequentie, consistente deelname, goed opgeleide tutors, en liefst ingebed in de schooldag, het zijn allemaal factoren die de effectiviteit verhogen. En dan komen we vaak uit bij wat “high-dosage tutoring” wordt genoemd. Dat is geen detail: wanneer die intensiteit gehaald wordt, zijn de effecten aanzienlijk groter. Maar daar beginnen de problemen. Voor alle duidelijkheid: niet alle tutoring moet high dosage zijn, maar het sterkste bewijs voor effectiviteit zit daar wel. En net daar wringt het: we organiseren vaak iets dat er op lijkt, maar het niet helemaal is.

Lees verder →

Lectuur op zaterdag: schaken met een racewagen, schoolhervormingen tussen 2 uitersten, brief van Frida, en meer (en Duct Tape!)

Geplaatst op door

De weekendbijlage bij deze blog:

Duct Tape speelt een kleine bijrol in mijn jeugdboek, maar wat is de technische achtergrond? Trouwens je weet wat het probleem is als Duct Tape niet helpt? Niet genoeg Duct Tape!

Tussen pretpedagogiek en prestatiedruk: waarom plezier in onderwijs geen detail is

Geplaatst op door

“Pretpedagogiek.” Het is zo’n woord dat je bijna alleen nog als sneer hoort. Het staat voor oppervlakkigheid, voor “alles moet leuk zijn”, voor onderwijs dat zijn inhoud verliest in een poging leerlingen te entertainen. Zeg het in een debat en iedereen weet ongeveer wat je bedoelt. En meestal ook: wat je ervan vindt.

Maar ergens onderweg is er iets gebeurd. In de poging om ons af te zetten tegen deze karikatuur, zijn we misschien ook gestopt met een andere vraag te stellen. Niet of onderwijs leuk moet zijn. Maar of het ertoe doet dat leren soms ook plezierig kan zijn (een kleine shoutout naar Linda Duits die zich nu profileert als plezier-activiste)?

Lees verder →

Rinke en ik over falen “Je leert niet altijd je fouten!”

Geplaatst op door

De blogpost over het onderzoek dat ik bespreek in dit fragment kan je hier teruglezen.

De hele podcast van deze maand vind je hier.