Normaal gesproken hadden Rinke en ik gisteren onze maandelijkse afspraak. We zouden op de maand februari terugkijken qua onderwijsnieuws en -onderzoek. Maandag zou dan de nieuwe aflevering verschijnen.
Maar voorlopig moet Rinke vooral herstellen van zijn sleutelbeenbreuk.
Veel beterschap en steun aan mijn maandelijkse podcast-host en hopelijk tot snel!
Ervaren leerkrachten en nieuwelingen verschillen. Dat is logisch. Ervaring kan niet anders dan een rol spelen in hoe je les geeft. Maar hoe verschillen ze concreet? Een nieuwe meta-analyse en reviewstudie van Xiao en collega’s probeert precies die vraag te beantwoorden door 45 studies samen te brengen waarin expertleraren worden vergeleken met nieuwelingen of ook wel “novices” genoemd. De onderzoekers doen dit niet op basis van opinies of zelfrapportage, maar op basis van prestaties. En belangrijker, ze maken een onderscheid tussen
Met oordeelsvorming bedoelen ze het vermogen van een leraar om in een concrete, vaak complexe klassituatie snel en onderbouwd in te schatten wat er gebeurt, te bepalen wat belangrijk is en te beslissen wat een gepaste volgende stap of reactie is. Dat dit onderzoek naar deze drie elementen apart kijkt, is voor mij dé meerwaarde, omdat we kennis, vaardigheden en oordeelsvorming in discussies over expertise vaak impliciet samen nemen. Terwijl dit onderzoek toont dat ze echt wel niet hetzelfde zijn.
Vanmorgen vroeg deze video van Veritasium bekeken (aan 1,5 snelheid). Wat deze video sterk doet, is tonen hoe fragiel onze digitale infrastructuur eigenlijk is. Het verhaal draait rond een ogenschijnlijk kleine wijziging in een obscure, maar cruciale open-sourcecomponent (de XZ-library), die uiteindelijk bijna een achterdeur creëerde in een groot deel van het internet. Het verontrustende zit niet in een geniale “Hollywood-hack”, maar net in het tegenovergestelde: een traag opgebouwde, subtiele infiltratie via vertrouwen, reputatie en samenwerking in open source.
Ik heb het al vaker gehad in lezingen en boeken over schoolgrootte. Over hoe sommige studies suggereren dat er zoiets bestaat als een optimale vork. Niet te groot, want anonimiteit ligt op de loer. Niet te klein, want dan wordt het moeilijk om als team te professionaliseren, expertise te delen en een stevig curriculum te dragen.
En dan maak ik meestal één uitzondering. De kleine secundaire scholen in New York.
Die case is interessant omdat ze niet zomaar “kleiner” zijn, maar het resultaat van een bewuste hervorming waarbij grote, zwakke scholen werden opgesplitst in kleinere, thematische scholen met een duidelijke focus op relaties, relevantie en academische verwachtingen. En nog interessanter: die scholen zijn al langer het onderwerp van degelijk onderzoek.
Er is nu nieuw langetermijnonderzoek dat daar nog een laag bovenop legt. En niet zomaar onderzoek. Het gaat om een studie die gebruikmaakt van loterijtoewijzing bij inschrijvingen. Leerlingen die ingeloot worden in zo’n small school worden vergeleken met leerlingen die net niet ingeloot worden. Methodologisch zit je dan dicht bij een experiment, wat in het onderwijs altijd moeilijk is, zeker voor dergelijke onderwerpen.
Wat blijkt?
Het is al een tijdje aan de gang. Als ouder kan je vandaag bijna alles volgen van en over je kind. Punten, feedback, taken, deadlines, soms zelfs hoe vaak je kind iets opnieuw bekeken heeft. Via Smartschool, apps, mails en allerhande dashboards. De stroom aan data en informatie stopt eigenlijk nooit meer, al beperken sommige goeie scholen ondertussen die stroom wel wat.
Al langer dan vandaag volg ik de video’s van TED-Ed, maar zoals bij TED-talks is het cruciaal dat je blijft kritisch denken. Neem bijvoorbeeld deze video:
Voor deze blog lees ik meer onderzoek dan ik over schrijf. Ik bekijk de relevantie, de kwaliteit, soms ook de vraag of ik het zelf wel kan begrijpen. En soms omdat ik nog niet goed weet wat ik ermee aan moet.
Zo kwam ik het werk van Jukka Savolainen al een tijdje geleden tegen over sociologie als wetenschap. Het bleef hangen. Niet omdat het zo overtuigend was, maar omdat het iets raakte waar je niet zomaar omheen kan. Tegelijk heb ik tot nu toe er bewust nooit over geblogd. Net omdat het stuk zo duidelijk geschreven is als provocatie, en omdat de empirische basis daarvoor vrij dun is. Dat maakt het verleidelijk om het snel te gebruiken in discussies, maar ook riskant om het zomaar over te nemen. Een andere, nieuwe studie geeft me nu de kans om beide studies te brengen met de nodige nuance.
Je hebt het waarschijnlijk ook al gemerkt. Als het over het mentale welzijn van jongeren gaat, duikt er altijd wel ergens een duidelijke verklaring op. Sociale media, smartphones, ouders, schooldruk, de tijdsgeest… Kies er eentje en je hebt een verhaal dat goed klinkt en makkelijk blijft hangen.
Alleen klopt dat verhaal zelden helemaal. In deze post een nieuw puzzelstukje.
Soms zie je in je les geen verschil. Twee leerlingen maken dezelfde oefening, geven hetzelfde juiste antwoord en lijken even snel klaar. Alles wijst erop dat ze hetzelfde kunnen. Totdat je beter kijkt.
De weekendbijlage bij deze blog: