Schermtijd: overdaad schaadt algemene ontwikkeling

Kleutergewijs

Een nieuwe grootschalige Canadese studie (Madigan et al., 2019) toont mogelijke negatieve gevolgen van schermtijd voor de algemene ontwikkeling. Dat stemt tot nadenken. Wanneer kleuters voor een scherm zitten, missen ze kansen om interpersoonlijke, grootmotorische en communicatieve vaardigheden te oefenen. De tijd voor een scherm gaat ten koste van tijd voor bewegen, exploreren en handelen met materialen. Moet je dan alle schermen weren uit je klas? Zover zou ik niet gaan, maar het lijkt me aangewezen om zeer selectief te zijn in het gebruik ervan in de klas.

Het Canadese schermtijdonderzoek

De studie volgde meer dan 2000 moeders en hun kinderen op de leeftijd van 2 jaar, 3 jaar en 5 jaar. De moeders hielden een schermtijd-dagboek bij en scoorden hun kind op vijf ontwikkelingsdomeinen: communicatieve vaardigheden, grove motoriek, fijne motoriek, probleemoplossend vermogen, persoonlijk-sociale vaardigheden.

Conclusie: meer tijd voor het scherm op de leeftijd van 2 jaar en 3…

View original post 773 woorden meer

Een kleine tussenstand

Dit stukje schrijf ik Washington op de luchthaven wachtend op mijn vervroegde vlucht naar Boston. Ik moet een vroegere vlucht nemen omdat ik hier weg moet zijn voor de sneeuwstorm losbreekt. Nooit verwacht die zin te moeten schrijven :).

Sinds ik vorige week donderdag uit België vertrok, gaf ik lezingen op het eiland Jersey en in verschillende scholen en districten hier in de VS. Het is behalve een extreem vermoeiende vooral een zeer leerrijke ervaring.

Door op zoveel mogelijke plaatsen met leerkrachten te babbelen, leer je de gelijkenissen en de verschillen. Veel bezorgdheden worden op vele plaatsen gedeeld. Zo sprak ik vandaag voor een publiek vol leerkrachten, directies en ondersteuners van public schools in Maryland. De bezorgdheid die ze hadden over ongelijkheid in de samenleving, herkende ik maar al te goed. Of dat de meeste leerkrachten op zondagavond aan het werk zijn, ook een opvallende constante. Een paar jaar geleden was ik zelf erg verbaasd dat het werk van Paul, Casper en mezelf in verschillende talen uitgebracht werd, nu snap ik dat veel mythes overal te wereld voorkomen en dat leraren met ongeveer dezelfde uitdagingen geconfronteerd worden.

Er zijn natuurlijk ook veel verschillen. In mijn lezingen spreek ik weinig over het onderwijs in Vlaanderen, maar tijdens de gesprekken achteraf, komen de vragen vaak. De verbazing is groot als ik duidelijk maak dat iedereen relatief goedkoop naar het hoger onderwijs kan. Dat er – op de ingangsexamens voor enkele studierichting na – geen centrale examens zijn? Het kan er met moeite in.

Maar weet je wat ik het meeste herken overal waar ik kom? De liefde die leerkrachten voelen voor hun leerlingen.

En weet je, dat geeft een mens hoop.

Wat is het geheim achter deze zeer talentvolle pianist?

Op de website van de BBC kwam ik bij deze video terecht:

Een jonge man, Nuradean Arreythe, speelt de pannen van het dak en hij leerde het… zelf via YouTube. Het is in feite een thema dat de voorbije week een paar keer passeerde op sociale media. Concreet met deze twee tweets:

en

Maar wat is nu het geheim van deze geslaagde jongeren?

Eerst en vooral bots je op een belangrijke uitdaging onderzoeksmatig, namelijk wat we survivor bias noemen.

“the logical error of concentrating on the people or things that made it past some selection process and overlooking those that did not, typically because of their lack of visibility.” (wikipedia)

We zien hier nu wel enkele jongeren die het zover gebracht hebben, maar we zien niet de jongeren die het zelfde geprobeerd hebben. Dat is ook wat er meestal fout is met alle boeken met het verhaal over hoe Steve Jobs, Bill Gates of weet ik wie slaagden in hun leven. Voor elk van hen waren er wellicht tientallen die hetzelfde proberen, maar zonder succes.

Is het dan talent? Dat is een moeilijke, eentje die we ook bespreken in ons nieuwe boek. Talent is zo een woord dat iedereen lijkt te weten wat het betekent, maar waar je vastloopt als je een definitie begint te zoeken. Te kort door de bocht samengevat zou je kunnen denken dat het slaat op iets dat aangeboren is en waar je goed in bent (al bots ik nu al met enkele definities die ik tegenkwam in onze zoektocht). Nature dus. Maar aangeboren geeft je enkel maar een potentieel mee. Je kan een bepaald gen hebben waardoor je meer kans hebt (potentie) om iets te ontwikkelen, maar daarom hoeft het nog niet te gebeuren. Er zullen wellicht bepaalde genencombinaties bestaan die je kans op longkarakter vergroten, maar dat wil niet zeggen dat als je altijd gezond leeft dat je het per se zal krijgen. Er is vooral meer kans. Het kan zijn dat er meisjes rondlopen die nog straffer zijn dan Nina Derwael, maar die dit potentieel nooit aangeboord hebben. Zelfs bij aangeboren mogelijkheden, zal er nog degelijk moeten geoefend worden.

Is dan oefenen het geheim? Komen we bij een andere mythe in ons boek, moet je 10000 uren oefenen om in iets goed te worden. Nee. Sorry. Sommigen zullen het op een veel kortere tijd goed doen, andere zullen het misschien nooit kunnen. De 10000-uren regel komt van een journalist die het onderzoek van Ericsson verkeerd begrepen heeft. Ericsson zelf heeft veel moeite met het nature-aspect. Volgens hem zou bijna iedereen alles met gerichte ondersteuning kunnen leren. Frederik Anseel haalde een onderzoek dat we ook in ons studiewerk voor het mytheboek tegenkwamen waaruit bleek dat het effect van gericht oefenen nogal kan verschillen:

Met 1 belangrijke nuance:

Dan zijn er nog andere factoren die ook vaak een combinatie van nature en nurture zijn, zoals bijvoorbeeld karakter en doorzettingsvermogen. Oh, en vergeet ook niet dat de persoon het moet willen. Je kan perfect in iets goed zijn, maar het niet graag doen. Ik voegde nog het rotste element mogelijk toe aan de discussie, namelijk… een belangrijk deel is ook puur geluk.

Is het dan samenvattend dit:

Wellicht deels wel, maar ik geef toe: dat woordje deels kan nog veel verbergen. En ja, dat is frustrerend.

Siegfried Engelmann, een van de krachten achter directe instructie stierf op 15 februari. Zie hem hier in 1966!

Via Tim Surma ontdekte ik het trieste nieuws over het heengaan van Sig Engelmann. Ik kon weinig bevestiging vinden, maar de Wikipedia-pagina is al aangepast.

Hier zie je een film uit 1966 waarin het model rond directe instructie getoond wordt:

Je vindt nog veel meer op zijn site hier.

Hoe jongeren doorheen de tijd veranderden (PEW)

Mensen die me al een tijdje volgen, weten dat ik moeite heb met het concept van generaties (er zijn vaker meer verschillen binnen generaties, dan tussen). Dit wil echter niet zeggen dat er geen evoluties kunnen gebeuren. PEW zet enkele van deze evoluties bij (Amerikaanse) jongeren op een rijtje. En terwijl het om Amerikaanse jongeren gaat, lijken verschillende zaken zeer zeker herkenbaar:

Lees verder

Deze blog bestaat vandaag 10 jaar!

Bert Smits schreven in 2008 een boek ‘Is het nu generatie X, Y of Einstein’ dat in februari 2009 zou uitkomen. Het leek ons een goed idee om als promotie voor het boek een blog te starten met extra input en updates bij het boek. Daar komt de oorspronkelijke naam vandaan, voor wie het zich ooit afvroeg.

Spijtiggenoeg had een van ons beiden een ietwatneurotischkantje en een zoon die nietgoedsliep, waardoor ik al snelelkeochtendberichtenbegon te posten over onderwijs, jongeren en populairecultuur (en hoe die op elkaarinwerken). Toen Bert na een paarwekenaangaf dat hijmijnverschroeiend tempo van posts nooitzouevenaren, verdeelden we het werk: ik zou de blog bijhouden.

De eerste post verscheen op 16 februari 2009. Ik heb een paar een vakantie genomen van het bloggen, maar tot mijn eigen verbazing zijn we nu 10 jaar verder en dit is bericht 9476. Er is ondertussen ook een Engelstalige zusterblog.

Ik zou hier nu allerlei cijfers kunnen plaatsen (1,5 miljoen bezoekers op 10 jaar tijd), maar wil even stilstaan bij de reden waarom ik zo vaak blogde. Het werd al snel het delen van mijn persoonlijke professionalisering. Als ik die dingen toch allemaal las, waarom deelde ik niet het meest relevante met anderen?

En heeft bloggen me zo geholpen om een betere lesgever te zijn? Ik denk het wel. Misschien is dat de belangrijkste ‘winst’ van 10 jaar.

Niet dat er geen andere voordelen in bloggen zit en zat. Het heeft me zeer veel fijne contacten opgeleverd. Het bloggen corrigeert me ook en niet enkel als ik weer maar eens een schrijffout publiceer. Deze blog heeft zeer aandachtige lezers die me wanneer nodig binnen het half uur wijzen op een mogelijke inhoudelijke fout, waarvoor dank! Gelukkig komen deze inhoudelijke fouten minder voor dan de schrijffouten ;).

Dank aan alles gastbloggers, met speciale vermelding van Linda Duits. Dank aan alle co-auteurs en uitgevers van mijn boeken. Dank aan iedereen die deze blog volgt!

Dat ik deze post zou tikken op een luchthaven tijdens mijn eerste lezingentournee ooit, geloof me, dat had ik 10 jaar geleden nooit durven dromen. Dat binnen twee weken er een nieuw boek uitkomt, nog minder. Ik weet nog dat toen Hilde van LannooCampus me na het eerste boek vroeg of ik er nog eentje wou schrijven, mijn antwoord was: nee, heb dat al gedaan…

En oja, ik heb al een paar keer gedacht om te stoppen, maar iedereen heeft wel eens een minder moment. Dus op naar het volgende feest!

 

Lectuur op zaterdag: beter werken in duo dan groep, het gevaarlijkste boek ter wereld en verbeelding

De weekendbijlage bij deze blog!

Tot slot: deze vijfjarige startte zijn eigen bibliotheek!

Met elkaar leren opschieten: een schot in de roos

Kleutergewijs

“Ik wil dat schepje, maar hij heeft die.” Een klein akkefietje? Onze kleuterleraren weten wel beter. Zij zetten zich dagelijks in om van ‘kleine’ bekommernissen grote leermomenten te maken. En dat is maar goed ook: sociaal-emotioneel vaardige kleuters hebben meer kans op een goede toekomst. Het is van onschatbare waarde dat kleuters goed leren opschieten met elkaar én met zichzelf.

Harde evidentie voor het belang van ‘zachte’ vaardigheden

Kleuters die sociaal-emotioneel vaardiger zijn, blijken als jongvolwassene meer kans te maken op een goede school- en werkloopbaan en minder persoonlijke problemen te hebben (criminaliteit, druggebruik, mentale problemen). Dit werd vastgesteld in een studie die 753 kleuters opvolgde tot in de jongvolwassenheid (Damon et al., 2015). Om na te gaan hoe sociaal-emotioneel vaardig de kinderen waren, scoorde de leerkrachten de kinderen op uitspraken als ‘is hulpvaardig’, ‘deelt materiaal met anderen’, ‘kan zelf problemen met medeleerlingen oplossen’, etc. Kleuters die hoger scoorden op…

View original post 517 woorden meer