Vanmorgen vroeg deze video van Veritasium bekeken (aan 1,5 snelheid). Wat deze video sterk doet, is tonen hoe fragiel onze digitale infrastructuur eigenlijk is. Het verhaal draait rond een ogenschijnlijk kleine wijziging in een obscure, maar cruciale open-sourcecomponent (de XZ-library), die uiteindelijk bijna een achterdeur creëerde in een groot deel van het internet. Het verontrustende zit niet in een geniale “Hollywood-hack”, maar net in het tegenovergestelde: een traag opgebouwde, subtiele infiltratie via vertrouwen, reputatie en samenwerking in open source.
Kleinere scholen: oplossing of te simpel? Wat nieuw onderzoek toont
Ik heb het al vaker gehad in lezingen en boeken over schoolgrootte. Over hoe sommige studies suggereren dat er zoiets bestaat als een optimale vork. Niet te groot, want anonimiteit ligt op de loer. Niet te klein, want dan wordt het moeilijk om als team te professionaliseren, expertise te delen en een stevig curriculum te dragen.
En dan maak ik meestal één uitzondering. De kleine secundaire scholen in New York.
Die case is interessant omdat ze niet zomaar “kleiner” zijn, maar het resultaat van een bewuste hervorming waarbij grote, zwakke scholen werden opgesplitst in kleinere, thematische scholen met een duidelijke focus op relaties, relevantie en academische verwachtingen. En nog interessanter: die scholen zijn al langer het onderwerp van degelijk onderzoek.
Er is nu nieuw langetermijnonderzoek dat daar nog een laag bovenop legt. En niet zomaar onderzoek. Het gaat om een studie die gebruikmaakt van loterijtoewijzing bij inschrijvingen. Leerlingen die ingeloot worden in zo’n small school worden vergeleken met leerlingen die net niet ingeloot worden. Methodologisch zit je dan dicht bij een experiment, wat in het onderwijs altijd moeilijk is, zeker voor dergelijke onderwerpen.
Wat blijkt?
Je kan alles volgen van je kind. Misschien is dat net het probleem
Het is al een tijdje aan de gang. Als ouder kan je vandaag bijna alles volgen van en over je kind. Punten, feedback, taken, deadlines, soms zelfs hoe vaak je kind iets opnieuw bekeken heeft. Via Smartschool, apps, mails en allerhande dashboards. De stroom aan data en informatie stopt eigenlijk nooit meer, al beperken sommige goeie scholen ondertussen die stroom wel wat.
Waarom succesverhalen vaak misleiden (en wat dat zegt over perfectionisme)
Al langer dan vandaag volg ik de video’s van TED-Ed, maar zoals bij TED-talks is het cruciaal dat je blijft kritisch denken. Neem bijvoorbeeld deze video:
Tussen Savolainen en Chen: over evidentie, kritiek en (onderwijs)sociologie
Voor deze blog lees ik meer onderzoek dan ik over schrijf. Ik bekijk de relevantie, de kwaliteit, soms ook de vraag of ik het zelf wel kan begrijpen. En soms omdat ik nog niet goed weet wat ik ermee aan moet.
Zo kwam ik het werk van Jukka Savolainen al een tijdje geleden tegen over sociologie als wetenschap. Het bleef hangen. Niet omdat het zo overtuigend was, maar omdat het iets raakte waar je niet zomaar omheen kan. Tegelijk heb ik tot nu toe er bewust nooit over geblogd. Net omdat het stuk zo duidelijk geschreven is als provocatie, en omdat de empirische basis daarvoor vrij dun is. Dat maakt het verleidelijk om het snel te gebruiken in discussies, maar ook riskant om het zomaar over te nemen. Een andere, nieuwe studie geeft me nu de kans om beide studies te brengen met de nodige nuance.
Frisdrank en meer angst bij jongeren: een nieuw puzzelstukje, maar geen antwoord
Je hebt het waarschijnlijk ook al gemerkt. Als het over het mentale welzijn van jongeren gaat, duikt er altijd wel ergens een duidelijke verklaring op. Sociale media, smartphones, ouders, schooldruk, de tijdsgeest… Kies er eentje en je hebt een verhaal dat goed klinkt en makkelijk blijft hangen.
Alleen klopt dat verhaal zelden helemaal. In deze post een nieuw puzzelstukje.
Het probleem zit niet altijd in het rekenen
Soms zie je in je les geen verschil. Twee leerlingen maken dezelfde oefening, geven hetzelfde juiste antwoord en lijken even snel klaar. Alles wijst erop dat ze hetzelfde kunnen. Totdat je beter kijkt.
Lectuur op zaterdag: 33 zintuigen, opgroeien in een sekte, kleuters pesten niet (of wel?), Toy Story en schermtijd (en meer)
De weekendbijlage bij deze blog:
Wat werkt bij ADHD? Nieuwe review toont verschil tussen effect en evidentie
Wat kan helpen bij ADHD? Je denkt nu misschien aan bepaalde medicijnen of behandelingen. Tijdens het lezen van deze umbrella review over de voor- en nadelen van ADHD-behandelingen in het BMJ van Gosling en heel veel collega’s, merk je vrij snel dat dit geen studie is die met één duidelijke conclusie eindigt. Integendeel. Ze brengt vooral structuur in een veld waar al veel over gezegd is, maar waar het overzicht vaak ontbreekt.
De opzet is stevig. De auteurs nemen meer dan honderd meta-analyses van RCT’s en herrekenen die op een uniforme manier. Uiteindelijk gaat het om 221 herberekende meta-analyses, over 31 interventies en 24 uitkomsten. Dat maakt dit geen zoveelste studie met één extra puzzelstukje, maar eerder een poging om de puzzel zelf beter te leggen.
Wat komt daaruit?
Groepswerk werkt niet vanzelf. Wie je samen zet, maakt uit
We gebruiken het allemaal wel eens in onze klas. Groepswerk. Soms omdat het verwacht wordt, soms omdat het praktisch is, maar ook omdat samenwerken zelf een belangrijk leerdoel is. Alleen: het blijft een werkvorm waarbij je nooit helemaal zeker lijkt te kunnen van het resultaat.
De ene keer zie je leerlingen echt in gesprek gaan, elkaar helpen, ideeën uitwisselen. De andere keer krijg je één leerling die alles doet, twee die wat meeliften en eentje die vooral naar het plafond kijkt. De mayonaise pakt dus niet altijd. En meestal zoeken we de verklaring in wat er tijdens het groepswerk gebeurt: taakverdeling, duidelijke instructies, rollen, begeleiding.
Een recente studie van Sun en collega’s in Learning and Instruction draait dat perspectief om en stelt een eenvoudigere, maar fundamentelere vraag: wat als het probleem niet zit in hoe leerlingen samenwerken, maar in wie we samen zetten?