Google publiceerde AI-studietips om leren makkelijker te maken. En net daar gaat het fout!

Google publiceerde onlangs een reeks (eenvoudige) studietips rond hun AI-tool Gemini. Ze klinken vertrouwd: organiseer je materiaal, genereer studiegidsen, zet notities om in audio, visualiseer concepten, test jezelf en identificeer wat je nog niet weet via feedback.

Op het eerste gezicht lijkt dit een nette vertaling van wat we weten over leren naar de praktijk. Maar kijk je wat beter, dan zie je al snel dat er iets niet klopt. Deze tips gaan namelijk minder over hoe leren werkt en meer over hoe AI studeren makkelijker kan laten aanvoelen.

Lees verder

Pesten tijdens een doctoraat: geen uitzondering, maar een patroon

Steeds meer studenten zijn geroepen om te doctoreren. Ikzelf deed het op latere leeftijd in mijn eigen tijd. Maar beeld je in dat je begint aan een doctoraat. Je werkt jaren aan één project, vaak met veel autonomie, maar tegelijk in een relatie waarin één persoon een enorme invloed heeft op je toekomst. Die ene persoon is je promotor. Dat blijkt terug tegelijk de kracht en de kwetsbaarheid van het systeem.

De voorbije jaren doken er namelijk geregeld verhalen op, denk bijvoorbeeld aan de uitzendingen van Pano. Getuigenissen over grensoverschrijdend gedrag, machtsmisbruik, pesterijen. De verhalen zijn vaak schrijnend. Maar zoals dat gaat met zulke reportages: ze worden al snel gelezen als uitzonderingen. Het zijn extreme gevallen of rotte appels. De rest is niet zo. En terwijl ik zelf ook goede ervaringen heb en ik ken andere gelukkigen. Toch blijkt het toch echt wel degelijk veel vaker voor te komen.

Lees verder

Waarom nuance in onderwijsdebatten soms verkeerd gelezen wordt

Beeld je in: je schrijft iets genuanceerd. Je probeert bewust weg te blijven van de klassieke tegenstellingen. Niet dit óf dat, maar hoe dingen samenhangen. En dan gebeurt het.

Lees verder

Waarom tutoring zo krachtig kan zijn (en soms toch niet echt een groot effect heeft)

Wie door de literatuur gaat, komt telkens opnieuw bij dezelfde conclusie uit: één-op-één of kleinschalige begeleiding behoort tot de meest effectieve interventies die we kennen. Meta-analyses van tientallen tot honderden studies tonen consistente en vaak relatief grote effecten. Dat is geen randfenomeen, maar een van de stevigste bevindingen in onderwijsonderzoek. Meer nog, het is een van dé manieren om ongelijkheid weg te werken.

Maar er zit een belangrijke nuance onder die consensus. Tutoring werkt namelijk niet zomaar. Het werkt vooral wanneer het gebeurt onder vrij specifieke omstandigheden. Hoge frequentie, consistente deelname, goed opgeleide tutors, en liefst ingebed in de schooldag, het zijn allemaal factoren die de effectiviteit verhogen. En dan komen we vaak uit bij wat “high-dosage tutoring” wordt genoemd. Dat is geen detail: wanneer die intensiteit gehaald wordt, zijn de effecten aanzienlijk groter. Maar daar beginnen de problemen. Voor alle duidelijkheid: niet alle tutoring moet high dosage zijn, maar het sterkste bewijs voor effectiviteit zit daar wel. En net daar wringt het: we organiseren vaak iets dat er op lijkt, maar het niet helemaal is.

Lees verder

Lectuur op zaterdag: schaken met een racewagen, schoolhervormingen tussen 2 uitersten, brief van Frida, en meer (en Duct Tape!)

De weekendbijlage bij deze blog:

Duct Tape speelt een kleine bijrol in mijn jeugdboek, maar wat is de technische achtergrond? Trouwens je weet wat het probleem is als Duct Tape niet helpt? Niet genoeg Duct Tape!

Tussen pretpedagogiek en prestatiedruk: waarom plezier in onderwijs geen detail is

Pretpedagogiek.” Het is zo’n woord dat je bijna alleen nog als sneer hoort. Het staat voor oppervlakkigheid, voor “alles moet leuk zijn”, voor onderwijs dat zijn inhoud verliest in een poging leerlingen te entertainen. Zeg het in een debat en iedereen weet ongeveer wat je bedoelt. En meestal ook: wat je ervan vindt.

Maar ergens onderweg is er iets gebeurd. In de poging om ons af te zetten tegen deze karikatuur, zijn we misschien ook gestopt met een andere vraag te stellen. Niet of onderwijs leuk moet zijn. Maar of het ertoe doet dat leren soms ook plezierig kan zijn (een kleine shoutout naar Linda Duits die zich nu profileert als plezier-activiste)?

Lees verder

Rinke en ik over falen “Je leert niet altijd je fouten!”

De blogpost over het onderzoek dat ik bespreek in dit fragment kan je hier teruglezen.

De hele podcast van deze maand vind je hier.

Voor wie werkt een smartphoneverbod eigenlijk? Een blik vanuit een ander onderzoeksveld

Smartphones verdwijnen wereldwijd uit scholen. Soms volledig, soms gedeeltelijk. Volgens de UNESCO hebben heel wat onderwijssystemen de voorbije jaren beslist om het gebruik te beperken of te bannen. Zeker ook dicht bij huis, in Vlaanderen en Nederland, is het intussen gewoon realiteit.

Er passeren verschillende redenen. In Frankrijk was het oorspronkelijk bedoeld als bescherming van de privacy van de leerkracht. Onderwijskundig is het idee achter een ban ook herkenbaar: minder afleiding, meer aandacht en hopelijk betere leerresultaten. Maar elke maatregel heeft voor- en nadelen, en die spelen zich niet alleen af op didactisch vlak. Het is dus zinvol om ook eens buiten het puur onderwijskundige of (onderwijs)pedagogische te kijken.

Lees verder

Waarom talen niet willekeurig zijn (en wat ze gemeen hebben)

Je zou denken dat als je mensen volledig vrijlaat, alles alle kanten op gaat. Geef tien groepjes dezelfde opdracht, zonder voorbeelden, zonder overleg, en je verwacht variatie. Veel variatie. En die komt er wellicht ook. Maar zelden is die variatie volledig willekeurig. Als je goed kijkt, zie je patronen opduiken. Oplossingen die op elkaar lijken, zonder dat ze van elkaar hebben afgekeken.

Een recente studie deed iets gelijkaardigs, maar dan op een veel grotere schaal. Onderzoekers bekeken honderden talen wereldwijd. Talen die zich over duizenden jaren hebben ontwikkeld, vaak los van elkaar. Als er ergens ruimte is voor willekeur, dan is het hier wel. Maar dat is niet wat ze vonden.

Lees verder

Lubach over telefoonverslaafde… ouders!

We hebben het steeds over de telefoons van onze jeugd, maar Lubach houdt nu ons volwassenen een spiegel voor:

Veel ouders zijn hartstikke verslaafd aan hun telefoon. Dat is zo hypocriet. Daarom wil ik het opnemen voor die kinderen. Want ze hebben er echt veel last van. En dat kansloze gescroll is echt schadelijk voor een kind. Dus hoe krijgen we ouders bij die schermpjes weg?

En het is belangrijk, want:

Lees verder