Geen grote blogpost, al komt er wel later deze week er een aan, maar even een korte boodschap: je kan het eerste hoofdstuk van De Schaduw van de Raaf nu al lezen en wel hier!
Meer info over het boek vind je hier, mijn eigen persoonlijke less frequently asked question (LFAQ) hier.
De rest van het boek lezen kan vanaf 2 juni.
Geniet van de zomerse dagen!
Onderzoek naar methodeonderwijs kan bijna altijd voor discussie zorgen. Niet alleen omdat mensen sterke meningen kunnen hebben over Montessori, Dalton of Freinet, maar ook omdat degelijk onderzoek ernaar verrassend moeilijk uit te voeren is. Ik ging gisteren door mijn archief van onderzoeken waar ik ooit nog wilde over bloggen en stootte op deze Nederlandse studie. Vivian Morssink-Santing en collega’s keken specifiek naar de overgang van Montessori- en Daltononderwijs naar het hoger onderwijs. En dit prima onderzoek toont de uitdagingen opnieuw mooi aan. Dus voor alle duidelijkheid: het is geen slechte studie. Integendeel. Maar ik wil het werk bespreken omdat het goed laat zien hoe beperkt de conclusies soms moeten blijven.
Nee, niet weer een blogpost over AI en onderwijs. Nee, ik probeer jullie gedachten niet te raden, maar het is wel wat ik zelf soms denk. Soms heb ik het gevoel dat alles wel al gezegd en geschreven is, al dan niet door AI (ik wou voor de grap hier de komma door een em dash vervangen). Maar er is deze nieuwe systematische review van Li en collega’s en gepubliceerd in Computers & Education: Artificial Intelligence. Met deze studie proberen ze voorbij die slogans te raken door 67 studies uit het hoger onderwijs samen te brengen. Hun conclusie is tegelijk genuanceerd en eigenlijk niet zo verrassend: ChatGPT werkt niet “uit zichzelf”. Het effect hangt vooral af van hoe je het gebruikt. Maar lees toch maar verder.
De weekendbijlage bij deze blog:
Tot slot:een video uit 1986 -> is email de perfecte technologie voor de Jet Set?
Gratis schoolmaaltijden worden meestal besproken vanuit een standpunt over gezondheid, armoede en/of kansenbeleid. Een nieuwe Amerikaanse studie van Andres Cuadros-Meñaca kijkt echter naar iets anders: hebben gratis maaltijden voor iedereen ook invloed op schoolschorsingen?
Vorige week publiceerde UNICEF een onderzoek naar ongelijkheid wereldwijd. Er was aandacht in de media, maar ik heb nu zelf het rapport doorgenomen en wil kijken of we nog meer kunnen leren. Wat vooral opvalt in dit UNICEF Innocenti-rapport is dat Vlaanderen/België op papier behoorlijk goed scoort (mag ook gezegd woden), maar tegelijk enkele klassieke Belgische spanningen bevestigt: relatief goede gemiddelden, maar ook duidelijke sociale verschillen.
Deze ochtend kwam ik dit bericht tegen op Twitter. Omdat de persoon die het deelde niet Éléonore heet, ga ik ervan uit dat ze het niet zelf schreef. Dus ik ging op zoek. Noem het een afwijking. Ik vond hetzelfde bericht een paar keer, oa op Facebook, maar ook een gelijkaardig bericht van een zekere Claire op Instagram:
20 jaar bestaat nu al het Apestaartjarenonderzoek! De tweejaarlijkse studie is ondertussen uitgegroeid tot zowat dé referentie over mediagebruik van jongeren in Vlaanderen. De belangrijkste bevindingen komen in de media vandaag ongetwijfeld aan bod, maar ik wil even kijken wat relevant is specifiek voor het onderwijs. Wat zijn bijvoorbeeld de gevolgen van het smartphoneverbod en AI?
Haatspraak is al langer dan vandaag ook een onderwijsprobleem geworden. Niet alleen online, maar ook op school krijgen leerlingen ermee te maken. Ze horen racistische opmerkingen, seksistische memes, homofobe grappen of vernederende commentaren over religie, afkomst of gender. Dat laatste bleek ook nog deze week met het onderzoek van de VRT. En hoewel scholen vaak de plek zijn waar zulke spanningen zichtbaar worden, zijn ze tegelijk ook een van de weinige plaatsen waar je er systematisch iets aan kan doen.
Een nieuwe systematische review van Kansok-Dusche en collega’s bracht 27 schoolprogramma’s rond haatspeech in kaart en onderzocht welke kenmerken kwaliteitsvol en potentieel effectief lijken. Wat interessant is aan deze review, is dat de onderzoekers niet alleen naar wetenschappelijke criteria keken, maar ook expliciet leraren en leerlingen bevroegen over wat volgens hen werkt in de praktijk.
Ook ik kreeg al mails over artikels of papers die ik zogezegd geschreven heb, maar die simpelweg niet bestaan. Het is een fenomeen die onderzoekers steeds vaker mee te maken krijgen door AI-systemen die overtuigend klinkende, maar verzonnen referenties produceren. Via Inside Higher Ed ontdekte ik dat deze ondertussen een naam hebben: Frankencitations. Dit zij citaten die samengesteld lijken uit bestaande auteurs, halve titels, echte journals en compleet fictieve details.
Maar eerlijk? Dit is volgens mij niet alleen een AI-probleem.