Als ik in een abstract de woorden schaken en uren oefenen zie staan, denk ik bijna automatisch aan Anders Ericsson. Andere mensen die minder thuis zijn in het onderzoek zullen wellicht aan Outliers van Malcolm Gladwell denken. Die baseerde zijn beroemde maar foute 10.000-urenregel op het werk van Ericsson. Ericsson corrigeerde die fout trouwens zelf nog in zijn laatste boek Peak, voor hij kwam te gaan. Maar het te eenvoudige verhaal is bij veel mensen blijven hangen. Daarom geloven heel wat mensen vandaag nog dat je in alles een expert kunt worden als je maar lang genoeg oefent. Tienduizend uur en klaar klinkt mooi, maar het is niet wat de Zweedse onderzoeker schreef.
Schaduwonderwijs groeit wereldwijd. Maar werkt het ook?
Schaduwonderwijs is de verzamelnaam voor de betaalde bijlessen, examentraining of privélessen buiten de gewone school om. Wereldwijd groeide deze sector uit tot een regelrechte miljardenindustrie. Ouders investeren er enorme bedragen in, vaak vanuit de overtuiging dat extra lessen automatisch tot betere resultaten zullen leiden. Een nieuwe internationale studie van Cao en Huo zet daar echter serieuze vraagtekens bij.
Bestaat Generatie Z eigenlijk wel? Of verwarren we leeftijd met generatie?
Jongeren willen niet meer werken. Of studeren omdat ze te veel aan het werk zijn? Dat kan ook. Of ze zorgen beter voor zichzelf en hun work-life balance. Of net niet. Er circuleren heel wat clichés over deze thema’s, maar wat zegt de harde data? Ik dook nog eens in mijn archief van onderzoeken (teller staat op 422) waarover ik ooit vergat te bloggen. Deze studie over generatieverschillen op de werkvloer bleek veel te interessant om daar te laten liggen.
Wat zeggen intelligentietests eigenlijk wél en níét?
We hadden het er al uitgebreid over in Juffen zijn Toffer dan Meersters én in Bijna Alles Wat Je Moet Weten Over Psychologie, maar het viel me op hoe vaak dezelfde misverstanden over intelligentie maar blijven terugkomen. Dat is misschien tegelijkertijd niet zo vreemd. Intelligentie en intelligentieonderzoek zijn al meer dan een eeuw onderwerpen die sterke reacties kunnen oproepen, zoals ik zelf ook al af en toe kon merken. Historisch gezien kan IQ voor sommigen bijna alles verklaren, terwijl het voor anderen nauwelijks meer is dan een sociaal construct. De werkelijkheid is, zoals zo vaak, genuanceerder en die nuance herhaal ik graag.
Waarom rijke landen niet automatisch beter worden in onderwijs
Het klinkt bijna vanzelfsprekend. Rijkere landen hebben betere scholen. En dus zou economische groei ook tot betere leerprestaties moeten leiden. Toch is een nieuwe studie die gebruikmaakt van ruim twintig jaar PISA-data een stuk minder geruststellend. Satoshi Araki maakt in dit onderzoek een onderscheid dat verrassend weinig wordt gemaakt. Hij vergeleek niet alleen landen met elkaar, maar volgde ook dezelfde landen doorheen de tijd en stootte op iets vreemds: een soort van PISA-paradox.
Maakt competitie kansenongelijkheid groter? Deze preregistreerde studie verraste mij.
Toen ik gisteren deze studie las, begon mijn hoofd te knetteren. Nathalie Aerts, Thijs Bol en en Eddie Brummelman vertrokken vanuit een theorie die de voorbije jaren steeds meer aandacht kreeg. Volgens de Social Class–Academic Context Mismatch-theorie zouden competitieve schoolomgevingen leerlingen uit lagere sociaaleconomische milieus benadelen. Iets waar ik ook van uitging op basis van de onderzoeken die ik las. Competitie zou beter aansluiten bij de waarden waarmee kinderen uit hogere SES-gezinnen opgroeien. Leerlingen uit lagere SES-gezinnen zouden zich daardoor minder thuis voelen, een negatiever beeld van hun eigen kunnen ontwikkelen en uiteindelijk ook minder goed presteren. Geef toe, dat klinkt op zich niet onlogisch. Maar…
Lectuur op zaterdag: nieuwsvermijden, een belangrijke deur, AI en onderzoek, onderzoek in chaos, en ik over voetbal?
De weekendbijlage bij deze blog:
Multimodaal is niet altijd multimodaal (en dus niet altijd bewezen)
Via deze Substack die massaal opdook in mijn tijdlijn vond ik deze interessante systematische review die onlangs in Review of Education verscheen. De auteurs deden iets wat eigenlijk nog nooit was gebeurd: ze gingen op zoek naar experimenteel bewijs voor de in bepaalde onderwijskringen beroemde Pedagogy of Multiliteracies van de New London Group uit 1996. Ze doorzochten meer dan twintigduizend publicaties. Het resultaat? Een zogenaamde empty review. Ze vonden geen enkele studie die voldeed aan de criteria van een (quasi-)experimenteel onderzoek met een controlegroep waarin onderzoekers de volledige interventie op leeruitkomsten testten.
Hoe komen ouders best aan bod in de lerarenopleiding?
Samenwerking tussen school en ouders is een van die onderwerpen waar bijna iedereen het over eens is. Goede samenwerking draagt bij aan betere leerresultaten, meer welzijn en minder conflicten. Daarom ook dat Leerpunt er een leidraad over publiceerde. Toch geven veel beginnende leraren aan zich onvoldoende voorbereid te voelen om met ouders samen te werken. Dat geldt nog sterker wanneer het gaat om meertalige gezinnen of gezinnen van kinderen met een beperking. Een nieuwe systematische review in het prestigieuze Review of Educational Research brengt voor het eerst samen wat we hierover eigenlijk weten. En het antwoord is iets, maar niet heel veel.
Leren we nu eigenlijk beter van fouten of niet?
Het is een onderwerp dat al een paar keer de revue passeerde op deze blog: leren van fouten. Een nieuwe studie in het Journal of Educational Psychology laat zien dat het antwoord opnieuw genuanceerder is dan een simpele ja of nee. Wat had je verwacht? Maar lees verder, want het wordt praktischer dan je denkt.