De vrienden van De Spreekbeurt (zie ook hier, en ook wel een beetje zeker hier), maakten voor de Officiële Watchparty IG Nobelprijzen 2026 aan de UAntwerpen deze video. Zonde dat hij nog geen 200 keer bekeken werd op YouTube. Kijken of ik langs deze weg daar wat beweging kan inkrijgen wegens gewoon erg leuk gedaan!
Vrijdag stuurde mijn vrouw me dit onderzoek door. James Bruce Tomblin en collega’s volgden een groep mensen ongeveer dertig jaar lang, van de kleuterklas tot hun midden dertig. De onderzoekers wilden weten of verschillen in mondelinge taalvaardigheid op jonge leeftijd iets konden voorspellen over de sociaaleconomische positie die mensen veel later als volwassene zouden bereiken. Wat bleek? Het korte antwoord: behoorlijk veel. Lees het interessante, maar toch ook weer genuanceerde verhaal
De weekendbijlage bij deze blog:
Laat ik beginnen met een makkelijke bekentenis: ik haat vergaderingen op het werk en daarbuiten. En ik weet zeker dat ik niet de enige ben. Er zijn weinig dingen waarover werknemers het zo snel eens lijken te zijn als vergaderingen. Er zijn er te veel en ze duren te lang. En hoe vaak dacht je niet al dat de vergadering waarin je je zit te vervelen absoluut ook een mail had kunnen zijn. Alleen komt er nu slecht nieuws voor wie daar graag over klaagt: al dat vergaderen is misschien toch minder nutteloos dan we denken. Heb getwijfeld om erover te bloggen, maar ik moet intellectueel eerlijk zijn, dus hier het verhaal.
Als je een wetenschappelijk artikel leest, kan onderzoek soms een merkwaardig emotieloos proces lijken. Eerst formuleerden de onderzoekers een hypothese. Vervolgens voerden ze een experiment uit. Daarna analyseerden ze de data en trokken ze een conclusie. Wie zelf onderzoek doet, weet natuurlijk dat het zelden zo voelt. Integendeel, het is een proces van vallen en opstaan, van eureka-momenten en niet eens inwendig gevloek. En dan heb ik het nog niet gehad over de lijdensweg die publiceren kan zijn (damn you, tweede reviewer!)
Een nieuw artikel van Jonna Brenninkmeijer en collega’s geeft een vrij uitzonderlijke inkijk in dit proces. De onderzoekers volgden van heel dichtbij een team psychologen dat een invloedrijk experiment uit de jaren tachtig probeerde te repliceren, dat onderzoek vind je trouwens hier. Ze observeerden vergaderingen, analyseerden documenten en volgden het project van de voorbereiding tot de uiteindelijke publicatie. Het resultaat is bijna een kijkje in het hoofd (en hart) van de wetenschapper.
Na al het PISA-geweld, even een onderzoek dat slechts zijdelings met onderwijs te maken heeft! Een gigantische nieuwe studie in Nature levert behoorlijk nieuwe inzichten op over de link tussen onze persoonlijkheid en onze genen. De (echt belachelijk veel) onderzoekers combineerden hiervoor gegevens uit 46 cohorten, met afhankelijk van de persoonlijkheidstrek tussen ruim 600.000 en meer dan 1,1 miljoen deelnemers (nee, dit is geen schrijffout). Ze bekeken de bekende Big Five: extraversie, vriendelijkheid, consciëntieusheid, neuroticisme en openheid voor ervaringen. En omdat deze nu eenmaal wel een invloed kunnen hebben op hoe iemand zich gedraagt in de klas, en omdat de OESO de Big Five zelfs gebruikte als uitgangspunt voor hun PISA van sociaal-emotioneel leren,
Gisteren was PISA 2025 dag en natuurlijk is er veel terug te vinden in de media. Alhoewel…
Gisteren schreef ik al over de nieuwe PISA-resultaten, en ik eindigde met een vraag waar ik me verder in wilde verdiepen: wat gebeurt er eigenlijk als we niet naar het Verenigd Koninkrijk kijken, maar naar Engeland, Schotland, Wales en Noord-Ierland afzonderlijk? En dus maakt belofte schuld die ik met deze post aflos én die behoorlijk leerrijk kan zijn!
Terwijl ik dit post, verschijnen de artikels op alle websites van media wereldwijd. Ja, Vlaanderen gaat achteruit. Ja, Het lezen in Nederland is een regelrechte ramp. Wellicht zal men ook snel opmerken dat er iets schort met de dataverzameling in Nederland. Maar… daar is de OESO zeer transparant over. Ik denk trouwens niet dat de tendens veel anders zou zijn met betere dataverzameling.
De voorbije 24 uur heb ik zoveel zitten lezen (sorry, studenten, voor mijn kleine oogjes direct in de les) dat mijn hoofd zowat tolt. Er staat zoveel in PISA dat ik hier niet de verhalen van de andere media wil brengen. Wel geef ik jullie een eigenzinnige greep uit de vele data en inzichten. Data die, voor alle duidelijkheid, vooral correlaties tonen én geen causale verbanden. Al proef je dat bijvoorbeeld afleiding door technologie echt wel de schuld in de schoenen geschoven wordt voor bepaalde achteruitgang.
En nee, dan ga ik niet opeens wel over de grote vergelijkende studie van de OESO schrijven die vandaag om 9u30 gepubliceerd wordt en waar je dan ook hier van alles over zal kunnen lezen. Het is gewoon een beetje vreemd om nu iets te zitten schrijven terwijl straks het grote nieuws volgt. Maar misschien is het dan des te interessanter om bij iets anders stil te staan, bijvoorbeeld hoe je zorgen maken over geld samenhangt met ons brein en onze cognitieve vaardigheden als we ouder worden Lees verder