We kijken vaak momenteel naar Engeland als gids-regio voor onderwijs. Het zal dan misschien sommigen verbazen dat iemand als Daisy Christodoulou een behoorlijk sombere post schreef over de toestand van wat sommigen in Engeland de ‘trad’-beweging noemen. De aanleiding was een artikel van Daniel Hannan in The Telegraph, waarin opnieuw het bekende argument opduikt dat we minder hoeven te weten omdat we het toch kunnen opzoeken. Juist, een mythe die ook in ons nieuwe mytheboek aan bod komt. Maar ik weet niet of ik mezelf zo herken in een beweging die trad genoemd wordt.
Zijn Nederlandse jongeren effectief minder tolerant tav holebi’s of is er iets anders aan de hand
Ik zag net in De Afspraak cijfers die ik maar al te goed kende. Enkele weken geleden zag ik de opvallende cijfers in het Nederlandse HBSC-onderzoek over de tolerantie van jongeren tav holebi’s in Nederland. De cijfers van de voorbije weken blijven in mijn hoofd spoken. Disclaimer: ik heb zelf als mens veel moeite met deze evoluties. En net daarom houdt me één vraag erg bezig: waarom?
Lerarenverloop raakt alle leerlingen
Ik praat en schrijf vaak over collective teacher (of liever team) efficacy. Dit collectieve geloof dat je als team het verschil kan maken, kan een enorme impact hebben op het leren, maar… Dat wordt moeilijk als het team constant verandert. Het verloop van leraren is zelden goed voor een school. Wanneer leraren vertrekken, verdwijnt er ook ervaring. We zagen al vaker dat een groot personeelsverloop kan samengaan met lagere leerprestaties. Maar geldt dat voor alle personeelsleden op dezelfde manier? En wat betekent personeelsverloop specifiek voor leerlingen met een beperking?
Wanneer kun je de wetenschap beter niet geloven? (Universiteit van Nederland)
Ik hertaalde ooit hierover een boek van Dan Willingham, Wat we kinderen echt kunnen leren, om je te kunnen wapenen tegen onzin. Deze video van de Universiteit van Nederland hoort helemaal thuis in deze belangrijke tak van mediawijsheid.
Correlatie versus causaliteit wordt goed uitgelegd, maar gaat veel verder. Ook dubbelblindonderzoek wordt uitgelegd, dat veel verder gaat dan RCT’s, maar dat quasi onmogelijk is in onderwijsonderzoek.
- Stap 1: Klopt de wetenschappelijke bewering?
- Stap 2: Wie heeft er belang bij het onderzoek?
- Stap 3: Hoe is het onderzoek uitgevoerd?
- Stap 4: Waarom één studie niet genoeg is
Waarom ik toch nog niet stop met bloggen
Ik blog ondertussen al meer dan 15 jaar over (vooral) onderwijsonderzoek. Vaak gaat het om nieuwe studies die ik samenvat, van kanttekeningen voorzie en probeer te plaatsen binnen wat we al weten. Maar wat als de manier waarop je onderzoek communiceert eigenlijk nauwelijks iets uitmaakt? Via René Kneyber ontdekte ik een nieuwe studie van Samuel Sims en collega’s die deze behoorlijk ongemakkelijke vraag stelt.
Een meer genuanceerde video dan je denkt over Alpha-schools
Op mijn Engelstalige blog heb ik een paar blogposts geschreven over Alpha School. En ze zijn soms iets scherper dan ik normaal gesproken schrijf. Het zijn in feite 3 rants (1, 2 en 3) en een meer milde post. Benjamin Riley heeft hier veel meer over geschreven.
Groot was mijn verbazing toen een van mijn kinderen me deze video bezorgde. Terwijl ik dacht dat de video vooral gebaseerd was op het werk van Benjamin, merkte ik al snel een paar dingen op:
- Er zit een heel politiek luik aan het verhaal
- Er zit een pak meer nuance in de video
- Er wordt een zeer interessante en terechte link gelegd met Illich en het ontscholingsidee dat nu lijkt omarmd te worden door Silicon Valley en techbro’s, maar in feite haaks staat op waar Illich voor stond.
Lectuur op zaterdag: een foute pizzapunt, mentale gezondheidsparadox, omgaan met een agressief kind, medbeds en meer
De weekendbijlage bij deze blog:
Net op tijd: nieuw onderzoek naar de mythe van leerstijlen
Komende dinsdag ligt ons nieuwe mytheboek in de rekken, Onderwijs voorbij de oneliners. Het boek is een update van Jongens zijn Slimmer dan Meisjes dat ondertussen al een hele tijd meegaat. De periode tussen het afwerken van het manuscript en de eigenlijke release is altijd spannend om een heel specifieke reden. Wat als er nieuw onderzoek verschijnt dat we niet hebben kunnen opnemen, maar dat een nuance toevoegt die we nog niet hebben? Dit leek even het geval met het onderzoek naar multitasking. Maar hier konden we nog wel ingrijpen en hebben we besloten dat het onderzoek niet genoeg toevoegde om het op te nemen. Deze week verscheen een nieuwe studie naar zowat een oermythe in onderwijs, namelijk leerstijlen. En die studie bevestigt vooral wat in ons boek staat, oef!
Weerbaarheid is niet iets puur individueels, over hoe sommige jongeren hun moeilijke situatie kunnen overstijgen
Waarom slagen sommige jongeren erin om het goed te doen op school, ondanks een moeilijke thuissituatie, armoede, migratie of andere vormen van kwetsbaarheid? De laatste jaren komt je dan al snel uit op het begrip weerbaarheid of resilience. Het klopt dat sommige jongeren beter in staat lijken te zijn om met tegenslagen om te gaan. Ze zetten door, blijven gemotiveerd en vinden ondanks alles hun weg.
Maar wacht. Dit kan behoorlijk gevaarlijk worden als je dit te hard doortrekt. Stel dat we weerbaarheid vooral als een eigenschap van het individu bekijken, dan kan het al snel iets worden dat een jongere zelf moet hebben of ontwikkelen. We leggen dan de hele verantwoordelijkheid bij een kind dat het al moeilijk heeft! Een nieuwe studie van Sarah Gardezi en collega’s in Review of Education laat zien waarom dat net een te eenvoudige voorstelling van zaken is.
Een iets langer verhaal over hoe onderwijs een baken van stabiliteit moet worden/blijven/terug worden (schrappen wat niet past)
Maandag kwam Tracey Burns langs bij Leerpunt en een groot deel van haar professionele leven stond tot nu toe in teken van het bekijken van trends die onderwijs beïnvloeden. Het was een sterke bijdrage die het idee zou kunnen voeden dat we leven in tijden van verandering. Maar… dat is natuurlijk een huizenhoog cliché, en ze bracht het heel genuanceerd. Er zijn natuurlijk zaken zoals artificiële intelligentie, sociale media, geopolitieke verschuivingen, demografische veranderingen, klimaatverandering. Dit lijstje is lang en al deze topics komen ook op deze blog regelmatig langs. En dan is het niet onlogisch om te denken dat als de wereld verandert, ook onze instituties mee moeten veranderen. Daarom is het vaak bon ton om te stellen dat scholen moeten veranderen omdat de samenleving verandert. Universiteiten moeten zich aanpassen aan AI.
De redenen zijn legio. De arbeidsmarkt verandert, dus moeten opleidingen mee veranderen, ook al bleek uit de harde data die Tracey citeerde dat die verandering er wel degelijk is, maar minder dan de vaak geciteerde 65% (in haar slides 22%). In feite lijkt het dan onmogelijk om een instituut te noemen dat niet door die alles geraakt wordt, naast scholen, ook gerecht, leger, media,… Maar ik wil vandaag een andere klok laten horen, deels geïnspireerd door een oudere blogpost.