Het zijn momenteel examens, maar beste studenten: het einde is in zicht! En dan kan bingewatchen een aantrekkelijk ding lijken, zeker als het veel te warm wordt voor veel anders? Maar… is dat wel een goed idee?
Deze video vat samen wat de risico’s zijn (al zijn het vaak correlaties die vermeld worden, eerder dan duidelijk causale verbanden)
Na mijn vorige blog over de toename van perfectionisme kreeg ik verschillende keren dezelfde reactie: hoe valt dat te rijmen met de dalende schoolprestaties die we op veel plaatsen zien? Als jongeren steeds perfectionistischer worden, zouden ze dan niet juist beter moeten presteren?
Het klinkt logisch, maar het vertrekt van een misverstand. Perfectionisme is namelijk niet hetzelfde als streven naar kwaliteit of hoge ambities.
Waarom kampen steeds meer jongeren met mentale problemen? Het is een vraag die regelmatig terugkeert in media, beleid, onderzoek en ook deze blog. Mijn boodschap is tot nu toe dat het zelden eenvoudig en eenduidig blijkt. Sociale media, slaaptekort, prestatiedruk, economische onzekerheid, veranderende verwachtingen, diagnostiek, maatschappelijke gebeurtenissen zoals corona… Het lijstje mogelijke verklaringen is ondertussen lang. Nieuwe onderzoeksresultaten die ik vond via Dirk Van Damme, suggereren dat we misschien nog een extra element aan die lijst mogen toevoegen: perfectionisme.
Nee, ik heb het niet over een of ander WK met allemaal mannen die achter ballen aanlopen op ontiegelijke uren, maar wel over de verkiezing van het onderwijsboek van het jaar! Deze prijs werd zaterdag uitgereikt op ResearchED. Wij waren genomineerd met Bijna Alles Wat Je Moet Weten Over Lesgeven, maar… noch Liese, noch Jeroen, noch ikzelf konden erbij zijn. Daarom namen we het onderstaande filmpje op (drie maal raden wie de Paul is in de video).
Dank aan iedereen die voor ons heeft gestemd! Dank ook aan de duizenden die al het boek kochten (en hopelijk ook al lazen). Je schrijft om gelezen te worden, maar het is en blijft altijd een gok of dat ook effectief zal gebeuren. Grappig moment woensdag toen ik van de trein stapte in Gent Dampoort en er net iemand opstapte met het boek letterlijk in de hand. Ik heb haar maar veel leesplezier gewenst.
Wie de berichtgeving over onderwijs de voorbije jaren, maanden en weken heeft gevolgd, zou gemakkelijk kunnen denken van niet. Het lijstje redenen om te klagen is behoorlijk lang. Denk maar aan het lerarentekort, de toenemende werkdruk, de administratieve lasten, moeilijke vacatures, zorgen over het imago van het beroep, en enkele jaren geleden de impact van corona… Niets nieuws in deze blog tot nu toe, maar… Tegen een dergelijke achtergrond zou je verwachten dat de arbeidstevredenheid van leraren de voorbije jaren een flinke duik zou hebben genomen. Een nieuwe studie in Teaching and Teacher Education van Jelena Veletic en collega’s onderzocht precies die vraag met gegevens uit vier rondes van TALIS, de internationale bevraging van leraren en schoolleiders. Samen gaat het om gegevens uit 49 onderwijssystemen tussen 2008 en 2024. De resultaten zijn op zijn minst opmerkelijk (en ja, dat is een cliffhanger)
De afgelopen jaren heb ik al vaak geschreven over onderwijsongelijkheid. Dat is ook niet verwonderlijk. Verschillen tussen leerlingen behoren tot de meest besproken thema’s in onderwijsbeleid en ik beken met plezier dat het thema me ook na aan het hart ligt. Tegelijk zijn ze ook een van de moeilijkste onderwerpen om over te praten. Zodra de vraag gesteld wordt waarom sommige leerlingen meer succes hebben op school dan anderen, kun je al snel belanden in discussies over armoede, opvoeding, motivatie, cultuur, schoolkwaliteit, intelligentie of, voor sommigen erger nog, genetica. Vaak lijken die verklaringen zelfs tegenover elkaar te staan, terwijl de werkelijkheid meestal een stuk ingewikkelder is. Twee nieuwe publicaties tonen dit samen aan.
De weekendbijlage van deze blog:
Ik heb me al vaker kritisch uitgelaten over leerpleinen en open leeromgevingen, gebaseerd op onderzoek voor alle duidelijkheid. Dat wil niet zeggen dat ik het onderzoek hierover niet blijf verder opvolgen. Zaken kunnen evolueren, genuanceerd worden, of, zoals bij deze studie, nieuwe inzichten opleveren op basis van kwalitatief onderzoek.
Bij Buck FM gaf ik enkele weken geleden, voor een live publiek, mijn eerste interview over mijn jeugdboek “De Schaduw van de Raaf”. Het voelde een beetje onwennig en toch ergens hoor ik nu dat ik meer dan behoorlijk enthousiast was…
Ik was er ook niet alleen, integendeel:
De zomervakantie nadert snel en de derde editie van BUCK.FM LIVE staat dan ook in het teken van heerlijke vakantielectuur. Stefan en Florence ontvingen in het gezellige Koetshuis van Hotel De Briel auteurs Pedro De Bruyckere en Jasmien Vandermeeren, terwijl Yana Vandendriessche (UGent) onze nieuwe minidocu toelichtte en daar had ook Evelien Jonckheere van het Huis van Alijn nog wel iets over te vertellen.
Elk gesprek is oprecht boeiend. Mijn interview start rond minuut 42.
De voorbije jaren hoorde ik geregeld dat AI-systemen werken met attention. Dat woord komt niet toevallig terug in de beroemde titel van het artikel dat de huidige generatie taalmodellen mogelijk maakte: Attention is All You Need. Maar hoe vergelijkbaar is die aandacht eigenlijk met menselijke aandacht? Een nieuwe studie van Suketu Patel en collega’s probeerde daar een antwoord op te geven met een van de bekendste experimenten uit de cognitieve psychologie: de Strooptest.