Correlatie versus causaliteit wordt goed uitgelegd, maar gaat veel verder. Ook dubbelblindonderzoek wordt uitgelegd, dat veel verder gaat dan RCT’s, maar dat quasi onmogelijk is in onderwijsonderzoek.
Groot was mijn verbazing toen een van mijn kinderen me deze video bezorgde. Terwijl ik dacht dat de video vooral gebaseerd was op het werk van Benjamin, merkte ik al snel een paar dingen op:
Er zit een heel politiek luik aan het verhaal
Er zit een pak meer nuance in de video
Er wordt een zeer interessante en terechte link gelegd met Illich en het ontscholingsidee dat nu lijkt omarmd te worden door Silicon Valley en techbro’s, maar in feite haaks staat op waar Illich voor stond.
Komende dinsdag ligt ons nieuwe mytheboek in de rekken, Onderwijs voorbij de oneliners. Het boek is een update van Jongens zijn Slimmer dan Meisjes dat ondertussen al een hele tijd meegaat. De periode tussen het afwerken van het manuscript en de eigenlijke release is altijd spannend om een heel specifieke reden. Wat als er nieuw onderzoek verschijnt dat we niet hebben kunnen opnemen, maar dat een nuance toevoegt die we nog niet hebben? Dit leek even het geval met het onderzoek naar multitasking. Maar hier konden we nog wel ingrijpen en hebben we besloten dat het onderzoek niet genoeg toevoegde om het op te nemen. Deze week verscheen een nieuwe studie naar zowat een oermythe in onderwijs, namelijk leerstijlen. En die studie bevestigt vooral wat in ons boek staat, oef!
Waarom slagen sommige jongeren erin om het goed te doen op school, ondanks een moeilijke thuissituatie, armoede, migratie of andere vormen van kwetsbaarheid? De laatste jaren komt je dan al snel uit op het begrip weerbaarheid of resilience. Het klopt dat sommige jongeren beter in staat lijken te zijn om met tegenslagen om te gaan. Ze zetten door, blijven gemotiveerd en vinden ondanks alles hun weg.
Maar wacht. Dit kan behoorlijk gevaarlijk worden als je dit te hard doortrekt. Stel dat we weerbaarheid vooral als een eigenschap van het individu bekijken, dan kan het al snel iets worden dat een jongere zelf moet hebben of ontwikkelen. We leggen dan de hele verantwoordelijkheid bij een kind dat het al moeilijk heeft! Een nieuwe studie van Sarah Gardezi en collega’s in Review of Education laat zien waarom dat net een te eenvoudige voorstelling van zaken is.
Maandag kwam Tracey Burns langs bij Leerpunt en een groot deel van haar professionele leven stond tot nu toe in teken van het bekijken van trends die onderwijs beïnvloeden. Het was een sterke bijdrage die het idee zou kunnen voeden dat we leven in tijden van verandering. Maar… dat is natuurlijk een huizenhoog cliché, en ze bracht het heel genuanceerd. Er zijn natuurlijk zaken zoals artificiële intelligentie, sociale media, geopolitieke verschuivingen, demografische veranderingen, klimaatverandering. Dit lijstje is lang en al deze topics komen ook op deze blog regelmatig langs. En dan is het niet onlogisch om te denken dat als de wereld verandert, ook onze instituties mee moeten veranderen. Daarom is het vaak bon ton om te stellen dat scholen moeten veranderen omdat de samenleving verandert. Universiteiten moeten zich aanpassen aan AI.
De redenen zijn legio. De arbeidsmarkt verandert, dus moeten opleidingen mee veranderen, ook al bleek uit de harde data die Tracey citeerde dat die verandering er wel degelijk is, maar minder dan de vaak geciteerde 65% (in haar slides 22%). In feite lijkt het dan onmogelijk om een instituut te noemen dat niet door die alles geraakt wordt, naast scholen, ook gerecht, leger, media,… Maar ik wil vandaag een andere klok laten horen, deels geïnspireerd door een oudere blogpost.
Correlatie is geen causaliteit. Het is wellicht een van de meest gebruikte zinnen als ik hier over onderzoek schrijf en ik merkte al dat het soms mensen kan irriteren. Maar een nieuwe NBER-working paper van Andrew Johnston laat mooi zien dat het verhaal daarmee meestal nog maar begint. De vraag van Johnston is eenvoudig: kan thuiswerken ervoor zorgen dat mensen meer kinderen krijgen? Dat idee is niet zo gek. Thuiswerk betekent geen of minder woon-werkverkeer, kan voor meer flexibiliteit zorgen en kan het misschien makkelijker maken om werk en gezin te combineren. Maar is het zo?
Zoals ik gisteren al schreef, heb ik vorige week met verschillende andere wetenschappers (en beleidsmensen trouwens ook) nagedacht over de wereldwijde achteruitgang van prestaties op PISA, PIRLS, TIMSS… Opvallend weinig aandacht voor het didactische, trouwens. Ik schreef bewust niet “leerprestaties”, want dat raakt net aan een van de rode lijnen doorheen de verschillende discussies. Naast alle mogelijke verklaringen die de revue passeerden, kwam er steeds weer wel iemand met de ongemakkelijke vraag: zijn testen zoals PISA en de andere internationale vergelijkingen nog van deze tijd.
