We hebben het relatief vaak over het lerarentekort en de redenen waarom mensen het onderwijs verlaten. Laten we het vandaag eens over een andere boeg gooien. Waarom blijven leraren? Dit is de focus van een kwalitatieve studie van Wanyue Chen en collega’s. Een kwalitatief onderzoek betekent geen causale claims of grote representatieve stalen van de hele lerarenpopulatie, maar is zeer aangewezen om net het ‘waarom’ beter te begrijpen; En dan duiken er uit de interviews met Engelse leerkrachten een paar opvallende elementen op.
Lectuur op zaterdag: een boek rave, onmenselijke tijden, 15 jaar na Stapel, een onmogelijk toetsenbord en meer
De weekendbijlage bij deze blog:
Tussen droom en daad: over mooie pedagogische dromen in de vorm van een gebouw
Nee, dit wordt geen zoveelste blog van me waarin ik afgeef op leerpleinen (doe dat ook zelden, hoor). Het is wel een boeiend nieuw Fins onderzoek. Want het interessante aan deze studie is niet zozeer de vraag of open of flexibele leeromgevingen goed of slecht zijn. Markku Lang en collega’s stellen een alternatieve, boeiende vraag. Wat gebeurt er eigenlijk met de pedagogische dromen die in zo’n gebouw zijn ingebouwd zodra leraren en leerlingen het gebouw daadwerkelijk gaan gebruiken?
Hiervoor bekeken ze eerst de plannen en ontwerpdocumenten van vijftien Finse scholen en observeerden vervolgens in vier scholen veel nauwkeuriger hoe vijf zogenaamde shared learning spaces daadwerkelijk werden gebruikt. Daarbij werkten ze onder andere met time-lapsecamera’s en geluidsmetingen. En jawel: tussen droom en daad bleek er behoorlijk wat ruimte te zitten.
Overschatten we het effect van een goede leraar-leerlingrelatie op leerprestaties?
Soms lees je onderzoek dat mooi aansluit bij je visie. En soms botst het met wat je al wist, of dacht te weten. Bijvoorbeeld omdat het haaks lijkt te staan op eerder onderzoek dat je las, Of erger, omdat het niet per se in lijn ligt met… je eigen onderzoek. Maar net daarom voelde ik me verplicht om dit onderzoek over de relatie tussen leerlingen en hun leerkracht zeker te brengen!
Amerikaanse waakhond waarschuwt voor ChatGPT voor tieners
Laten we eerlijk zijn, jongeren gebruiken massaal AI-chatbots. Via Axios ontdekte ik een nieuwe evaluatie van de Amerikaanse organisatie Common Sense Media. Volgens hen heeft 67 procent van de 9- tot 17-jarigen in de Verenigde Staten al AI-chatbots gebruikt. ChatGPT wordt daarbij door 40 procent genoemd. En dat alarmeerde deze waakhond. Ze vroegen zich af wat er gebeurt wanneer een jongere niet alleen om een samenvatting van een geschiedenisles vraagt. Wat gebeurt er als diezelfde jongere vraagt om zijn volledige huiswerk te maken? Of erger, wat gebeurt er als een jongere bijvoorbeeld praat over zelfbeschadiging of over zijn of haar eetstoornis?
Een ander onderzoek over huiswerk?
Het is een verzuchting die ik wel eens durf te maken op deze blog of op een podium: over huiswerk is al behoorlijk veel geschreven en onderzocht. Vaak draait de discussie om een vrij eenvoudige vraag: werkt huiswerk? Of soms ietsje concreter: hoeveel huiswerk moet je geven, vanaf welke leeftijd heeft het zin en hoeveel tijd mogen leerlingen eraan besteden?
Een nieuwe meta-analyse van Jianzhong Xu en collega’s in Educational Research Review kiest een andere invalshoek. De onderzoekers bekeken niet in de eerste plaats hoeveel huiswerk leerlingen krijgen, maar wat leraren ermee doen. Hoe goed ontwerpen de lesgevers de opdrachten die ze aan hun leerlingen meegeven? Hoe worden die leerlingen ondersteund? Hoe degelijk is de feedback? En hangt dat alles dan vervolgens samen met motivatie, gedrag en leerprestaties?
Een ouderprogramma leek na enkele jaren niet meer te werken. Tot de scholen sloten.
Investeren in onderwijs voor jonge kinderen via programma’s gebeurt op veel plaatsen, maar dankzij James Heckman weten we dat sustaining, onderhouden, belangrijk is, omdat anders het effect kan uitdoven. Dat verklaart al een deel van de titel van deze post die bijna klinkt als het begin van een raadsel. Het is precies wat onderzoekers Shruti Jha, John List, Rebecca Royer en Anya Samek beschrijven in een nieuwe NBER-working paper. Centraal in hun paper staat de vraag: als het effect van een onderwijsinterventie na verloop van tijd niet meer zichtbaar is in testscores, betekent dit dan ook dat het effect echt verdwenen is?
Zou jij zelf opnieuw een tiener willen zijn vandaag? Mijn mening in een nieuwe podcastreeks
Nee, het is geen tijd voor het maandelijkse onderwijsnieuws van Rinke en mezelf, maar met de internationale dag van de leerkracht is het ook de verjaardag van Teacher Tapp Vlaanderen! De Vlaamse versie waarvan ik mee aan de wieg stond. Het huidige team van TTVL start nu met een nieuwe reeks korte podcasts en ik had de eer de eerste gast te zijn.
Het idee is simpel: men neme één vraag uit TTVL met een opvallend resultaat en laat vervolgens een gast er op 10-14 minuten op loos gaan. En dat heb ik dus gedaan over deze vraag die onderwijsmensen een tijdje geleden hebben beantwoord: Zou jij zelf opnieuw een puber willen zijn in deze tijden? Eerlijk, ik was blij dat ik even een paar dingen kon vertellen over mijn bezorgdheden en een groot pleidooi voor herstel van optimisme te houden.
Het gedicht dat ik jaren geleden schreef voor vandaag, de internationale dag van de leraar!
Canon vroeg me in 2013 of ik iets kon schrijven voor een verwenpakket voor leerkrachten ter gelegenheid van de Internationale Dag van de Leerkracht. Dit was het resultaat dat ik nog graag even met jullie deel vandaag:
Inclusie mag niet betekenen dat je de lat lager legt
Gisteren schreef ik hier over hoge verwachtingen en over een nieuwe studie die liet zien dat die verwachtingen misschien zichtbaar worden in iets heel concreets, namelijk de taken die je leerlingen geeft. Leraren bleken veel minder geneigd om cognitief uitdagende wiskundeopdrachten te geven wanneer ze aan zwak presterende leerlingen dachten dan wanneer ze aan sterk presterende leerlingen dachten. Vandaag kwam ik een studie tegen die daar vanuit een heel andere hoek verrassend goed bij aansluit. Dit keer gaat het niet over wiskundetaken, maar over inclusie. Het is een longitudinale studie met een degelijke steekproef en een resultaat waarbij zowel de onderzoekers als ikzelf in feite op dezelfde vraag uitkomen: verwachten we misschien soms te weinig van leerlingen, vanuit de beste bedoelingen?