Ah, de replicatiecrisis. Een van mijn geliefde onderwerpen. En ja, ik heb er terug een. En het heeft met bier te maken.
Deel dit:
- Share op Facebook (Opent in een nieuw venster) Facebook
- Delen op X (Opent in een nieuw venster) X
- Delen op Bluesky (Opent in een nieuw venster) Bluesky
- Delen op Threads (Opent in een nieuw venster) Threads
- Delen op Mastodon (Opent in een nieuw venster) Mastodon
- E-mail een link naar een vriend (Opent in een nieuw venster) E-mail
- Delen op LinkedIn (Opent in een nieuw venster) LinkedIn
- Delen op WhatsApp (Opent in een nieuw venster) WhatsApp
- Delen op Tumblr (Opent in een nieuw venster) Tumblr
- Delen op Pinterest (Opent in een nieuw venster) Pinterest
- Afdrukken (Opent in een nieuw venster) Print
- Delen op Reddit (Opent in een nieuw venster) Reddit
- Delen op Telegram (Opent in een nieuw venster) Telegram
- Delen op Pocket (Opent in een nieuw venster) Pocket
- Delen op Nextdoor (Opent in een nieuw venster) Nextdoor
- Delen op X (Opent in een nieuw venster) X

De digitale kloof wordt vaak voorgesteld als een kwestie van toegang. Wie minder middelen heeft, heeft minder toestellen en minder bandbreedte. Wie meer middelen heeft, heeft meer technologie. En dit alles helpt de leesprestaties niet. Dit verhaal lijkt eenvoudig. Te eenvoudig. 
De communicatie tussen ouders en school is de voorbije jaren steeds digitaler geworden. E-mails, ouderportalen, leerplatformen, berichtenapps: voor veel scholen is het ondertussen de ruggengraat van het contact met ouders. Dat dit efficiënter is, wordt vaak als evident aangenomen. Maar wat denken ouders daar eigenlijk zelf van?