Ga niet voor perfectie maar voor excelleren als je creativiteit wil

Streven naar perfectie is niet hetzelfde als streven naar excellentie. Dat laatste is namelijk de ambitie om zeer goed of zelfs de beste in iets te willen zijn, en dat is niet noodzakelijk hetzelfde als een foutloos parcours of eindproduct. Jean-Christophe Goulet-Pelletier en collega’s onderzochten de link tussen beide houdingen/persoonlijkheidstrekken en creativiteit.

Hiervoor legden in een eerste studie 279 studenten onderzoek zowel testen af die perfectionisme als streven naar excellentie in kaart brengen en vervolgens een test op divergent denken. Tot slot werd ook hun ‘openness’ gecheckt, een karaktertrek uit de Big Five, waarbij gekeken werd in welke mate ze openstaan voor ervaringen, indrukken van buitenaf, verbeelding,…

Wat bleek? Hoe meer een student voor excellentie streef, hoe origineler die student uit de hoek kwam en hoe meer open hij of zij stond voor ervaringen. Een grote streven naar perfectie ging dan weer gepaard met minder originele ideeën in de creativiteitstest en minder openstaan voor indrukken. De onderzoekers vermoeden dat streven naar perfectie mensen minder flexibel maakt in hun denken.

Een tweede studie met 401 studenten bevestigde dit resultaat en toonde vervolgens ook nog iets bijzonders: de studenten bleken slecht in het inschatten van hun eigen creativiteit. Vrij vertaald: studenten die streven naar perfectie, merken niet dat ze hierdoor minder creatief zijn.

Abstract van het onderzoek:

The standards that a person pursue in life can be set in a rigid or flexible way. The recent literature has emphasized a distinction between high and realistic standards of excellence, from high and unrealistic standards of perfection. In two studies, we investigated the role of striving towards excellence (i.e., excellencism) and striving towards perfection (i.e., perfectionism) in relation to divergent thinking, associative thinking, and openness to experience, general self-efficacy, and creative self-beliefs. In Study 1, 279 university students completed three divergent thinking items, which called for creative uses of two common objects and to name original things which make noise. A measure of openness to experience was included. Results from multiple regression indicated that participants pursuing excellence tended to generate more answers and more original ones compared with those pursuing perfection. Openness to experience was positively associated to excellencism and negatively associated to perfectionism. In Study 2 (n = 401 university students), we replicated these findings and extended them to associative tasks requiring participants to generate chains of unrelated words. Additional individual differences measures included general self-efficacy, creative self-efficacy, and creative personal identity. The results suggested that excellencism was associated with better performance on divergent thinking and associative tasks, compared with perfectionism. Excellencism was positively associated with all four personality variables, whereas perfectionism was significantly and negatively associated with openness to experience only. Implications for the distinction between perfectionism and excellencism with respect to creative indicators are discussed. In addition, the paradoxical finding that perfection strivers had high creative self-efficacy and creative personal identity but lower openness to experience and poorer performance on objective indicators of creative abilities is discussed.

Pesten op school bestrijden: wat kunnen leraren doen? Inzichten uit de Teachers4Victims studie

DUURZAAM ONDERWIJS

Aan de KU Leuven loopt de Teachers4Victims studie, een uitgebreid onderzoek naar pesten op de basisschool. De onderzoeksresultaten liegen er helaas niet om: pesten is nog niet uit onze Vlaamse basisscholen verdwenen. Gelukkig biedt het onderzoek inspiratie om er wat aan te doen. De belangrijkste inzichten worden hieronder samengevat door Fleur van Gils, een van de projectmedewerkers.

Hoe wijdverspreid is pesten in onze lagere scholen? Hoeveel kinderen worden in Vlaamse scholen gepest?

Fleur: Bij het begin van het schooljaar gaf één op de vijf leerlingen in het 4e tot 6e leerjaar aan minstens twee à drie keer gepest te zijn tijdens de voorgaande maanden. Gelukkig nam dit in de loop van het schooljaar wel duidelijk af. In april gaf 12% van de leerlingen aan in de voorgaande maanden gepest te zijn.

In een aantal projecten ter bestrijding van pesten krijgen klasgenoten een belangrijke rol toebedeeld? Staan jullie…

View original post 579 woorden meer

Onderwijs is maar beter geen roeping

Het klinkt wellicht als een vloek, maar ik denk dat we misschien moeten stoppen met onderwijs als een roeping te zien. Waarom? Een roeping is vaak gewoon een excuus geworden om minder te moeten betalen.

We gebruiken ‘roeping’ vaak voor jobs die broodnodig zijn en waarbij vaak andere mensen geholpen worden. Een roeping doe je niet voor het geld of voor het aanzien, maar omdat je jezelf wil wegcijferen. Je wil er zijn voor de ander. Ik herken dit bij veel van mijn studenten. Ze willen er zijn voor hun vak en hun leerlingen. Het concept komt uit de tijd dat mensen priester of zuster werden. Ze verzaakten dan aan al het materiële om zich aan god en de samenleving te wijden. Maar ik vrees dat het vandaag vooral het denken over het lerarentekort hindert.

Waarom begin ik hierover? Omdat dit idee van een roeping duidelijk nog aanwezig is in de plannen van minister Weyts om het lerarenberoep aantrekkelijker te maken:

Dus, je hebt een master behaald, maar omdat je toch wil les geven in het basisonderwijs, gaan we je niet naar je diploma betalen. Klinkt aanmoedigend, niet? Ja, maar het is een roeping. Het zou cynisch zijn, maar nog kunnen als de situatie zou zijn dat er een overschot op de arbeidsmarkt is. Maar die is er niet.  Trouwens, het nieuwe woord voor roeping lijkt wel mailings.

Ik schreef het al eerder, als onderwijs een roeping is, dan roepen vandaag de dag andere sectoren toch luider…

Merkte je ook al deze verandering op YouTube?

Tot nu toe had ik er weinig over gehoord of gelezen, maar het begon me wel stilaan op te vallen bij meer en meer video’s: veel likes, maar geen dislikes. De knop staat er nog, maar het lijkt alsof niemand er nog op klikt.

Dat klopt niet helemaal, je kan er nog op klikken en mensen doen dat {wellicht) ook, maar YouTube heeft de resultaten van de dislike knop privé gezet. Enkel de persoon die de video online kan nog zien hoeveel mensen dei video niet leuk vonden.

Sociale media worstelen al vanaf het begin met ‘dislikes’, zeker Facebook kreeg lang de vraag voor zo een knop, en ook op Twitter zie je vaak vragen voor zo een knop. Aan de andere kant zet zo een knop de deur open voor bijvoorbeeld pestgedrag. Dat laatste is ook de reden waarom YouTube nu deze stap zette.

Lectuur op zaterdag: hoe Google en Facebook betalen voor misinformatie, hoe onzekerheid ons minder rationeel maakt en cheerleaden voor kunst (en meer)

De weekendbijlage bij deze blog:

Tot slot: deze misthoorn in Schotland dateert uit 1905 en werd recent gerestaureerd. Deze video toont hoe je het ding doet luiden.