Toen ik een tijdje geleden zag in een docu hoe vandaag phishing nu vaak door gewone leerlingen gebeurt, besefte ik dat dit een cruciale verschuiving is. Jongeren worden steeds meer gezien als handige hulpjes voor de criminaliteit.
Daarom is deze video van de Universiteit van Nederland zo extreem relevant.
Dit weekend botste ik op deze video over prediction markets, die een van mijn kinderen toevallig ook bekeek. We vonden het allebei relevant én goedgemaakt. Het basisidee is op zich eenvoudig en heb je misschien al gehoord: je laat mensen wedden op toekomstige gebeurtenissen – verkiezingen, economische evoluties, zelfs vrij specifieke beleidsbeslissingen – en de prijs die daaruit ontstaat, zou dan een soort collectieve voorspelling zijn. Geen opiniepeiling, geen expertpanel, maar een markt die “weet” wat er zal gebeuren.
Dat klinkt aantrekkelijk. Misschien zelfs eleganter dan veel van de klassieke manieren waarop we proberen de toekomst te voorspellen. Want als er geld op het spel staat, dan gaan mensen toch beter nadenken of voor het wenselijke antwoord gaan? Dan corrigeren fouten zich misschien sneller? Dan krijg je, in theorie althans, een soort geaggregeerde intelligentie. Wisdom of the crowd, versie zoveel. Maar…
Ik ben geen Temptation Island-kijker. Ik ken het programma vooral van de persiflages in De Ideale Wereld. Maar ik begreep dat de koppels die de uitdaging aangaan beelden van elkaar te zien krijgen en daarop moeten reageren. Natuurlijk kunnen die beelden enorm suggestief zijn en zo de waarheid geweld aandoen.
Wel… dat is exact wat de makers van Blind Gekocht met ons, de kijker, doen. Begrijp me niet verkeerd, ik kijk ook graag naar deze verbouwporno, maar het format is ondertussen wel meer dan duidelijk:
We hebben het steeds over de telefoons van onze jeugd, maar Lubach houdt nu ons volwassenen een spiegel voor:
Veel ouders zijn hartstikke verslaafd aan hun telefoon. Dat is zo hypocriet. Daarom wil ik het opnemen voor die kinderen. Want ze hebben er echt veel last van. En dat kansloze gescroll is echt schadelijk voor een kind. Dus hoe krijgen we ouders bij die schermpjes weg?
En het is belangrijk, want:
AI is op dit moment overal. In krantenkoppen, in beleidsnota’s, in lerarenkamers en directiekantoren. En bijna altijd in extremen. Ofwel staan we aan de vooravond van een revolutie die alles verandert, ofwel wordt het allemaal zwaar overschat en waait het wel weer over. Tussen die twee posities is er opvallend weinig ruimte, al probeer ik daar me zelf in te houden.
Deze video doet iets wat zeldzaam begint te worden: ze neemt de tijd. Geen snelle take, geen hot take, geen poging om het debat te winnen met één scherpe uitspraak. Wel veertig minuten waarin geprobeerd wordt om de stand van zaken te begrijpen zonder te vervallen in doemdenken of techno-optimisme.
Wat mij daarbij opvalt, is hoe vaak het eigenlijk over onzekerheid gaat. Over wat we wel weten, maar vooral ook over wat we nog niet weten. Over systemen die indrukwekkend zijn, maar tegelijk fragiel. Over voorspellingen die vaak meer zeggen over onze verwachtingen dan over de technologie zelf.
Ik deelde al twee eerdere posters die maakte op basis van ons boek Bijna Alles Wat Je Moet Weten Over Lesgeven:
Nu deelde Yvonne een derde poster, meer bepaald over de multimediaprincipes van Richard Mayer. Mensen die al mijn lezingen bijwoonden of les van me kregen zullen veel herkennen…
We zijn er bijna allemaal mee opgegroeid: wortelen zijn goed voor je ogen. En spinazie maakt je sterk (maar dat is een ander verhaal, of toch niet…) Of blijkbaar in het buitenland bestaat er nog een sterkere versie: ze zouden je helpen om in het donker te zien. Maar waar komt dat idee eigenlijk vandaan? En klopt het wel?
Deze video van Jimmy Carr vond ik hier. De comedian beantwoordt een vraag uit het publiek over de Manosphere naar aanleiding van de recente documentaire van Louis Theroux. Enkele bedenkingen onder de video:
Er zit iets verleidelijks in het idee dat verkiezingen de ultieme vorm van democratie zijn. Iedereen heeft een stem; iedereen is vertegenwoordigd. Maar zoals deze TED-Ed video uitlegt, is dat beeld misschien iets te… netjes, hoopvol, naïef?
De video verkent een alternatief dat verrassend oud is: loting, of sortition. In plaats van politici te verkiezen, selecteer je burgers willekeurig. Niet omdat ze de besten zijn, maar net omdat ze gewoon zijn. Het idee is dat je zo beter de diversiteit van de samenleving weerspiegelt en tegelijk minder last hebt van geld, campagnes en partijpolitiek.
In mijn werk probeer ik nuchter te zijn over AI. Soms wordt dit door voorstanders als te kritisch ervaren, soms door tegenstanders als te positief. Die laatste groep zal wellicht vandaag aan zijn of haar trekken komen met een nieuwe studie van Sean Walton en collega’s die toont wat er gebeurt als mensen met AI werken. Niet in theorie, maar in de praktijk. En het resultaat is tegelijk hoopgevend als het gaat over meer effect door samenwerking, maar ook wel wat ontnuchterend.