Twitter in 2021: een constante carrousel van verontwaardiging (Linda Duits)

Deze blogpost verscheen eerst op dieponderzoek.nl.

Het Amerikaanse politieke landschap is extreem gepolariseerd en daar zit geen beweging in, zo laat onderzoek van de Annenberg School for Communication and Journalism zien. Samen met bureaus Golin en Zignal Labs stelden ze een polarisatie-index op, die de algehele mate van polarisatie in de VS meet en de polarisatie rond tien sleutelkwesties, zoals abortus en immigratie.

De score wordt berekend door het aantal gedeelde nieuwslinkjes op Twitter te combineren met de betrouwbaarheidscijfers van de bronnen van dat nieuws, onder de aanname dat “a low-reliable source on either end of the political bias spectrum is more polarizing than a share from highly-reliable, more centered sources”. Ze begonnen met meten eind 2020 en sindsdien is er veel gebeurd in de VS, zoals de bestorming van het Capitool op 6 januari en de overgang naar de regering-Biden. Toch heeft de index nauwelijks bewogen, zoals onderstaande figuur laat zien.

Op Technology Review verscheen een bespreking van het onderzoeksrapport. De polarisatie-index verklaart volgens redacteur Tate Ryan-Mosley “why political discourse may have seemed in 2021 like a never-ending carousel of outrage”. Maar hoewel mensen “consistently mad online about political issues” waren, waren ze door het jaar heen toch over andere zaken boos. De polarisatie verschuift steeds van een issue naar een ander issue, waardoor de index continu hoog blijft – zie de tweede figuur.

Het is een triest verhaal dat Ryan-Mosley vertelt en hij ziet weinig hoop. Op sociale media ontbreken poortwachters die traditionele media wel hebben. Bovendien neigen aanbevelingsalgoritmes naar extreme content, wat polarisatie in de hand werkt. Die extreme digitale wereld leidt tot geweld in de echte wereld – kijk vooral naar de 2doc over de veldslag op het Capitool.

Deze mechanismen werken ook in Nederland. Het zou interessant zijn ook voor ons een polarisatie-index te maken. Wij zijn wellicht niet verdeeld over wapenbezitwetgeving, maar ook hier is Twitter een constante carrousel van verontwaardiging.

Nu al privacyzorgen over nog niet bestaande metaverse (Linda Duits)

Deze post verscheen eerst op dieponderzoek.nl.

Met de komst van ieder nieuw medium zijn er hopes & concerns, mensen die er verlossing in zien en mensen die het als het einde der beschaving beschouwen. Al even voorspelbaar maar een stuk minder onterecht zijn discussies over privacy en de (on)veiligheid van kinderen. Zo trekt de Britse privacywaakhond al aan de bel voordat er een metaverse is waarin we virtueel kunnen rondlopen.

Volgens het Information Commissioner’s Office schendt Meta, de nieuwe naam van Facebook, de kinderregelgeving met de VR-headsets die nodig zijn om de metaverse te kunnen betreden. De bril heeft geen parental controls en ouders kunnen niet zien wat hun kind allemaal doet. Een van de opstellers van de kinderregelgeving in het VK zegt tegen The Guardian:

“Kids using VR headsets like Oculus can access chatrooms and other features known to carry risk, by simply ticking a box declaring they meet the minimum age requirements. This is an insufficient barrier to underage use of services known to harbour child abuse, harassment, racism and pornography.”

Het is belangrijk dat makers van hard- en software een werkwijze aannemen die bekend staat als ‘safety by design’ of ‘safe by design’. Al vanaf het begin zou in de ontwikkeling veiligheid meegenomen moeten worden, samen met kwaliteit, programma en kosten. Geen maatregelen achteraf dus, maar risico’s direct voorkomen. Facebooks geschiedenis laat zien dat we van de techgigant op dat vlak weinig hoeven te verwachten.

10 stappen naar fascisme

Via het onvolprezen Kottke.org, ontdekte ik deze 10 stappen die een samenleving op weg zet naar fascisme die Toni Morrison beschreef in 1995 in een speech aan de Howard universiteit:

  1. Construct an internal enemy, as both focus and diversion.
  2. Isolate and demonize that enemy by unleashing and protecting the utterance of overt and coded name-calling and verbal abuse. Employ ad hominem attacks as legitimate charges against that enemy.
  3. Enlist and create sources and distributors of information who are willing to reinforce the demonizing process because it is profitable, because it grants power and because it works.
  4. Palisade all art forms; monitor, discredit or expel those that challenge or destabilize processes of demonization and deification.
  5. Subvert and malign all representatives of and sympathizers with this constructed enemy.
  6. Solicit, from among the enemy, collaborators who agree with and can sanitize the dispossession process.
  7. Pathologize the enemy in scholarly and popular mediums; recycle, for example, scientific racism and the myths of racial superiority in order to naturalize the pathology.
  8. Criminalize the enemy. Then prepare, budget for and rationalize the building of holding arenas for the enemy — especially its males and absolutely its children.
  9. Reward mindlessness and apathy with monumentalized entertainments and with little pleasures, tiny seductions, a few minutes on television, a few lines in the press, a little pseudo-success, the illusion of power and influence, a little fun, a little style, a little consequence.
  10. Maintain, at all costs, silence.

Gelukkig nieuwjaar, check deze tips om betere video’s te maken

Jan De Meulemeester is een zeer ervaren journalist die nu voor het Vlaams Parlement en Kanaal Z werkt. Een jaar geleden maakte hij een reeks van video’s met zeer praktische tips om zelf betere video’s te maken. Check ze allemaal hier, want ze zijn ook bruikbaar voor leraren die met video aan de slag willen (of moeten) gaan!

Edarxiv, een preprint-site voor onderwijsonderzoek

Wetenschappers kennen het fenomeen al langer, maar ook het grote publiek leerde de laatste maanden wetenschappelijke preprints kennen. Preprints zijn de manuscripten van onderzoeken zoals ze ingestuurd werden voor peer review. Belangrijk is dus dat de onderzoeken nog niet anoniem nagekeken zijn door andere wetenschappers.

Preprints kunnen om verschillende redenen handig zijn. Het peer review proces neemt vaak behoorlijk wat tijd in beslag en verschillende onderzoeken rond covid werden daardoor sneller bekend. Ook geven preprints andere onderzoekers – naast de reviewers – de kans om ook suggesties te doen om het werk te verbeteren. Voor onderwijsonderzoek kan je terecht op edarxiv.org.

Tegelijk is het duidelijk dat je preprints met de nodige voorzichtigheid moet benaderen. Het heeft nog niet de status van onderzoek dat gepubliceerd werd in een wetenschappelijk tijdschrift.