Ja, ik weet dat ik pas morgen zou bloggen, maar dit artikel in The Guardian maakte me te kwaad en ik wou er niet gewoon een linkje van maken in mijn lectuur op zaterdaglijst. Ik heb zelf de nodige bedenkingen bij de soms vergaande uitspraken van Jonathan Haidt, maar wat uit vrijgekomen documenten van Meta (het moederbedrijf achter Facebook, Instagram, Whatsapp,…) blijkt, is gewoon te grof voor woorden én doet erg denken aan de tabaksindustrie.
Categorie archief: Webtoepassingen
Wat weten we wel en niet over hybride leren?
Er is een special issue van Learning and Instruction specifiek over hybride leren, het combineren van face-to-face leren met online technologie. Het inleidende artikel van Gaëlle Molinari en collega’s vat mooi samen wat we wel en niet weten uit de nog jonge onderzoekstak rond hybride leren.
Heeft AI een aandachtsprobleem?
De voorbije jaren hoorde ik geregeld dat AI-systemen werken met attention. Dat woord komt niet toevallig terug in de beroemde titel van het artikel dat de huidige generatie taalmodellen mogelijk maakte: Attention is All You Need. Maar hoe vergelijkbaar is die aandacht eigenlijk met menselijke aandacht? Een nieuwe studie van Suketu Patel en collega’s probeerde daar een antwoord op te geven met een van de bekendste experimenten uit de cognitieve psychologie: de Strooptest.
Wat ChatGPT doet met kritisch en creatief denken
Nee, niet weer een blogpost over AI en onderwijs. Nee, ik probeer jullie gedachten niet te raden, maar het is wel wat ik zelf soms denk. Soms heb ik het gevoel dat alles wel al gezegd en geschreven is, al dan niet door AI (ik wou voor de grap hier de komma door een em dash vervangen). Maar er is deze nieuwe systematische review van Li en collega’s en gepubliceerd in Computers & Education: Artificial Intelligence. Met deze studie proberen ze voorbij die slogans te raken door 67 studies uit het hoger onderwijs samen te brengen. Hun conclusie is tegelijk genuanceerd en eigenlijk niet zo verrassend: ChatGPT werkt niet “uit zichzelf”. Het effect hangt vooral af van hoe je het gebruikt. Maar lees toch maar verder.
Wat kan onderwijs leren uit het nieuwe Apestaartjaren onderzoek?
20 jaar bestaat nu al het Apestaartjarenonderzoek! De tweejaarlijkse studie is ondertussen uitgegroeid tot zowat dé referentie over mediagebruik van jongeren in Vlaanderen. De belangrijkste bevindingen komen in de media vandaag ongetwijfeld aan bod, maar ik wil even kijken wat relevant is specifiek voor het onderwijs. Wat zijn bijvoorbeeld de gevolgen van het smartphoneverbod en AI?
Wat weten we tot nu toe uit onderzoek over AI en onderwijs?
Er is op dit moment geen tekort aan meningen over AI in onderwijs. Wat er wél schaars blijft, is degelijke evidentie. Dat maakt het recente rapport The Evidence Base on AI in K-12: A 2026 Review interessant. Niet omdat het spectaculaire conclusies brengt, maar net omdat het dat niet doet. Het legt bloot hoe dun de echte kennisbasis nog is, en tegelijk toont het wel welke patronen zich beginnen af te tekenen.
Na de waarschuwingen: wanneer AI in onderwijs wél kan werken (eventueel)
In een vorige post besprak ik enkele dagen geleden het recente Brookings-rapport A New Direction for Students in an AI World
. De kernconclusie daarvan was ongemakkelijk maar helder: vandaag wegen de risico’s van AI voor leerlingen zwaarder dan de beloften. Niet omdat AI per definitie schadelijk is, maar omdat veel toepassingen leerprocessen ondermijnen die juist essentieel zijn voor ontwikkeling. Beschermen, begrenzen en bewust kiezen stonden centraal.
Nu verscheen er ook het nieuwe OECD Digital Education Outlook 2026, volledig gewijd aan generatieve AI in onderwijs. Ik nam het globaal door wegens ook weer zeer uitgebreid, maar het is duidelijk dat dit rapport vanuit een andere vraag vertrekt. Deze keer niet zozeer: wat kan er misgaan? maar: wanneer en hoe kan AI daadwerkelijk bijdragen aan beter leren, beter lesgeven en sterkere systemen?
AI in onderwijs: de risico’s wegen vandaag zwaarder dan de beloften (nieuw rapport)
De discussie over AI in onderwijs blijft vaak opvallend binair. Ofwel is AI de onvermijdelijke redding van een overbelast systeem, ofwel een existentiële bedreiging voor leren, denken en zelfs bij uitbreiding de menselijkheid. Het nieuwe Brookings-rapport A New Direction for Students in an AI World probeert dat patroon te doorbreken, maar het kan lijken dat ze daar niet in slagen. Ze doen het namelijk niet door het midden te zoeken, maar door een ongemakkelijke conclusie expliciet te maken: op dit moment wegen de risico’s van AI voor leerlingen zwaarder door dan de baten
Waarom sociale media ons cynischer maken dan nodig is
Vandaag hebben sociale media een behoorlijk slechte reputatie. Op Twitter (ik volhard) spreekt men over Bluecry in plaats van Bluesky. Op Bluesky verdenkt men dan weer iedereen op Twitter van rechts te zijn. En Facebook? Wie zit daar eigenlijk nog op. LinkedIn tenslotte: zelfpromotie, toch? Die intuïtie voelt begrijpelijk. Wie even door reacties scrolt onder een nieuwsbericht van kranten die dit nog toelaten, ziet haat, desinformatie en gratuit cynisme. Het lijkt soms alsof dat gedrag normaal is geworden.
Een nieuw artikel in PNAS Nexus zet precies daar een interessante correctie of eerder nuance tegenover. Niet door te beweren dat sociale media onschuldig zijn. Je zal straks merken, dat zijn ze niet. Wel door te laten zien dat we systematisch verkeerd inschatten wie en hoeveel mensen verantwoordelijk zijn voor dat schadelijke gedrag online.
Angela Y Lee en collega’s vroegen Amerikanen hoeveel gebruikers volgens hen toxische reacties posten of nepnieuws delen. De antwoorden die ze kregen, waren opvallend consistent. Respondenten dachten dat ongeveer 40 tot 50 procent van de gebruikers zich daar wel eens aan bezondigt. Wacht even met verder lezen. Welk percentage denk jezelf?
Hoe een relatief kleine paper de basis vormde voor ChatGPT, Gemini, …
Wie vandaag ChatGPT, Gemini of Claude gebruikt, werkt indirect met een idee uit 2017, leerde ik vrijdag van Barbara Oakley. Dat idee staat beschreven in een paper met een opvallend zelfverzekerde titel: Attention Is All You Need. Achteraf gezien was die titel geen grootspraak, maar een vrij accurate samenvatting van wat volgde. Alhoewel Barbara aangaf dat toen de paper ingediend werd voor een conferentie, de organisatie er nauwelijks aandacht aan had besteed en het in een spreekwoordelijke achterkamer voorgesteld werd. In de praktijk kreeg de paper toen weinig aandacht buiten een kleine kring van specialisten