Toen ik een tijdje geleden zag in een docu hoe vandaag phishing nu vaak door gewone leerlingen gebeurt, besefte ik dat dit een cruciale verschuiving is. Jongeren worden steeds meer gezien als handige hulpjes voor de criminaliteit.
Daarom is deze video van de Universiteit van Nederland zo extreem relevant.
We zijn het stilaan gewend geraakt: toekomstbeelden over de wereld zijn ofwel technologisch optimistisch, ofwel ronduit dystopisch. Deze TED-Ed video probeert iets anders. Iseult Gillespie vertrekt niet van nieuwe technologie, maar van een opvallende vaststelling: veel van wat we nodig hebben, bestaat al. De vraag is dus niet wat nog uitgevonden moet worden, maar wat we effectief willen toepassen.
Omdat er de voorbije weken iets minder onderzoek mijn selectie haalde voor mijn blog, kijk ik ook even naar de onderzoeken die ik op de stapel ‘ooit te lezen’ legde. Deze is er een uit oktober 2024, maar nog steeds brandend actueel. Deze studie van Matthew Kraft en Melissa Arnold Lyon bekijkt de staat van het lerarenberoep over een paar decennia, wat mee kan helpen om na te denken over het lerarentekort.
Als ik met mensen spreek over demografie, dan botsen we na een tijdje al snel op dé vraag: hoe komt het dat we minder kinderen krijgen? Een populaire verklaring is dat meer onderwijs voor vrouwen betekent later trouwen, later kinderen krijgen en uiteindelijk minder kinderen. Dat verhaal zit behoorlijk diep in hoe we over onderwijs en demografie denken, dat het bijna vanzelfsprekend lijkt. Maar is dat zo?
Dit weekend botste ik op deze video over prediction markets, die een van mijn kinderen toevallig ook bekeek. We vonden het allebei relevant én goedgemaakt. Het basisidee is op zich eenvoudig en heb je misschien al gehoord: je laat mensen wedden op toekomstige gebeurtenissen – verkiezingen, economische evoluties, zelfs vrij specifieke beleidsbeslissingen – en de prijs die daaruit ontstaat, zou dan een soort collectieve voorspelling zijn. Geen opiniepeiling, geen expertpanel, maar een markt die “weet” wat er zal gebeuren.
Dat klinkt aantrekkelijk. Misschien zelfs eleganter dan veel van de klassieke manieren waarop we proberen de toekomst te voorspellen. Want als er geld op het spel staat, dan gaan mensen toch beter nadenken of voor het wenselijke antwoord gaan? Dan corrigeren fouten zich misschien sneller? Dan krijg je, in theorie althans, een soort geaggregeerde intelligentie. Wisdom of the crowd, versie zoveel. Maar…
Ik bracht het zelf al eerder op mijn blog: als we het hebben over de toename van mentale problemen bij jongeren, zouden deze vooral toenemen bij kinderen uit meer bevoorrechte milieus. Tegelijk blijft al decennialang overeind dat jongeren uit gezinnen met een lagere sociaaleconomische status gemiddeld kwetsbaarder zijn. Dat lijkt tegenstrijdig, maar dat is het eigenlijk niet. Het hangt vooral af van wat je precies bekijkt.
Deze video van Jimmy Carr vond ik hier. De comedian beantwoordt een vraag uit het publiek over de Manosphere naar aanleiding van de recente documentaire van Louis Theroux. Enkele bedenkingen onder de video:
Er zit iets verleidelijks in het idee dat verkiezingen de ultieme vorm van democratie zijn. Iedereen heeft een stem; iedereen is vertegenwoordigd. Maar zoals deze TED-Ed video uitlegt, is dat beeld misschien iets te… netjes, hoopvol, naïef?
De video verkent een alternatief dat verrassend oud is: loting, of sortition. In plaats van politici te verkiezen, selecteer je burgers willekeurig. Niet omdat ze de besten zijn, maar net omdat ze gewoon zijn. Het idee is dat je zo beter de diversiteit van de samenleving weerspiegelt en tegelijk minder last hebt van geld, campagnes en partijpolitiek.
Er is iets onweerstaanbaars aan grote internationale studies. Zeventig landen. Drie decennia. Duizenden datapunten. Het soort onderzoek dat meteen het gevoel geeft dat we dichter bij een antwoord komen op een grote vraag. In dit geval: wat doet culturele verandering met de mentale gezondheid van kinderen en jongeren? Zorgt de individualisering van de samenleving voor meer angst? Of wat met bijvoorbeeld het verminderen – op veel plekken, niet overal – van een gedeeld geloof?
Ik ken Jo Pierson ondertussen behoorlijk goed en apprecieer heel erg zijn zin voor nuance en voorzichtigheid in deze video van de Universiteit van Vlaanderen. Het kan natuurlijk ook zijn dat we gewoon in deze heel erg op 1 lijn zitten. En nee, het is helemaal niet zeker dat AI slimmer wordt dan de mens dit jaar. Ook al lijkt het vaak wel zo.
AI wordt elke minuut slimmer. Komen we dit jaar op het punt dat AI slimmer is dan de mens en zelf beslist waar het heen gaat? Prof. dr. Andres Algaba, datawetenschapper aan de VUB, en prof. dr. Jo Pierson, communicatiewetenschapper aan de UHasselt, denken dat die kans heel groot is en blikken vooruit naar wat dat concreet kan betekenen.