Al jaar en dag probeer ik alle vragen die ik binnenkrijg te beantwoorden. Maar de laatste tijd merk ik een verandering. Soms krijg ik nu berichten of reacties waarop ik niet antwoord. Niet omdat ik het bericht niet zag. Niet omdat ik het niet wíl lezen. En meestal ook niet omdat ik je niet aardig vind.
Het is gewoon… ik weet even niet wat ik nog kan toevoegen.

De waarheid is dat sommige berichten niet echt een gesprek willen starten, maar iets willen plaatsen.
Een idee, een punt, een frustratie.
Soms voel ik dat iemand vooral wil dat ík het oppik. Om het daarna vervolgens verder te dragen, in een blog, een lezing of een debat. Of gewoon omdat de interactie beter scoort in het algoritme van het platform waar ze me op aanspreken. 
En dat begrijp ik. Maar soms heb ik gewoon geen zin om een doorgeefluik te zijn.

En eerlijk? Via LinkedIn antwoord ik het minst.
Niet omdat ik daar niet graag lees wat mensen delen, maar omdat ik de notificaties heb uitgezet. Er kwamen er gewoon te veel. Op een bepaald moment merkte ik dat de meldingen meer mijn aandacht kregen dan de ideeën zelf.

Dat besefte ik onlangs nog, toen een post plots behoorlijk viraal ging.
De reacties bleven maar binnenkomen. Deze waren vriendelijk, kritisch, oprecht. Dank daarvoor, maar het was gewoon onmogelijk om op alles en iedereen te antwoorden.
Niet uit desinteresse, maar simpelweg omdat ik, net als iedereen, ook nog een baan heb. Of in mijn geval: meerdere banen, met studenten, collega’s en heel veel mensen die ook dringend feedback of antwoord verdienen.

Er is ook nog een derde reden: laat ons eerlijk zijn, sommige gesprekken willen geen antwoord. Ze willen bevestiging. Of geruststelling. Of een teken van leven. En daar probeer ik eerlijk in te zijn. Als ik niet reageer, is dat niet per se onverschilligheid. Het is soms gewoon eerlijkheid in rust.

En heel soms denk ik: misschien wil jij eigenlijk ook geen echt antwoord.
Misschien volstaat het dat iemand luistert, of dat je het even kwijt kon.
En dat is ook helemaal goed zo.

Dus ja, ik las je bericht. Waarschijnlijk.
En soms denk ik er dagen later nog aan.
Ik probeer, als het lukt, te antwoorden.
Maar soms is zwijgen gewoon het beste antwoord dat ik op dat moment heb.