Ik weet dat je het beter niet doet, maar ik lees ze, de ontelbare commentaren op krantensite, ik hoor ze de klaagzangen van leerkrachten op Brussel en op de pedagoochelaars. Ik zit zelf niet in ‘Brussel’, maar behoor wel tot die laatste beroepsgroep. Als ik lezingen geef aan onderwijsmensen, merk ik dat meer sympathie krijg als ik eerst vertel dat ik studeerde voor leerkracht Nederlands, Geschiedenis, Aardrijkskunde en pas daarna toevoeg dat ik pedagoog ben.
Het beeld leeft soms te sterk van pedagogen in ivoren torens, vervreemd van de werkelijkheid op de werkvloer.
Ik hoorde net (eindelijk) een pedagoog op radio 1, Martin Valcke, zeer zinnige, onderbouwde dingen zeggen over sociale media in de klas (niet te veel, wel eventueel als opstap of onderwerp) en opvoeding (de meeste ouders in Vlaanderen hebben een goede, autoritatieve opvoedingsstijl). Ik was blij want het is opvallend hoe zelden je een pedagoog of onderwijskundige in de Vlaamse media hoort. Mensen denken vaak dat iedereen die over onderwijs spreekt pedagoog is, maar in de praktijk zijn het vaak sociologen, communicatie-onderzoekers, kinderpsychiaters, therapeuten, germanisten, enz.
Als ik kijk naar wie er zoal meewerkt aan onderwijshervormingen, is het vaak schrikken hoe weinig pedagogen er effectief betrokken worden.
In veel lerarenopleidingen heeft de pedagoog voor een stuk de rol van boeman. Zeker vroeger was het de persoon die stageplaatsen toewees en die bepaalde welk stagecijfer een student kreeg. Ik merk dat leerkrachten soms nog steeds zenuwachtig worden als er een pedagoog in hun klas komt.
Tegelijkertijd ken ik mijn collega’s in mijn eigen opleiding en heel veel pedagogen op andere plekken. Een groot deel van hen was eerst leerkracht. Zowat allemaal hebben ze een groot hart voor het onderwijs en vooral voor de 2 groepen waar het om draait: de leerlingen en de leerkrachten.
Misschien maken pedagogen vooral 1 fout, namelijk: we laten ons te weinig horen. We komen zelden in het debat naar voor, nemen te weinig stelling in.
Martin Valcke gemist. Bedankt voor de tip: op naar Radio 1!
Ik ben zelf leerkracht in het hoger onderwijs en kom op studiedagen vaak pedagogen tegen. In mijn ervaring heb je 2 soorten pedagogen: diegene die nog steeds actief zijn als leerkracht/docent of toch heel nauw betrokken bij het lesgeven. Die mensen hebben vaak heel zinnige en praktisch toepasbare adviezen. Dit zijn ook meestal de gepassioneerde sprekers. Aan de andere kant heb je ook de “theoretische” pedagogen die zich graag beroepen op allerlei literatuur, maar niet op ervaringen. Die mensen komen vaak ook een stuk minder gepassioneerd over en heb ik nog weinig praktisch toepasbare adviezen horen geven. En het is vaak die groep die het beeld van “pedagoochelaar” oproept.
Zoals in elk beroep heb je er goede en slechte. En inderdaad, die goede laten lisschien iets te weinig van zich horen.
Beste, ik heb onlangs in Wilrijk de lancering van het nieuwe leerplatform http://www.leerproblemen.be mogen meemaken. Toen ik me outte alszijnde leerkracht voelde ik al gewoon de vijandigheid. Ik stelde boutweg vast dat het water tussen ons 2 diep is en dieper wordt! Ik werd zelfs fysiek bij de kraag gevat door een kranig 50 jarige ventje dat geen sprankeltje kritische bemerking kon verdragen.
Ai, dat klinkt erg! En dit waren dan pedagogen?
Wees gerust: een hele zaal vol; maar als het je kan troosten, het versterkte mijn zelfvertrouwen en gevatte analyse hoor: “het zichzelf in stand houden door het blijven uitvinden van would-be verbeteringen die op het einde van de rit toch geen zoden aan de dijk brengen.
http://www.markasiet.be/leraar