Ik werd onlangs gevraagd om een bijdrage te schrijven voor een uitgave van het Nederlandse XS4ALL, waardoor ik nu met 28 andere schrijvers een visie geef op internet, technologie en maatschappij. Ik moet zeggen dat ‘Het glazen muiltje van xs4all’ een zeer interessant boekje geworden is. Dit is mijn bijdrage:

In 2011 werd een elektronische tong uitgevonden door Nobuhiro Takahashi die je via het net op afstand kan bedienen. De bedoeling van wat hij zelf het

“Kiss Transmission Device” heeft gedoopt, is om online kussen mogelijk te maken. Augmented reality en 3D veroveren de wereld van ‘adult entertainment’, waar men zo snel als mogelijk nieuwe technologieën ten gelde wil maken.

Wedden dat u daaraan denkt als ik het moet hebben over de toekomst van jongeren, internet en relaties? Troost u, de meeste jongeren vinden dit net zo gek als u.

Bij internet en jongeren, zeker als het over relaties of seks gaat, denken we collectief ook aan gevaar. Dit is er zeker, en natuurlijk is hier vorming nodig, maar ik wil het toch liefst eerst over een ander thema hebben, want de toekomst van jongeren en relaties ziet er volgens mij anders uit. Ik wil het eerst hebben over vriendschapsrelaties om daarna naar de liefde te kijken.

Jongeren gebruiken internet/de nieuwe media intensief om met vrienden te communiceren.

Voor hen is Facebook of Hyves oud nieuws. Niet dat ze massaal afhaken, maar hun gedrag is al een tijdje aan het normaliseren. Iedereen is het simpelweg gewoon geworden. Het is samen met whatsapp of sms een belangrijk communicatiemiddel en tegelijk ook een plek waarlangs jongeren eerst en vooral ervaringen kunnen delen. Kijk wat ik heb meegemaakt. Zie waar ik moet mee lachen. Het is vaak een grote boodschap van ‘wish you were here’. Vriendschap online bestaat wel degelijk, niet met die honderden contacten, maar met die 5, 6, 7 echte vrienden waar je lief en leed mee wil delen.

De tweede reden waarvoor dergelijke netwerksites gebruikt worden, blijkt uit onderzoek, is om met die vrienden real life af te spreken. Jongeren zoeken elkaar op. Willen letterlijk bij elkaar zijn. Eind 2011 waren er plannen aan de Leuvense Universiteit om studenten te verplichten om elke onpare week bepaalde lessen online te volgen in plaats van in een overvol auditorium. Het protest was massaal.  De Millenniumstudent die constant online is, die zelf graag wil bepalen wanneer er wat gebeurt, zag online gestreamde lessen opeens toch niet zo zitten. De reden was niet de vrees voor slechtere lessen. De reden was ook niet omdat ze dachten dat ze dan minder goede resultaten zouden behalen. Een deel van de reden voor het protest was het verplichte karakter, maar de hoofdreden waarvoor de universiteit uiteindelijk het plan moest opbergen was dat de studenten vreesden elkaar niet genoeg meer te zien. Jongeren willen samen zijn en zien online niet als vervangmiddel, maar als een manier om in real life elkaar te kunnen vinden.

We willen allemaal nog steeds individuen zijn, maar dan wel liefst samen.

Waar in eerste instantie jongeren behoorlijk negatief stonden tegenover location based applicaties, zien we daar sinds kort een verandering in. Informatie krijgen over waar je bent, blijkt misschien toch wel interessant, zeker als het informatie van en over mijn eigen netwerk van vrienden is. Misschien helpt het wel om elkaar te vinden.

Uit verschillende onderzoeken blijken jongeren vanuit deze drang naar samen ook vaak huiverachtig te staan tegenover bepaalde trends in het nieuwe werken. Thuis werken kan fijn zijn, maar eenzaam. Slimme organisaties zorgen daarom voor een beweging die Frank Van Massenhove samenvat onder het motto ‘work@home, home@work’. De sfeer op de werkvloer is trouwens een van de belangrijkste redenen waarom jongeren van werk veranderen.

De huidige generatie jongeren is in feite braaf, waarbij, net als bij alle leeftijdsgroepen, je wel altijd ‘ohoh cherso’-types tegenkomt. Toch droomt de meerderheid van een huisje, tuintje, boompje en kindje.

In de liefde heeft deze generatie jongeren geleerd dat vele mama’s en papa’s niet samen blijven. Ze hebben daarom een mild hoopvolle, maar realistische visie op liefdesrelaties. Ik hoop bij die ene te blijven, maar zeker is het niet. Opvallend is dat wellicht ook een stuk daardoor het krijgen van kinderen belangrijker voor jongeren lijkt dan het hebben van een partner, alhoewel ze wel denken dat met twee het beter is dan alleen.

Internet speelt op verschillende manieren een rol in de liefde, zeker bij het begin en einde van een relatie. Volgens Amerikaans onderzoek wil 79 procent van de jongeren binnen de week na het ontmoeten van een nieuw iemand online ‘friend’ worden. Nadat ze verbonden zijn op Facebook, ‘stalked’ zestig procent van de jongeren het profiel van de persoon waarop ze verliefd zijn door dat profiel minstens een keer per dag te bekijken. Veertig procent doet dat zelfs een paar keer per dag.

Ook als er een breuk komt, speelt het netwerk een rol. Tien procent werd al gedumpt via Facebook.  Nog eens tien procent zou dit trouwens ook nog eens doen door hun status naar single te veranderen.  73 procent houdt de ex-geliefde als connectie, 23 procent blockt of unfriendt hem of haar.

Dit brengt ons bij vragen waarmee we jongeren zeker moeten helpen We worstelen er misschien zelf ook mee. Mag je het uitmaken via Facebook? Moet je of mag je foto’s van hem of haar na de breuk verwijderen van je profiel? Kan je jouw status updaten naar complicated zonder dat je partner het weet?

De toekomst van jongeren, internet en relaties staat in het teken van samen, waarbij media zijn wat ze zijn: middelen om samen te komen.