Stel, morgen komt er een nieuwe online tool uit, de fictieve website Gomba, waarmee je simpel handgeschreven notities kan delen. Klinkt goed en de tool gaat behoorlijk viraal, nog niet de grootte van Pinterest of instagram, maar toch.
Wat krijg je dan al snel? Onderwijs en marketingblogs die in feite vrij gelijkaardig zijn, denk dan aan”16 manieren om Gomba in de klas te gebruiken” of “Hoe Gomba gebruiken om je klanten te bereiken.”
Ik beken, ik doe daar ook soms (graag) aan mee, maar stilaan besef ik dat er een onderstroom lijkt te zitten in al die berichten, namelijk een soort van paniek. Zowel marketing als onderwijs hebben het gevoel dat ze hun publiek steeds moeilijker kunnen bereiken en zoeken daarom koortsachtig naar nieuwe wegen, en elke nieuwe tool lijkt dan een mogelijke oplossing.
Soms krijg je dan verkeerde argumenten. Neem even de QR-codes (yep, heb ze ooit ook als belangrijke trend benoemd). We moeten ze gebruiken want steeds meer jongeren hebben een smartphone. Ja, maar ze worden nauwelijks of nooit gescand, sorry. Zijn QR-codes dan helemaal zinloos, through before we even started? Nee, wat Ikea doet kan vooralsnog enkel zo.
Het erge is dat dit springen op de nieuwste tools soms voorbijgaat aan de essentie, namelijk je bereikt mensen met relevante inhoud, een goed verhaal. Dat kan zelfs nog steeds met een degelijke papieren advertentie, zowat de bord en krijt variant van de marketing.
Als morgen Gomba echt zou worden, of gelijk welke nieuwe tool die zeker zal opduiken, dan is het belangrijk dat we die leren kennen. Maar daarna slaan we die best op in ons geheugen, tot we merken dat voor die ene inhoud, dat ene doel, die ene inhoud, die tool wel eens de beste oplossing zou kunnen zijn.
Pingback: Onderwijs en marketing lijken soms een paniek te delen | Digitale informatievoorziening in onderwijs | Scoop.it
Heb ik het mis: mij lijkt het of ook de nieuwsmedia (ik denk aan kranten, magazines, televisie) in zo’n soort paniek delen: de paniek om te ‘verdwijnen’, om publiek (d.i. consumenten) te verliezen, de paniek in de strijd om de scoop, de paniek om de concurrentie, de snelheid (ik denk dan aan Twitter en blogs): kijk toch hoe kranten, magazines, zenders en hun journalisten, ook die met een ‘gevestigde, serieuze’ reputatie, hun ziel verkopen aan sensatie, nietszeggend gekwek | gekwaak | smeuïgheid. Tot daar nog aan toe maar als dat naar maatschappijkritiek of wereldverbetering moet ruiken, ben ik niet meer mee. Niet om te lezen, niet om aan te zien.
Het is niet dat ik, een allesvreter, zo selectief ben of me pretentieus of betweterig wil opstellen – maar als ik dat circus #bencrabbé zie langskomen (om een recent voorbeeldje te nemen), dat maar blijven uitmelken van ‘verjaarde’, ‘straffe’, ‘opvallende’ presentatorpraat, denk ik: die mediamannen en -vrouwen vinden zichzelf toch zo hartstikke leuk en vindingrijk. En voordehandliggend uit-dagend zoals ze zich met zijn allen op een ‘gemakkelijke prooi’ kunnen gooien. Ha, weer zo’n vette kluif. Nu, ja, de media moet vol en (door)draaien. En snel. Alles is marketing toch.
Nee klopt, @timon_nl schreef op Twitter ook al dat de bibliotheken wellicht hier ook aan lijden. Toevallig staat er vandaag ook een opiniestuk van een filosoof die het verschijnsel ietwat dramatisch aanklaagt http://dl.dropbox.com/u/6006161/Tijd_voor_een_digidieet_Column_Hans_Schnitzl.PDF
Pedro,
Ik volg je redenering.
We moeten uitgaan van de doelen die we willen bereiken, ipv de tools die we inzetten. Ik pleit wel voor dynamische doelen die mee evolueren met hun tijd, maar stel vast dat we (zowel onderwijs als marketing) meer en meer focussen op de tools dan op de doelstellingen….In plaats van op elke (hype?)golf te springen, lijkt het mij verstandig om een afweging te maken of deze ‘golf’ mee helpt om je doel op kwalitatieve wijze te halen.
Ik ben zeker en vast voor onderwijsvernieuwing, maar dan eentje die weloverwogen is (en mee met zijn tijd!) zonder als een kip zonder kop in het rond te beginnen lopen….
Het blijft echter altijd een afwegen en de vinger aan de pols houden in deze informatieoverladen tijden…en tegelijk hopen dat je die golf ziet die wel relevant is, en daar tijdig gebruik kan van maken! Dit lijkt me echter de uitdaging voor ons gebruikers/de maatschappij….
Zeker als marketeer wil je gehoord worden/eruit springen in deze informationoverload….dus die hopen echt op die ene hype, maar voor onderwijs hoop ik dat het verhaal genuanceerder kan worden en dat onderwijs voldoende attent is voor nieuwe golven, deze niet negeert, maar vanuit de achterliggende doelen overgaat tot het al dan niet springen op een van deze nieuwe golven…
To be continued!
Bedankt voor je fijne reactie, Tom!
Pingback: Layar creator gaat onderwijs niet veranderen, wel bruikbaar: augmented reality en print (video) « X, Y of Einstein? – De Jeugd Is Tegenwoordig
Pingback: Mensen zijn lui, mijn presentatie voor Digital Day van BDMA over technologie in marketing « X, Y of Einstein? – De Jeugd Is Tegenwoordig