Dat leerlingen beter leren in een rustige klas dan in een klas waar een paar leerlingen voor wel heel erg veel animo zorgen, lijkt wellicht voor veel mensen logisch, maar Daniel Willingham merkt op dat er in feite vrij weinig onderzoek over bestaat. Via zijn blog leerde ik dit nieuw onderzoek kennen van Lori Skibbe en haar collega’s.

De onderzoekers vermoedden dat de toename van de geletterdheid van kinderen zou gerelateerd zijn aan in welke mate ze zelfregulerende vaardigheden zouden bezitten (dit werd gemeten aan de hand van de HTKS opdracht), maar ze ontdekten dat de gemiddelde HTKS score van de klas ook een belangrijk voorspellende kracht heeft over hoeveel een individueel kind zal leren.  De onderzoekers controleerden hierbij ook voor de sociaal-economische status van de leerlingen.

Een kind dat snel is afgeleid en dan maar andere dingen begint te doen waardoor de rest van de klas gestoord wordt, heeft dus niet enkel invloed op zijn eigen leren, maar ook een significant negatief effect op het leren van de rest van de klas.

De grootte van de invloed van een leerling die de aandacht van de klas verstoord,  is vergelijkbaar met de invloed van de directie op het leren volgens Willingham.

Het onderzoek gebeurde bij jonge leerlingen in de lagere school(de Amerikaanse first grade), de invloed op oudere leerlingen blijkt nu een zeer relevant en nodig onderzoek.

Abstract van het onderzoek:

Classmates’ academic skill level (peer effects) is emerging as an important predictor of individual student achievement, particularly in the early grades. However, less is known about the influence of peer effects with regard to classmates’ self-regulation skills and whether they are associated with students’ academic gains. Examining this is the purpose of the current study. Using a direct measure of self-regulation, the head–toes–knees–shoulders (HTKS), which assesses students’ ability to coordinate their attention, ability to inhibit and switch tasks, and working memory, the classroom mean HTKS was computed to represent peer effects. With 2 cohorts of 1st graders, the effect of peers’ self-regulation on literacy outcomes was examined, controlling for individual student self-regulation. In Cohort 1, 445 participants from 46 1st grade classrooms in 10 schools were included. In Cohort 2, 633 students in 68 classrooms in 18 schools were included. Using hierarchical linear modeling, peer effects predicted children’s growth in passage comprehension (Cohen’s d = 0.35 for Cohort 1 and 0.31 for Cohort 2) as well as their vocabulary growth (Cohen’s d = 0.24 for Cohort 1 and 0.16 for Cohort 2). These were independent effects above that of individual children’s fall self-regulation and school-wide percentage of students qualifying for the U.S. free and reduced price lunch program, which were both significantly related to student literacy outcomes.