Soms heb je het gevoel dat iedereen al iets kende, maar jij niet. Dit had ik met het Dr. Fox effect. Het leven voor een expert kan erg zijn, het wordt nog ergers als non-experts die het beter kunnen uitleggen meer effect hebben…

Wat is het?

The Dr. Fox effect is a correlation observed between teacher expressiveness, content coverage, student evaluation and student achievement. (bron)

De naam komt van een experiment uit de jaren 70 waarbij een dokter Fox een lezing geeft voor een groep psychologen en psychiaters. De lezing wordt zeer goed gewaardeerd. Maar de inhoud slaat spijtig genoeg nergens op, is hiervoor speciaal ontworpen om net nergens over te gaan. De spreker is helemaal geen onderzoeker, maar de toen bekende acteur Michael Fox (niet te verwarren met de veel jongeren Michael J. Fox) die gevraagd werd de (ontbrekende) inhoud zeer goed te brengen.

Dit is het oorspronkelijke onderzoeksartikel:

On the basis of publications supporting the hypothesis that student ratings of educators depend largely on personality variables and not educational content, the authors programmed an actor to teach charismatically and non substantively on a topic about which he knew nothing. The authors hypothesized that given a sufficiently impressive lecture paradigm, even experienced educators participating in a new learning experience can be seduced into feeling satisfied that they have learned despite irrelevant, conflicting, and meaningless content conveyed by the lecturer. The hypothesis was supported when 55 subjects responded favorably at the significant level to an eight-item questionnaire concerning their attitudes toward the lecture. The study serves as an example to educators that their effectiveness must be evaluated beyond the satisfaction with which students view them and raises the possibility of training actors to give “legitimate” lectures as an innovative approach toward effective education. The authors conclude by emphasizing that student satisfaction with learning may represent little more than the illusion of having learned.

Het onderzoek ging in feite ruimer dan deze performance en was in feite een vergelijking tussen 6 lessen waarbij gekeken werd hoe bij gelijke inhoud, de vorm mee het welbevinden en leren bepaalde.

Dit is het abstract dat bij het vervolgonderzoek artikel hoort, bold door mij:

Students viewed one of six lectures which varied only in substantive teaching points (content) covered and seductiveness. These 207 students then rated the effectiveness of the presentation (satisfaction ratings) and completed a 26-item achievement test. Students who viewed high seduction lectures performed better on the achievement test than did students who viewed low seduction lectures. Similarly, students who viewed lectures high in content performed better on the cognitive test than did students who viewed low-content lectures. The relationship between satisfaction ratings and student achievement was not perfect. Students gave higher ratings to seductive lectures. However, ratings reflected differences in content-coverage only under low seduction conditions. The ratings were not sensitive to variations in content-coverage when lectures were highly seductive. The “Doctor Fox Effect” appears to be more than an illusion. Seductiveness affects both student ratings of instruction and achievement.

Weird Experiments geeft een pak meer uitleg én heeft de video kunnen bemachtigen:

Ook Roos Vonk schreef er een stukje over (ik zie de ironie) en legt de link met oa het bedrijfsleven.

Wat leer ik er uit?

• Het positieve effect op leren (als er goede inhoud is natuurlijk).
• Je kan echt grote onzin verkopen. Dit is ook wellicht een van de redenen waarom sommige goeroes en anderen die grappig nonsens verkopen zoveel invloed kunnen hebben. Het is wellicht ook een van de redenen waarom mythes zo hardnekkig in stand gehouden worden.
• Blijf kritisch, blijf kritisch.

Nu, de suggestie dat acteurs dan maar de proffen moeten vervangen gaat volgens mij dan weer te ver.