De voorbije week was er heel wat te doen over vaccinatie in Nederland (de kans is reëel dat dit nu overslaat naar Vlaanderen, zucht). Ik besteedde er aandacht aan in mijn wekelijkse Lectuur op zaterdag in de vorm van een mini-dossier.

Deze tweet over het onderwerp zette me aan het denken:

Het deed me spontaan denken aan Malala Yousafzai, de jonge nobelprijswinnares die haar pleidooi voor onderwijs voor meisjes (en jongens!) bijna met haar leven moest bekopen. In beide gevallen gaat het over gezondheid en onderwijs op plekken waar deze nog niet iets gewoons zijn geworden. Het zijn dingen waarvoor je moet vechten om te overleven en een leven op te bouwen.

Maar een dergelijke gevecht is bij ons – gelukkig – voor velen al lang niet meer nodig. Dus vragen opeens mensen zich af of we die vaccins wel nog nut hebben, idem of onderwijs wel nog nodig is (soms zelfs uit de zelfde hoek). Dit alles te vaak gekruid met wat we vandaag als post-truth kunnen omschrijven.

Dit is geen “vroeger was alles beter”-verhaal, maar wel “we zijn vroeger vergeten”-verhaal. Zover vooruitgegaan dat je niet meer ziet waar je vandaan kwam.