Het is een debat dat al een tijdje bezig is, maar dat nu in een nog grotere stroomversnelling lijkt te raken: het al dan niet toelaten van sprekers met controversiële standpunten op universiteiten.

Dit is de tegenstelling tussen “No-platforming”, wat omschreven kan worden als

is the practice of banning certain groups from taking part in a debate if their views are considered to be offensive or unacceptable. (bron)

Hier horen ook safe-spaces als praktijk bij, oorspronkelijk goed bedoeld, maar nu onder behoorlijk wat kritiek net omdat het in conflict lijkt te komen met de vrije meningsuiting:

In educational institutions, safe space (or safe-space), safer space, and positive space are terms that, as originally intended, were used to indicate that a teacher, educational institution, or student body did not tolerate anti-LGBT violence, harassment or hate speech, thereby creating a safe place for all LGBT students. The term safe space has been extended to refer to an autonomous space for individuals who feel marginalized to come together to communicate regarding their experiences with marginalization, typically on a university campus. Safe spaces exist in educational institutions of anglophone countries. The idea of safe spaces has seen criticism on the grounds that it stifles freedom of speech. Critics claim safe spaces hinder the exposure of sensitive material that needs to be discussed and explained in an educational environment. (wikipedia)

Terwijl in de UK in 2016 2 op 3 studenten vond dat no-platforming toegelaten zou moeten worden door de studentenvereniging, kan de overheid van april van volgend jaar een boete geven aan universiteiten die no-platforming toelaten. Jo Johnson, de minister voor wetenschap en universiteiten maakte duidelijk dat universiteiten moeten “open minds, not close them“.