Over werken in het onderwijs

Eerlijk, ik was niet verbaasd toen ik de voorpagina van mijn krant zag deze ochtend. Zie ook mijn spontane reactie:

Dit zat er al lang aan te komen, onder andere in Nederland is het al niet meer zo abnormaal om met bepaalde etralegale voordelen te zwaaien om leerkrachten te overtuigen. En ondertussen trekt de economie al een tijdje aan, beginnen we het lerarentekort hier ook echt te voelen (al verschilt het naar onderwerp en naar regio) en ontmoette ik het voorbije jaar te veel schooldirecties die elke dag hopen dat er niemand ziek wordt.

Ik begrijp de reactie van het Katholiek Onderwijs, maar het is volgens mijn naïef te denken dat als er een krapte op de arbeidsmarkt bestaat dat leerkrachten enkel en vooral uit idealisme voor de job zouden kiezen als een groot deel van de rest van de wereld wel voordelen kent.

Nu, het is niet zo dat het onderwijs als werkgever geen voordelen biedt. Iedereen denkt nu aan de vakantie, maar dat komt vooral neer op een makkelijker combinatie van gezin en werk al staat dat net als de zekerheid (vaste benoeming) en pensioen al een tijdje onder druk.

Maar er zitten enkele dingen serieus fout. Voor wie denkt dat ik nu over de burnouts en jobonzekerheid van jonge leerkrachten ga beginnen, deze keer niet. Er zijn andere voorbeelden die tonen dat vandaag in onderwijs willen werken niet gaat over krijgen van extralegale voordelen, maar over het opgeven van veel.

Zo is het niet normaal dat zij-instromers vaak enorm veel loon moeten inleveren als ze in onderwijs willen stappen. Het is niet normaal dat sommige leerkrachten voor het zelfde loon 29 uur moeten les geven terwijl anderen 22 uur en nog anderen 24 uur voor de klas moeten staan.

Bonussen werken niet voor kenniswerker en merit pay maakt onderwijs kapot. Maar als de kloof te groot wordt met de rest van de arbeidsmarkt, dan zit je ook met een probleem.

Scholen die met elkaar concurreren voor leerkrachten kunnen er voor zorgen dat de beste en meest ervaren leerkrachten nog vaker dan vandaag in de makkelijkste scholen terechtkomen en de ongelijkheid in onderwijs toeneemt. Als je wil weten hoe dit kan ontsporen, check hoe Zweden de voorbije jaren zijn onderwijs zag ontsporen en van gidsland evolueerde tot really bad practice.

Veel van wat ik hier beschrijf moest opgelost worden in een loopbaanpact dat er deze legislatuur niet meer zal komen. Ik hoop dat de mensen die dit onmogelijk maakten de druppels boter voelen smelten op hun voorhoofd. Ze dragen een enorme verantwoordelijkheid.

Een gedachte over “Over werken in het onderwijs

  1. De kern van het probleem is dat het onderwijs, in brede zin, wordt beoordeeld met gebruik van uit het bedrijfsleven geleende economische maatstaven en methoden ( Targets, Kpi’s etc) als het gaat om financiering en prestaties. Maar dat tegelijkertijd de werknemers in deze tak van sport ook worden aangesproken op hun sociale gevoel en maatschappelijke verantwoordelijkheid. Dat laatste is eigenlijk een vorm van chantage van de overheid die ze in veel sectoren toepast: de zorg, politie. Veel maatschappelijke vraagstukken belanden op het bordje van het onderwijs en daar horen ze niet. De ouders vervullen hier ook een dubbele rol door de school als een mengvorm van opvoedingsinstituut, jeugdopvang en carriereplannig te zien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.