Onlangs kreeg een leerkracht tijdens mijn lezing zowat het ergste bericht dat je kan krijgen: een van haar leerlingen was gestorven. In een gesprek in de pauze bleek het ergens bij haar job te horen. Ze gaf namelijk les aan (zeer) zieke kinderen, al word je een dergelijk bericht nooit gewoon. In dit soort onderwijs veranderen wel veel spelregels. Onderwijs is vaak bedoeld voor ‘later’, maar wat als dat later voor je leerlingen onzeker is? Wat als een kind gaandeweg achteruit gaat. Ze legde uit hoe hier welbevinden centraal staat en hoe onderwijs tegelijk vaak belangrijk blijft voor de kinderen en de ouders.

Moet zeggen dat het me behoorlijk aangreep – en ik besefte dat ik het zelf wellicht niet zou kunnen.

Maar ook dit is onderwijs en ongelooflijk mooi wat er ook voor die kinderen en hun ouders bestaat.