Dinsdag verscheen er een opiniebijdrage in De Morgen over onderwijsexperts van Soetkin Bulcke. De titel vat het stuk al vrij goed samen “De onderwijsexperten die vandaag in de media aan bod komen, zijn allemaal van hetzelfde type“.

Los van het feit of je het hier mee eens bent of niet, was er bij de opsomming die de auteur gaf een ding dat me nogal frappeerde. Ze omschrijft de onderwijsexperten als: “hoogopgeleid, meestal mannelijk, wit en niet voorzien van een uitgebreide didactische ervaring.”

Maar wacht… zowat alle onderwijsmensen zijn toch hoogopgeleid? Het wordt vaak vergeten, maar om les te geven in de kleuterklas, lagere school of secundair onderwijs hebben de meeste lesgevers minstens een bachelordiploma. Ja, er was tot voor kort ook nog een andere weg mogelijk via volwassenenonderwijs, maar die opleidingen zijn nu ook ingekanteld in de hogescholen en universiteiten. Je kan bedenkingen hebben bij de opdeling van laag, midden en hoog geschoold (definities vind je hier) of laag- en hoogopgeleid, maar dat neemt niet weg dat het overgrote deel van ons onderwijskorps aan de criteria van hoogopgeleid voldoen.

Eerlijk gezegd merk ik dat dit vaker vergeten wordt, wellicht omdat er nu in onze samenleving een pak meer mensen hoger opgeleid zijn. Tegelijk, misschien mogen we het af en toe wat meer in de verf zetten dat leerkrachten opgeleide professionals zijn.

Oja, een uitgebreide didactische ervaring, iets wat ik wel denk te bezitten, wil niet zeggen dat je alle klassen zomaar aankan. Ik heb tot september vorig jaar het geluk mogen hebben – naast les geven – heel veel lessen achteraan te mogen meemaken tijdens stagebezoeken. De verscheidenheid die ik zag is enorm, geloof me. Ik zou nooit durven beweren dat ik in elke klas goed zou functioneren. Ik weet nog hoe ik enorm onder de indruk was van wat ik bijvoorbeeld allemaal in OKAN-klassen zag. Tijdelijk kan ik dit even niet in Vlaanderen door mijn huidige functie, but I’ll be back :).