Vrijdag mocht ik samen met verschillende anderen spreken op een benefietavond ten voordele van de Nederlandse stichting Durf Te Vragen. Eerst getuigde Dan Karaty over hoe hij uit zijn drankverslaving kroop. De man was speciaal overgevlogen uit de VS uit dankbaarheid naar Dylan Haegens die samen met zijn vrouw Marit Brugman de stichting startte. Daarna kwam de straffe dansgroep Dizzy Dance, die op een prachtige manier de overgang bracht naar de uitleg over Taboeiend:
Taboeiend is een virtuele en interactieve Experience die langs groep 8 en eerste klas van het Voortgezet Onderwijs gaat om jongeren op een laagdrempelige manier kennis te laten maken met het onderwerp mentale gezondheid. Hiermee wil de stichting het taboe dat heerst op mentale problemen doorbreken.
De wetenschapper in me was blij te horen dat in dit project wetenschappelijke ondersteuning én onderbouwing een cruciaal element is.
De volgende gastspreker was Rudolph van Veen die in feite duidelijk maakte via eten hoeveel van ons denken cultuur en constructie was. En dan na de pauze was het aan mij.
Zelf was ik expliciet gevraagd om – een deel van – de band mee te brengen en had speciaal voor de gelegenheid een verhaal gemaakt. We begonnen met No Reason To Panic.
Ik wou namelijk met een positief bericht beginnen: met de meeste jongeren gaat het goed. Maar… net zoals je in het nummer kan vermoeden dat er wel degelijk iets aan de hand is: er is met een te grote groep wel degelijk iets mis. Als een op vijf aangeeft zich niet goed te voelen, als er wachtlijsten zijn,… dan kent iedereen wel iemand van dichtbij die zich niet goed voelt.
Vervolgens stond ik stil bij mogelijke oorzaken, waarbij ik waarschuwde om naast sociale media, ook naar andere mogelijke verklaringen te kijken zoals bijvoorbeeld de aanhoudende crisissen, de mogelijke afname van vrij spel, maar ook misschien de grotere aandacht die ironisch genoeg mee het probleem kan vergroten. Ik waarschuwde hierbij ook dat overdiagnose vaak samen kan gaan met onderdiagnose. Er is een bepaalde groep die opvallend vaker diagnose krijgt, maar misschien wel omdat zij makkelijker de weg vinden…
Maar vooral wou ik meegeven hoe we onze kinderen en jongeren ook meer weerbaarder kunnen maken – zie ook dit boek:
Het belang van het collectieve
Die ene volwassene, die ene BFF
Lid worden van een club
Genoeg bewegen/sporten
Denkfouten leren herkennen
Realistische doelen leren stellen
Hulp durven vragen
En… misschien kunnen we als volwassenen ook gewoon leren toegeven dat het af en toe ook met ons minder goed gaat. Wat leidde tot deze gospel die we collectief zongen: Most of the Time:
Vervolgens sloot de straffe cabaretier Ruud Smulders de avond af met het verhaal dat hij niet begreep waarom hij op deze avond moest spreken omdat hij geen mentale problemen had. Wel fysieke, dat wel. En wat volgde was een herkenbaar, ontzettend grappig verhaal dat toch over het mentale ging.
Heb jij weleens moeite met het aanleren van nieuwe dingen? Taalwetenschappers Monique Flecken en Rosa Zaaijer (Universiteit van Amsterdam) kunnen je daar misschien bij helpen! Zij onderzoeken hoe taal, en zelfs willekeurige woorden, je kunnen helpen om sneller en beter te leren. Op Lowlands deden ze dit met een uniek experiment… linedancen! Kunnen woorden als ‘gol’ en ‘zam’ ervoor zorgen dat je de dansmoves beter onthoudt? Wij waren erbij in deze gloednieuwe aflevering. Dus trek je cowboylaarzen aan en ontdek of dit taalexperiment dé lifehack is om nieuwe skills onder de knie te krijgen. Yeehaw!
Close reading is hip momenteel in ons taalgebied als een manier van begrijpend lezen onderwijs. Nu, als je internationaal kijkt, dan zul je merken dat close reading verschillende betekenissen kan hebben. Zo is het ook een vorm van literaire kritiek.
Via Larry Ferlazzo vond ik dit fragment van The Big Bang Theory als voorbeeld van Close Reading in een perfecte wereld – los van de onderlinge sneren – er zou kunnen uitzien. Hij hanteert dan deze omschrijving van close reading.
