Ik deelde al twee eerdere posters die maakte op basis van ons boek Bijna Alles Wat Je Moet Weten Over Lesgeven:
Nu deelde Yvonne een derde poster, meer bepaald over de multimediaprincipes van Richard Mayer. Mensen die al mijn lezingen bijwoonden of les van me kregen zullen veel herkennen…
In mijn werk probeer ik nuchter te zijn over AI. Soms wordt dit door voorstanders als te kritisch ervaren, soms door tegenstanders als te positief. Die laatste groep zal wellicht vandaag aan zijn of haar trekken komen met een nieuwe studie van Sean Walton en collega’s die toont wat er gebeurt als mensen met AI werken. Niet in theorie, maar in de praktijk. En het resultaat is tegelijk hoopgevend als het gaat over meer effect door samenwerking, maar ook wel wat ontnuchterend.
Ik ken Jo Pierson ondertussen behoorlijk goed en apprecieer heel erg zijn zin voor nuance en voorzichtigheid in deze video van de Universiteit van Vlaanderen. Het kan natuurlijk ook zijn dat we gewoon in deze heel erg op 1 lijn zitten. En nee, het is helemaal niet zeker dat AI slimmer wordt dan de mens dit jaar. Ook al lijkt het vaak wel zo.
AI wordt elke minuut slimmer. Komen we dit jaar op het punt dat AI slimmer is dan de mens en zelf beslist waar het heen gaat? Prof. dr. Andres Algaba, datawetenschapper aan de VUB, en prof. dr. Jo Pierson, communicatiewetenschapper aan de UHasselt, denken dat die kans heel groot is en blikken vooruit naar wat dat concreet kan betekenen.
Vorig jaar schreef ik hier al over wat ik toen de stilte van de tegenstem bij AI noemde. Het probleem is vrij eenvoudig: veel chatbots zijn zo ontworpen dat ze behulpzaam, vriendelijk en bevestigend reageren. Dat maakt interacties aangenaam, maar het kan ook betekenen dat je minder snel echte tegenspraak krijgt. Of zoals ik het toen samenvatte: als we niet oppassen, maken LLM’s ons het vooral comfortabeler, maar maken ze ons niet noodzakelijk wijzer. Een nieuwe preprint die Jan me tipte geeft nu een interessante wetenschappelijke uitwerking en experimentele onderbouwing van precies dat probleem.
Autonomie is een van die begrippen die in onderwijs bijna automatisch positief klinken. Leerlingen autonomie geven. Keuzes aanbieden. Zelfsturing stimuleren. Maar in ons psychologieboek en ook wel hier op deze blog besprak ik al eerder dat het verhaal iets complexer is.
Een recente studie in het Journal of Adolescence van Jiang en collega’s, maakt een onderscheid dat vaak verloren gaat in onderwijsdiscussies: het verschil tussen:
Dat lijkt op het eerste gezicht een klein verschil. Dat is het niet.
Het idee dat sommige mensen “linkerhersenhelft-types” zijn en anderen “rechterhersenhelft-types” is een van de hardnekkigste onderwijsmythes die ik al meer dan 10 jaar bevecht. Ondanks alles blijft het idee populair. Nieuwe hersenstudies maken dat beeld alleen maar moeilijker vol te houden. Niet omdat ze één andere plek voor intelligentie vinden, maar omdat ze net tonen dat intelligentie helemaal nergens specifiek zit.
Zo ook een recente studie in Nature Communications die nog eens laat zien waarom dat idee zo moeilijk vol te houden is. Niet omdat onderzoekers nu eindelijk ontdekt hebben waar intelligentie dan wél zit, maar omdat ze opnieuw tonen dat de vraag eigenlijk verkeerd gesteld is. Intelligentie lijkt namelijk niet uit één plek in het brein te komen. Net zoals eerder al voor creativiteit werd aangetoond, lijkt intelligentie overal in het brein te zitten.
De voorbije week was ik voor werk op hotel. Het was zo’n hotel waar alles klopt. Strak design, mooie materialen, alles netjes weggewerkt. Tot ik een douche nam. Ik wou de kraan opendraaien. Of beter: ik wou proberen ze aan te zetten. Want er bleek geen kraan meer te zijn. Je kan nog draaien aan een knop voor de temperatuur, maar verder was het gewoon alleen een drukknop. Aan of uit.
Op het eerste gezicht voelt dat als vooruitgang. Minimalistisch. Intuïtief. “Less is more.” Tot je merkt dat je iets kwijt bent. Je kan niet meer bijregelen. Niet iets harder, niet iets zachter. Alleen: alles of niets.
Al langer dan vandaag volg ik de video’s van TED-Ed, maar zoals bij TED-talks is het cruciaal dat je blijft kritisch denken. Neem bijvoorbeeld deze video:
Waarschuwing, dit wordt een blogpost waarin Epstein en een heleboel beroemde wetenschappers zullen passeren. Ik schrijf dit niet als een trigger warning of zo, maar het zou wel best eens kunnen zijn dat je namen ziet passeren van vroeger en nu die pijn kunnen doen. Zeg niet dat ik je niet verwittigd heb…
Een naderende deadline, een discussie met iemand uit je familie, of gewoon een gênant moment: het zijn allemaal situaties die moeiteloos je stressreactie kunnen activeren. Dat is op zich niet vreemd. Ons lichaam is nu eenmaal gebouwd om snel te reageren wanneer iets als bedreigend aanvoelt.
We hebben niet altijd controle over wat er op ons afkomt. Maar we hebben wél een zekere invloed op hoe we ons daarop voorbereiden en hoe we ermee omgaan. De vraag is dus niet alleen wat stress met ons doet, maar ook wat wij met die stress kunnen doen.
Hoe train je je hoofd en lichaam om die stressreactie beter te hanteren? Shannon Odell zet een aantal inzichten en strategieën in deze TED-Ed video op een rij die helpen om stress niet alleen te verminderen, maar er soms zelfs in je voordeel mee te werken. Lees ook hier hoe je effectief omgaat met stress.