TED-video’s zijn lang niet meer zo populair als toen ik met deze blog startte. Deze video kwam ik deze ochtend tegen en het is interessant om er even wat langer bij stil te staan:

En het is interessant om de verschillende fases in deze video te bekijken. De eerste fase is het persoonlijke verhaal. Hier krijg je te horen hoe de man in kwestie zelf aan de lijve ondervonden heeft dat een doel stellen je leven kan onmogelijk maken. Het zou ingebakken teleurstelling zijn. Impliciet gaat hij hier al suggereren dat als je het anders aanpakt, je wel succesvol kan worden. Op die manier zet hij alles klaar voor de conclusie.

Daarna komt een fase waarin de man zijn geloofwaardigheid opkrikt door te zeggen hoe hij psychologie studeerde en zijn scriptie maakte over het onderwerp. Hij verwijst naar enkele studies, en er is wel degelijk iets te zeggen voor zijn stelling, al is het een ietwat enge lezing van de literatuur, naar mijn bescheiden mening. Het stellen van realistische doelen, kan net helpen bij het meer weerbaar maken van een persoon – zie ook ons psychologieboek voor de bronnen, terwijl alles verterende passie, de ‘doelen’ waar hij over spreekt je inderdaad minder weerbaar maken.

Daarna gaat de man in een derde fase terug naar een persoonlijke mening en zijn persoonlijk verhaal om het echt helemaal survivor bias te maken: als je het zo aanpakt, dan zal het lukken. De ironie is dat in het meer wetenschappelijke tussenstuk hij het verschil tussen correlatie en causaliteit vermeldt, maar er niet bij stilstaat dat hij in dit derde deel mogelijks zelf exact deze fout maakt. Hij presenteert zichzelf als iemand die het zo heeft aangepakt, vernoemt nog enkele andere mogelijke ‘winnaars’ zoals James Hetfield, maar vergeet te kijken naar de vele mensen die misschien ook ‘maar gitaar willen spelen’ en toch niet zoveel keer met hun band Werchter hebben afgesloten. Het is de fout die bij veel boeken en video’s gemaakt wordt over hoe succesvolle mensen het hebben aangepakt.

Alles wordt met de nodige humor gebracht, en op negen minuten lijk je een belangrijke levensles te krijgen, met de nodige onderbouwing. Tegelijk is de onderbouwing dun en zijn het vooral opgepoetste anekdotes op een motiverende manier gebracht.