De vorige speech van Ken Robinson is meer dan 5 miljoen keer bekeken, deze werd net gepubliceerd, benieuwd of hij terug zoveel kijkers krijgt:
Eerlijk: ik weet niet of ik hem wel in alles helemaal volg. Sommige zaken zijn wel mooi gezegd (reform is not enough, we need revolution instead of evolution), maar bedacht dat als hij zegt ‘you don’t know what you take for granted’ dat dit ook kan opgaan voor dingen die hij zegt. Of bijvoorbeeld dat jongeren geen single function devices zouden willen, mja, is dat zo? Ook over lineariteit, het is bijna revolutionair om te zeggen dat mensen wel degelijke ergens een lineair gevoel nodig hebben (wat ook in bepaalde situaties beter het geval kan zijn en wat in de maatschappij nog heel vaak primeert). Soms spreekt hij voor mij wel over een karikatuur van het onderwijs ipv de realiteit.
Maar de uitspraak die ik zeker ga onthouden is: 3 year old means not the half of 6 year old. In feite pleit hij ook voor kinderen de kans kind te laten zijn.
Hey,
Als hij vertelt over “oplappen van een verkeerd model” … dan volg ik hem. Hij doet me denken aan : “Het denken dat aan de grondslag ligt van onze huidige problemen, kan die problemen niet oplossen” … dit geldt voor onderwijs, maatschappij, politiek, bedrijfsvoering, … Hoog tijd voor transitie …
“Rèèèèvolution !” … gilt Billy Corgan op één van de Smashing Pumpkins CD’s … ik zing luidkeels mee !
Philippe
Bedankt voor je commentaar. Zelf ben ik nog steeds eerder voor evolutie.
Revolutie krijg je pas door vele evoluties die voor een take off zorgen. Heel plots ‘uittrekken en herbreien’ is vaak in de praktijk niet mogelijk (of liep in het verleden slecht af). Maar ik geef toe dat het een misschien een karaktertrek is 🙂
Pedro
Die grap van Benson heb ik zelf ook uitgevonden!
Maar iets ernstiger en minder attention seekish:
Het is één zaak om het huidige systeem te kapittelen op evidente tekortkomingen, een andere zaak om een alternatief systeem op poten te zetten, inclusief praktische uitwerking, wat altijd neerkomt op tijd en geld. De meeste leerkrachten zouden ongetwijfeld liever elke leerling ter beschikking krijgen op het moment dat die het ontvankelijkst is, over de kennis beschikken waar die op dat moment naar dorst, en niet gehinderd worden door 20 anderen die in het beste geval naar andere kennis dorsten en in het slechtste geval naar elkaars aandacht.
Komt daar nog bij dat wat iedereen graag doet, bijna zeker leidt tot een niet-schaarse economische activiteit, terwijl wat niemand graag doet, schaars is en dus goed betaald. Dat iedereen met zijn passie zijn brood kan verdienen is irreëel. Het is weggelegd voor de enkelingen die gepassioneerd zijn door een activiteit waar anderen de neus voor ophalen. De spreekwoordelijke brandweerman is in mijn omgeving een primus die kinderjuf werd en daar inderdaad veel tegenstand bij ondervond. We kunnen de geboren brandweermannen en juffen misschien wat minder hinderen met onze standaardmodellen waar ze niet in passen, maar we zullen zeker niet iedereen kunnen activeren op basis van hun passie.
Goede punten die je daar maakt!
En nog een derde punt: de spreker doet voorkomen alsof in elk van ons een haast aangeboren passie zit die verhinderd wordt. Sommige mensen zijn echter gedurende hun ganse jeugd niet gepassioneerd, of veranderen rond de volwassenwording totaal van focus. Het zou een grote vergissing zijn om levens te baseren op de passie van een 7-jarige. Een belangrijke functie van het onderwijs is aanbod, liefst met passie gebracht, zodat de nog ongepassioneerde jongere zijn gading kan vinden. Ik werd, zowel taalkundig als wiskundig, van thuis uit al erg gestimuleerd, maar niet iedereen krijgt thuis een rolmodel aangeboden: voor sommige ouders ontbreekt de tijd, anderen hebben niet de bezigheid die hun kinderen aanspreekt. Voor dergelijke kinderen is de confrontatie met een gepassioneerde leraar wiskunde, frans, automechanica of banketbakken, noodzakelijk om de passie te doen ontwaken.
Een andere, schromelijk onderschatte, functie van het onderwijssysteem, waar ze overigens met glans in slaagt, is het samenbrengen van leeftijdsgenoten. Hoewel de drang van 13-jarigen om zich t.o.v. elkaar te manifesteren, dikwijls ten koste van het onderwijs, als erg hinderlijk wordt ervaren, mogen we niet doen alsof die manifestatie echt ongewenst is, maar ze gedogen in de wetenschap dat het een onmisbare component is. Voor sommige bollebozen of “anders-gepassioneerden” is thuisonderwijs misschien een oplossing, maar ze missen wel de ervaring van het omgaan met groepsdruk.
In vele individuele gevallen kan men hypotheses maken over hoe het hen vergaan was in een ander systeem. Nog los van de haalbaarheid van zo’n systeem, beseft men zelden wat het kind is en wat het badwater. Ondanks vroege manifestaties van mijn intellectuele gaven hebben mijn ouders er altijd voor gekozen mij bij leeftijdsgenoten te houden, ipv me een jaar vooruit te zetten of thuis te onderwijzen. Zij oordeelden dat het sociale, emotionele en fysieke aspect minstens zo belangrijk was.
Ik geloof dus zeker niet in een revolutie van het systeem, maar denk wel dat aanpassingen nodig zijn, in het bijzonder om de waardenschaal waarop men getaxeerd wordt mee te laten evolueren met de moderne technologie. Er komen nog gelegenheden op dit blog om daar verder op in te gaan. De predikers van de revolutie moeten intussen maar eens toelichten hoe hun alternatief er precies uitziet en hoe ze dit gaan bekostigen.
Toch denk ik dat we, om een relevantiekloof van onderwijs met maatschappij te vermijden, revolutie i.p.v. evolutie nodig hebben. Al moet revolutie met enige realiteitszin plaatsvinden – ook juist. En net daarom moeten we op een verantwoorde maar volhardende manier werken ‘aan’ het systeem en niet denken aan veranderingen ‘in’ het systeem.