Ik schreef een hele tijd terug een blogpost over hoe het hoger onderwijs ‘samen’ in het gedrang brengt door de flexibilisering. Vandaag staat in de krant (check hier) hoe het aantal studenten die psychologische hulp zoeken voor faalangst, stress of depressie opmerkelijk is gestegen. Enkele quotes:

“Teleblok, de gratis telefoon- en chatlijn van CM, kreeg in januari van dit jaar dubbel zoveel oproepen en chatgesprekken als vorig jaar. Wat vooral opviel, is dat het gros van de oproepen – zo’n 65 procent – ging over psychologische problemen als stress, depressie en faalangst, eerder dan over studiegerelateerde thema’s.”

“In Gent – universiteit en hogescholen samen – zoeken bijna 2.500 studenten jaarlijks hulp. In Antwerpen kloppen ieder jaar zo’n 1.500 studenten aan bij Psynet, het netwerk voor psychologische ondersteuning voor de studenten van de universiteit Antwerpen én de hogescholen. Voorzitter daar is professor Paul Van Royen.
‘De meeste daarvan vangen wij zelf op. Zo’n 10 procent moeten we doorverwijzen naar meer gespecialiseerde hulp, buitenaf’, aldus Van Royen. ‘En dat aantal is de laatste zes jaar meer dan vervijfvoudigd.'”

Dit is niet noodzakelijk slecht, het kan betekenen dat ze meer de weg naar hulp vinden waar dit vroeger niet zo was. Er zijn ook meer studenten in het hoger onderwijs, dus dit helpt ook mee verklaren waarom het aantal stijgt. En het is sowieso een algemene tendens in onze maatschappij. Maar toch, er wordt ook opvallend een link gelegd naar de flexibilisering en het wegvallen van de onderlinge steun. Door de sterke individualisering van het traject dat studenten aan de hogeschool of universiteit afleggen bestaan in verschillende richtingen nog nauwelijks klasgroepen en daalt mogelijks de sociale cohesie.

Het zou interessant zijn om dit gegeven terdege te onderzoeken. Er zijn nog steeds richtingen en studentengroepen die in feite een klassieke groep vormen, het zou interessant zijn om te meten of het fenomeen zich hier minder stelt. In feite zou het bijna longitudinaal moeten onderzocht worden waarbij ook andere factoren in kaart gebracht worden om een echt vermoeden van causaliteit te bevestigen.

Een waarschijnlijk duur onderzoek, maar ik pleit er voor om dit te doen. Welbevinden is cruciaal om te leren en de organisatie van onderwijs moet zo zijn dat het welbevinden hoog is. Ik pleit dus niet voor afschaffing van de flexibilisering, wel voor een kritische reflectie op basis van onderzoek.