Zeker nu gamification hoge toppen begint te scheren in al zeker het denken over onderwijs (en de kleuterklas al tientallen jaren sterren uitdeelt) is het misschien interessant even stil te staan bij de effectiviteit van beloning-systemen. Volgens Dr Paul Howard-Jones is het namelijk zeker niet zo dat hoe meer sterren je uitdeelt, hoe meer beloningen je geeft, hoe beter je leerlingen het zullen doen.

Wat is zijn truc? Hij stak er een random-element in, waardoor de kans op beloning bij goed gedrag of een goed antwoord fifty-fifty was. Dit is minder ‘eerlijk’ en ‘fair’, maar de leerlingen in zijn klas bleken hier zeer positief mee om te gaan.

De uitleg waarom dit beter zou werken, vindt hij in het beloningssysteem van het brein:

“Rather than responding to rewards that are consistent and predictable, the brain appears to prefer an element of randomness. The brain’s reward system responds more strongly when there is a fifty-fifty chance of reward than it does to a sure thing.

Dopamine is the chemical responsible for this. Sometimes described as the brain’s pleasure chemical, its role in the reward system is in fact more complex and ambiguous. It is released not only in response to success but also to near misses. It is the chemical that keeps people coming back for one more go, whether they are foraging for food, practising free kicks after hitting the woodwork or becoming addicted to slot machines.”

Nu, dit is in feite geen nieuw inzicht, want we weten dit al van bij de behavioristen dat niet consequent belonen beter werkt dan consequent belonen. Maar, psychologen zullen me corrigeren als ik fout ben, een bijverschijnsel hiervan kan wel zijn dat je afhankelijkheid aanleert. (lees veel meer over het brein en leren in deze bron)