De voorbije dagen hebben we verschillende voorbeelden gehad waarbij mensen geconfronteerd worden in de media met iets wat ze ooit op sociale media geplaatst hebben. Willem Elias, Abou Jahjah en in de VS de opvolger van Jon Stewart, Trevor Noah hebben het te verduren gekregen.

Los van mijn mening over elk van deze drie voorbeelden, deed het me terug nadenken over hoe belangrijk het recht op vergeten aan het worden is in deze tijd waarin we een “recorded life” leven. Alles wat we (digitaal) doen of zeggen kan bewaard worden en blijkbaar ooit tegen ons gebruikt worden.

Europa heeft op dit moment al een eerste wetgeving rond het recht op vergeten, maar in de praktijk gaat het vooral over feiten die niet meer gevonden zouden kunnen worden via Google.

Zelf kwam ik uit op een heel eenvoudig en wellicht te eenvoudig voorstel voor specifiek sociale media:

• Alle informatie die je op sociale media publiek of semi-publiek plaatst is standaard maar 6 maanden beschikbaar.
• Wil je  toch dat dit langer vindbaar is, bijvoorbeeld omdat je als muzikant dingen deelt, of omdat je het leuk vindt, dan kan je zelf er voor kiezen dit langer toegankelijk te maken.
• Zelf heb je wel altijd toegang tot wat je ooit postte.

Eventueel zou je ook bij bijvoorbeeld Facebook een knop kunnen krijgen met opties hoe lang zaken publiek terugvindbaar kunnen zijn, 3 maanden, 6 maanden,… net zoals je nu kan instellen wie wat ziet.

Je zal nog altijd niet kunnen voorkomen dat een derde via bijvoorbeeld screenshots een kopie bewaart, maar het is misschien een haalbare stap naar ‘recht op vergeten’?