Een lectuur op zondag special over basisonderwijs, dyslexie en lezen

Gisteren verschenen er verschillende artikels en blogposts die duidelijk verwant zijn.

Als een speciale Lectuur op zondag bied ik je een bloemlezing :

schreef in de Volkskrant een column over het dramatische peil van het leesonderwijs in Nederlands, “Kinderen niet goed leren lezen is verwaarlozing“. De opinieschrijfster is hard, en wel hierom:

Leerkrachten doen ontzettend hun best, toch verlaat eenderde van de kinderen de basisschool zonder behoorlijk te kunnen lezen. Eenderde! Van de Nederlandse 15-jarigen is 18 procent laaggeletterd, dat is boven het Europese gemiddelde (bron: PISA 2016).

De aanleiding voor de column is dit stuk van Kees Vernooy op Komenskyblog. Hier gaat Vernooy ook in op dyslexie en de overrapportage met als belangrijke inzichten:

  • Een duidelijke toename van het aantal leerlingen met een dyslexieverklaring. Opvallend is de sterke toename van dyslexieverklaringen van 7,5% op het einde van groep 8 naar 12% op het einde van het eerste vo jaar en uiteindelijk heeft 14% van de leerlingen op het einde van het vo zo’n verklaring. Dat is zeer hoog! Verschillende scholen zien hiervoor als verklaring vooral ‘het gemak’ waarmee leerlingen in het vo een dyslexieverklaringen kunnen krijgen;
  • Weinig leerlingen met dyslexieverklaringen hebben een migratieachtergrond, namelijk slechts 6% van die leerlingen;
  • Van 26 scholen met de minste dyslexieverklaringen ging het bij 20 scholen om ‘gemiste signalering’;
  • De rol van ouders wordt door scholen als invloedrijk ervaren. 90% van de leerlingen met een dyslexieverklaring in het basisonderwijs heeft middelbaar of hoger opgeleide ouders;
  • De grote verschillen tussen scholen met betrekking tot het aantal dyslexieverklaringen. Voor die grote verschillen konden de onderzoekers geen verklaringen vinden;
  • De helft van de basisscholen ervaart dyslexiezorginstituten als invloedrijk; 12% van de scholen geeft aan dat de rol van deze instituten tot meer dyslexieverklaringen leidt;

Over dyslexie was er vervolgens een artikel va Follow the Money met een heel andere insteek, namelijk met een focus op de ‘dyslexie-industrie’.

Agressieve marketing, dependances op scholen en miljoenen aan winst: dyslexie blijkt een gouden handel. Terwijl gemeenten de kosten van de jeugdzorg de pan zien uitrijzen, doen dyslexiebureaus goede zaken met het diagnosticeren en behandelen van lees- en spellingsproblemen. Wetenschappers luiden de noodklok: ‘Het aantal diagnoses dyslexie kan fors omlaag.’

En hoe kunnen we dit allemaal oplossen? In de drie vermelde artikels kan je wel al wat oplossingen lezen, maar Eva Naaijkens vat het als volgt samen: misschien moeten we gewoon weer gaan les geven?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.