Iedereen is thuis. Oma en opa gebeld. Alles is nog steeds ok met iedereen, maar de onrust voel je. Vanmorgen begon ik mijn lezing met de boodschap dat het wellicht de laatste lezing is voor een lange tijd. De kans is groot.
Ondertussen de hele dag nagedacht over hoe ik onze geplande lessen kan omvormen/verschuiven/aanpakken voor online leren nu de hogeschool en de universiteit waar ik op werk op slot gaat. De tijd die vrijkomt door annulaties van lezingen, lessen en concerten zullen hiermee goed gevuld raken.
Ondertussen groeit het besef dat het Corona-virus misschien wel je onderzoek dat je doet compleet kan doen in het water vallen. Jaren werk gaat misschien verloren door een vleermuis ergens in China. Maar alles wordt opgelost, altijd.
En tussen alle hoaxes, doemberichten zie je dan een bericht waarvan je denkt ‘ja, idd, zie je wel’:
Morgen kan ik leuk persoonlijk nieuws meedelen.
Maar vanavond even rust na een rare dag, een rare week, een rare maand.
Zorg goed voor elkaar en tot morgen.
Het wordt een ‘concertloze’ periode Pedro ! Maar ja, als we maar gezond blijven. We halen onze schade later wel in !