Deze column las ik al in De Standaard, niet lang nadat PIRLS uitkwam, maar nu kun je Wouter de column zelf horen voorlezen. Ik vermoed dat er verschillende onderwijsmensen (en andere mensen) het grondig eens zullen zijn met wat hij hier vertelt, en anderen grondig oneens. Wat de column quasi zeker doet: is je aan het denken zetten. In feite raakt Deprez hier aan de aloude pedagogische paradox over vasthouden en loslaten.
Wat er soms misgaat in het onderwijs? Misschien weet Wouter Deprez het wel. In de schoolcarrières die zijn kinderen al achter de rug hebben, ziet hij de klemtoon op zelfredzaamheid alleen maar toenemen. En zelfredzaamheid is mooi. Maar te veel zelfredzaamheid lijkt op ‘trek uw plan’ of ‘zoek het zelf maar uit’. En dan laat het onderwijs kinderen en hun ouders in de steek.
Uitstekende bedenkingen van Wouter Deprez.
Ik worstel nu al een paar jaren met wat ik moet denken van die visie die de laatste kwarteeuw zo hard gepromoot werd. En het lijkt me me dat het opvoeden tot zelfredzaamheid iets is waar de héle scholing hard aan gewerkt moeten worden, dat het pas begint ’te pakken’ in de 3de cyclus van het SO (en in de sterkste scholen en bij de sterkste lln. iets vroeger) en sterker in het HO, maar zelfs dan nog lang niet voor alle leerlingen.
Dat betekent ook dat rekenen op zelfredzaamheid (zelf-ontdekkend en exploratief leren) in LO en begin SO totaal onbruikbaar is als primaire aanpak – want volstrekt voorbarig.
Prachtig verwoord en – helaas! – helemaal waar!!!