In De Standaard stond het voorbije weekend een boeiend interview met professor sociologie Sarah Bracke. In dit artikel stond dit fragment dat vooral me de rest van het weekend door het hoofd bleef spoken:

‘Maar evenzeer zie ik die blindheid bij studenten die zich juist heel bewust zijn van hun sociale positie, maar de taal om het over ongelijkheid te hebben personaliseren. Ze komen binnen en stellen bijvoorbeeld meteen “ik als witte lesbienne”, maar dat zien ze dan als een diep individuele identiteit. Zo wordt het een persoonlijkheidskenmerk in plaats van een positie binnen de maatschappij. En dat alles terwijl het almaar belangrijker wordt om in een overkoepelende dimensie te kunnen denken.

Wil nu niet direct dit gaan claimen en/of koppelen aan een eigen inzicht, maar ik denk dat ik haar nog wel ooit zou kunnen citeren als het gaat over de taal over ongelijkheid personaliseren.