De kans is groot dat je al weet over welke serie ik het zal hebben zonder dat ik de titel moest vermelden in de kop van deze blogpost. Het lijkt wel alsof je niet omheen Adolescence heen kan. Het is logisch dat de serie gevoelige snaren raakt. Het is zowat een van de ergste nachtmerries van elke ouder die in beeld gebracht wordt. De miniserie raakt ook aan thema’s die momenteel leven. En het is knap gemaakt.

Maar… ondertussen lijken we collectief een beetje gek te worden. Dit interview van de BBC doet de ronde

In dit interview krijgt de oppositieleider bijna verwijtend verbaasde reacties omdat ze de serie niet bekeken heeft. Haar stelling dat ze niet naar Casualty (een ziekenhuisreeks) moet kijken om te weten hoe de gezondheidszorg er aan toe is in de UK. Los van haar politieke achtergrond, vind ik dat ze een punt heeft.

Ondertussen maakt men in Nederland en de UK lesmateriaal bij de serie, stelt Starmer dat elke jongere de serie moet bekijken en pleit Groen voor iets gelijkaardigs hier. Los van de vraag of dit ook niet een mes kan worden dat aan twee kanten snijdt.

Als tv-maker zou ik ontzettend trots zijn op wat ik teweeg breng qua agendasetting en effect. En zelf ook blij met de aandacht voor deze thema’s. Maar… tegelijk doet het me denken aan die keer dat de hoofdrolspeelster uit Borgen aanschoof in een praatprogramma en bijna moest uitschreeuwen dat ze geen politica was, maar er een speelde.

Veel van het lesmateriaal dat ik al de revue zag passeren, kon ook perfect zonder de serie. Het begrijpen van de serie gaat ook al vaak verkeerd, zie ook dit prima opiniestuk in De Standaard waar ik zelf behoorlijk van bijleerde of de verenging tot maar een thema terwijl de reeks rijker is dan dat. Het is niet meer dan een serie, en zeker ook niet minder. Maar het zou fout zijn om deze serie als een documentaire te zien van de werkelijkheid die soms erger kan zijn, en vaak beter.