Deze video van Jimmy Carr vond ik hier. De comedian beantwoordt een vraag uit het publiek over de Manosphere naar aanleiding van de recente documentaire van Louis Theroux. Enkele bedenkingen onder de video:
Al lachend zegt de clown of de gek de waarheid. Dit gaat deels op. Carr geeft volgens mij een prima analyse, met de nodige ironie natuurlijk. Maar bij sommige onderdelen van zijn voorgestelde oplossingen heb ik bedenkingen. Drank op jonge leeftijd? Nee. Maar dat er terug een sociaal weefsel moet komen? Ja!
Dus gaat het niet zozeer over strengere regels of stoerdere initiaties, maar over plekken waar jongeren, en zeker jongens, elkaar en volwassenen tegenkomen die aanwezig zijn. Die verwachtingen hebben. Die grenzen stellen, maar ook iets aanbieden: verantwoordelijkheid, vertrouwen, een rol, een voorbeeld dat aanspreekt.
Want als dat ontbreekt, wordt het opgevuld. En zoals we zagen in de documentaire zelden met nuance. De aantrekkingskracht van de manosphere zit niet alleen in wat er gezegd wordt, maar in het feit dat er überhaupt iets gezegd wordt. Duidelijk, simpel, zonder twijfel. Gericht op hen. Dat is moeilijker te counteren met halfzachte boodschappen.
Dit is minder een punchline. Ik ben minder grappig dan Carr. Maar het is wellicht wel wat nodig is.
Hoe vertaalt zich dat in een onderwijscontext? Ik kwam laatst in contact met het werk van El Hadioui (2011): Hoe de straat de school binnendringt: Denken vanuit de pedagogische driehoek van de thuiscultuur, de schoolcultuur en de straatcultuur. Daar zaten voor mij toch enkele werkzame tips (bv. vertrek van de drang naar snel geld verdienen en racewagens (straatcultuur) om dan ook te wijzen op de gevaren en reflectie op ’trager geld verdienen’ en duurzame mobiliteit stimuleren / vertrek van masculiene stoere veldslagen geschiedenis om dan een breder verhaal te vertellen / vermijd gezichtsverlies voor de leerlingen / … Kunnen we hier verder iets mee?
Goede vraag, zijn nieuwe boek dat volgende week uitkomt bouwt hierop verder door een ruimer kader aan te bieden.