Kloppen deze verhalen, deels wellicht wel. Ik voel me nu al een beetje schuldig dat mijn 2 en 5-jarigen zo graag met de iPad spelen en alhoewel ze Spongebob niets vinden, kijken ze wel graag naar Transformers en ter verdediging van mijn opvoedingskwaliteiten: Sesamstraat, boekjes en Tom & Jerry. Oei, dat laatste is misschien te gewelddadig.

Val niet graag in herhaling, maar ik wil deze commentaar van David Buckingham toch nog eens meegeven:

• Marketing omschrijft de reclame naar jongeren en kinderen als empowerment, en het geven van een vrije keuze, terwijl een aparte alliantie van een (eerder rechtse) moral majority met een (eerder linkse) kinderbescherming reclame als een bedreiging voor kinderen ziet.
  Opmerking: vervang hier gerust reclame door technologie.
• Dit gaat in feite uit van 2 verschillende kindbeelden, deze van het sterke, wijze kind enerzijds en het onschuldige, pure kind anderzijds.
• Onderzoek naar jongeren en media weerspiegelen vaak beide stromingen, maar het is bijna steeds een of verhaal, onderzoekers lijken bijna nooit beide standpunten met elkaar te proberen te verzoenen. Hij pleit daarom ook voor meer aandacht voor een genuanceerd kindbeeld. (check deze oude blogpost)