Een essay van 2 gedragseconomisten over goed ouderschap met een duidelijke boodschap, dat is ‘Stress impacts good parenting‘ van  Sendhil Mullainathan en Saugato Datta. Ze stellen dat discussies over al dan niet ‘tijgermoeder‘ zijn allemaal goed en wel is, er is maar 1 zekerheid over goed ouderschap: als je onaandachtig bent, onbetrokken, inconsequent,… dan gaat het fout. Spijtig genoeg wordt dit negatief gedrag vaker vastgesteld bij gezinnen met een laag inkomen. Hoe dit komt, zorgt nog voor veel discussie. Vaak wordt in literatuur en in oplossingen vooral gekeken naar het aanleren van vaardigheden die dit negatief gedrag moet verhelpen. De schrijvers van dit essay stellen echter dat je misschien best ergens anders kijkt:

Good parenting requires psychic resources. Complex decisions must be made. Sacrifices must be made in the moment. This is hard for anyone, whatever their income: we all have limited reserves of self-control, and attention and other psychic resources. …

Low-income parents, however, also face a tax on their psychic resources. Many things that are trifling and routine to the well-off give sleepless nights to those less fortunate. To take a simple example, everyone may face the same bank overdraft fees – but steering clear of them is pretty easy for the well-off, while for the poor it requires constant attention, steely reserve and enormous amounts of self-control. For the well-off, monthly bills are automatically deducted and there is still some slack left over. For those with less income, finding ways to ensure that rent, utilities and phone bills are paid for out of small, irregular paychecks is an act of complicated financial jugglery.

De onderzoekers stellen dat elk programma waarbij gezinnen met een laag inkomen geholpen worden in hun opvoedingstaken en waar de stress van alledag net door het lage inkomen niet wordt weggehaald of verminderd, gedoemd is te mislukken:

So, what does it take to be a good parent? Freedom of mind. And that is a luxury low-income parents often cannot afford.

Zelf vind ik het een goede theorie, maar waarbij ik me wel de vraag stel: hoe zit het met de ouders in de middenklasse die overwerkt zijn, die van hun kinderen Blackberry Orphans maken? Ook hier is er duidelijk stress met een mogelijke impact op het ouderschap?