De voorbije kerstdagen kreeg ik opeens een mailtje van TED waarin de oude klassieke TED-talk van Ken Robinson gepromoot werd. Ik wil het niet hebben over het foutieve verhaal dat school creativiteit zou doden, maar wel over iets anders dat ik gaandeweg ben gaan beseffen.

Wijlen Ken Robinson promootte in zijn lezingen en video’s onderwijs op maat. Iedereen is anders dus iedereen moet niet in door de one-size-fits-all vleesmolen geduwd worden die onderwijs zou zijn. Ook mensen zoals Zuckerberg en Gates hebben vervolgens dit idee massaal gepromoot, vooral omdat ze dachten dat technologie dit nu mogelijk zou maken.

Ondertussen weten we dat het collectieve ook heel erg belangrijk kan zijn, maar stel even hypothetisch dat we er wel zouden in slagen om onderwijs op maat van elk individu te kunnen ontwikkelen. Willen we dat?  Want als de samenleving er in slaagt heel het onderwijs perfect op jou als kind af te stemmen, en je slaagt toch niet, wiens schuld is het dan?

Op die manier wordt het een eerder extreem liberaal of libertair standpunt die veel mensen niet zouden herkennen in het verhaal van Robinson, alhoewel het wel past in de visie van Zuckerberg en Gates en de nadruk op de individuele vrijheid die Silicon Valley graag promoot. Maar met individuele vrijheid komen ook de individuele plichten waar we minder vaak bij stil staan. Tegelijk blijven het vooral kinderen waar we een dergelijke verantwoordelijkheid nog niet kunnen van verwachten?

Ik vermoed dat weinig mensen die gepersonaliseerd onderwijs promoten in ons taalgebied dergelijke standpunten voorstaan, maar tegelijk ook niet beseffen dat dit wel degelijk een belangrijke ondertoon kan zijn.