De voorbije weken heb ik vaker dingen gezien of gedacht die konden tot een blogpost leiden (zie bijvoorbeeld deze post over geloof bij jongeren), maar soms het niet werden. Daarom eens een poging tot iets nieuws: een verzameling losse gedachten. Het wordt zeker geen vaste rubriek, maar een mens mag na 15 jaar ook wel eens af en toe experimenteren.
- Mijn vrouw en ik waren vorige week in Chicago voor onze huwelijksverjaardag en wat me vooral opviel – naast de kou in de Windy City – was hoe leeg de stad was. Er waren niet enkel de vele leegstaande winkelruimtes die je momenteel overal in de VS (en daarbuiten) ziet, maar de stad leek echt dunbevolkt. Ook opvallend: hoe vaak we geconfronteerd werden met oprechte verbazing toen we vertelden dat we in hun stad op vakantie waren.
We bezochten ook Macy’s, waar ooit – volgens de gids – zowat het eerste grote winkelcomplex gebouwd werd. Denk aan Harrods in Londen of Printemps in Parijs, maar het voelde alsof het ten dode opgeschreven was met meer werknemers dan klanten. Na Covid kwamen de mensen niet meer terug werken naar downtown Chicago en zonder mensen is er geen commercie. Dat de souvenir-winkels Bye bye Chicago heten, leek ons ironisch. Nochtans heeft de stad ontzetten veel te bieden. We hebben prachtige rondleidingen rond architectuur meegemaakt, de studio, het huis en een kerk van Frank Lloyd Wright bezocht, heerlijk gegeten en meer (zie ook mijn beoordelingen op Tripadvisor) - Er was deze week veel te doen over de (mogelijke) betutteling van studenten. Aanleiding was dit opiniestuk. In heel het debat miste ik wel een element. Neem de vermelde vraag van een opleiding om niet meer op vrijdagmiddag fysiek les te geven. Ik kan me perfect inbeelden dat een opleiding dit overweegt in de huidige concurrentiestrijd die er ook bestaat tussen opleidingen én instellingen voor hoger onderwijs. Door hoe hoger onderwijs extern en opleidingen intern gefinancierd worden, telt vaak elke student die men binnenhaalt, -houdt en kan doen slagen. Dit zorgt voor een idee van student als klant met soms dergelijke effecten, denk ik.
- De voorbije week merkte ik dat ik steeds blij werd van een auto in de achteruitkijkspiegel. De nieuwe Renault 5 heeft zo iets vriendelijks en vrolijks dat het een positief effect heeft op me. Blij ook te zien dat veel mensen voor de meer uitgesproken kleuren kiezen en niet voor het drabberige donker en grijs dat nu onze wegen vult.
- Nog even over auto’s, maar ook ruimer. Wat waardevol is in onze samenleving heeft ook vaak te maken met demografie en leeftijd. Momenteel worden bij gitaren, auto’s, en wellicht wel meer voorbeelden dé verzamelobjecten zaken die gebouwd of gebruikt werden in de jaren 80 of 90, terwijl de hele oude oldtimers niet meer makkelijk verkocht lijken te worden. Waarom: het doelpubliek wordt wellicht kleiner. Je kan dan wel denken een goede investering te hebben gedaan: alles lijkt tijdelijk.
Ook de dalende wijnverkoop kan wellicht een effect hebben op de prijzen, al lijkt daar voorlopig de goedkope wijn minder te verkopen. Maar zeker lijkt dat de verschuivende demografie soms effect kan hebben op onverwachte plaatsen.
Ziezo, een eerste reeksje losse gedachten. Is het iets, laat gerust weten!