Voor ons twintigers zat nooit iets tegen. Al gerekruteerd op de universiteit, banen lagen voor het oprapen, we deden alles. Als het maar leuk was. Voor het eerst in ons leven is het crisis, die raakt ons hard. Maar wij zijn prima crisisproof.
Willemijn Kruijssen sprak in 2007 met enkele leeftijdsgenoten en kijkt nu 2 jaar later, en een crisis rijker hoe hun denkbeelden veranderd zijn.
Vooral de besluiten van Lidewey van der Sluis zijn interessant:
Nieuwe professionals weten precies wat ze willen. Negatief kun je dan zeggen dat ze veel noten op hun zang hebben. Positief gezegd: ze weten wat ze waard zijn’, zegt ze. ‘Door de schaarste wisten ze daarvan goed gebruik te maken. Ze zochten werkgevers die bij hen pasten qua beloning, sfeer en work life balance. Dat raakte in onbalans. De starters waren wel heel overtuigd van zichzelf en vonden zichzelf al snel the centre of the universe, dat waren ze ook. De werkwaarden van mensen, wat ze belangrijk vinden in werk, zoals leermogelijkheden, sociale sfeer, zouden de merkwaarden van organisaties moeten worden. Dat sollicitanten zeggen: “Ik vind het leuk hier te werken, want…”.