Op Nu.nl staat dit bericht:

“Gameverslaving bij jongens veroorzaakt een toename van agressief gedrag. Of de games die zij spelen wel of niet gewelddadig zijn, maakt niet uit.Dat zegt de communicatiewetenschapper Jeroen Lemmens, die volgende week promoveert aan de Universiteit van Amsterdam op een proefschrift over gameverslaving.

Lemmens deed onderzoek onder 851 jongeren tussen 12 en 18 jaar. Het zijn vooral eenzame jongens met een laag zelfbeeld en weinig sociale vaardigheden die gameverslaafd raken, zegt hij. Door te gamen vergeten ze tijdelijk hun negatieve gevoelens, maar verwaarlozen ze ook de sociale contacten die ze nog hebben. Zo raken ze nog eenzamer.

Volgens Lemmens krijgen gameverslaafden uiteindelijk problemen op school of met hun ouders. Ze moeten afkicken, en dat leidt tot prikkelbaarheid en agressief gedrag. “Dit kan ertoe leiden dat deze jongeren agressief gedrag vertonen in situaties waarin zij niet kunnen spelen, bijvoorbeeld op school of thuis wanneer ouders de speeltijd inperken”, stelt Lemmens.”(bron)

Een belangrijke nuance die ik zelf zie, is wel dat games spelen niet gelijk is aan verslaafd zijn aan games. De meerderheid van de jongeren spelen af en toe een computergame (vaak wordt 70% genoemd), dit wil niet zeggen dat diezelfde groep verslaafd is. Zelfs bij de groep van echte gamers, die games als een deel van hun identiteit zien, als het ware een subcultuur of een urban tribe, is niet iedereen verslaafd.