Amber heeft haar privacy-instellingen aangepast. Ze kon moeilijk anders na de actie van Maks, het tijdschrift voor jongeren van de Vlaamse overheid. Ze schreven haar een mail gebaseerd op alle info die ze over haar konden vinden online. Oh ja, ze zetten die mail ook in het tijdschrift en online.
Bekijk hier het bericht dat Amber kreeg.
Aan de ene kant een sterke stunt, maar met een angel. Tom Bogman bracht vorige week al uit dat Amber echt bestaat en niets van de actie wist. Vrij vertaald: alles is echt, en de leefwereld van het meisje werd echt voor de duizenden lezers te grabbel gegooid. (Lees hier) Ik vroeg na of dit echt het geval was, wat me werd bevestigd.
Ik kreeg van een van haar leerkrachten te horen (een oud-studente van me) dat Amber zich goed verweerd heeft achteraf.
Sensibiliseren is niet simpel, dat het een echt meisje van vlees en bloed is, maakt het allemaal authentieker. Maar of je zelf zo blij zou zijn als het jouw zoon of dochter is?
Ondertussen bracht Maks ook het hele verhaal met reactie van Amber. check hier
Goed dat jullie hier ook aandacht aan besteden. Bedankt voor de link naar mijn blogpost.
Graag gedaan!
Het punt is natuurlijk net dat iedereen al die informatie al wist, ze staat gewoon publiek online, je moet daar echt niet veel moeite voor doen. De informatie is ook geselecteerd op ‘pestgevoeligheid’, niet alles wat gevonden is staat erin.
We hebben op voorhand de test gedaan en iemand op basis van de info in de ‘mail’ te laten achterhalen wie erachter school. Niet gevonden, ook na serieus wat zoekwerk. Het waren enkel mensen die haar kenden die Amber herkenden in het artikel. Ze heeft zelf gekozen om op Zoom en op Maks! (enkel met voornaam, geen familienaam) te komen. Na overleg. Het gaat ons niet om de sensatie, wel om de sensibilisering. En daar lijken we alleszins in geslaagd.
Niet helemaal mee akkoord: in dit geval heeft de persoon (minderjarige) op voorhand geen keuze gehad of haar leven te grabbel gegooid werd. Ik zag in mijn eigen Facebook hoeveel mensen haar herkenden. Het is een verschil met informatie die open staat en die informatie die door iemand geaggregeerd wordt tot een geheel. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het punt dat gemaakt werd belangrijk, maar geef toe dat het deontologisch echt op de rand was.
Uiteraard is het dubbel. Noem het opofferingsdrang 😉 We ontvluchten die verantwoordelijkheid geenszins. Het gaat ook net om die dubbelzinnigheid rond privégegevens. Één datapunt is publiek, pas als het samenkomt met een ander is het privé (voor- en achternaam bijvoorbeeld). En hoe gemakkelijk is dat samenbrengen van gegevens? Herinner je het dametje in de VS dat via ‘anonieme’ zoekopdrachten toch kon getraceerd worden (http://www.securityfocus.com/brief/277). Dat is ook weer iets anders, dat weet ik.
Ik zou eigenlijk vooral willen weten wat de gemiddelde zestienjarige daarvan vindt. Niet in comments of anekdotisch, maar gewoon echt, zo onder elkaar tijdens de speeltijd. En of daar in klassen over gepraat wordt. ‘Maks! had dat niet mogen doen’ is dan een valabel standpunt, liever dat dan ‘jullie zijn te dom voor Facebook’ wat toch af en toe de teneur is onder volwassenen.
Is inderdaad een goed idee om dit te onderzoeken. Kan het zelf niet direct organiseren, maar misschien dat ik het wel als tip kan doorspelen naar enkele studenten of leerkrachten voor een klasgesprek.