Op verschillende plaatsen heb ik het al gehad over het belang van samen dat we bij jongeren zien. Social media is vooral sociaal bij jongeren omdat ze met elkaar kunnen afspreken. Las gisteren nog een boeiend artikel waarom Facebook aantrekkelijker is dan Twitter voor jongeren, net om de interactie met peers, iets dat hun zelfvertrouwen een boost geeft (lees het hier). Jongeren willen zich inzetten voor goede doelen. De voorbije jaren kregen organisaties als de bouworde meer en meer vrijwilligers, maar tegelijk wordt het zeer moeilijk voor jeugdbewegingen om leiders te vinden of beter te houden.

Sociaal zijn, samen zijn, belangrijk voor jonge mensen, maar we maken het hen niet makkelijk, zeker niet in het hoger onderwijs. Ik moest er aan denken toen ik vandaag de column van Geert Buelens in De Standaard las. Door de flexibilisering die werd doorgevoerd, zijn er nauwelijks nog ‘klas’groepen. Studenten ontmoeten elkaar voor het ene vak, maar zien elkaar zelden of nooit voor een ander vak. Geert Buelens noemt hiervan een belangrijk gevolg:

“Op allerlei manieren proberen wij in Utrecht nu de discipline en het groepsgevoel te doen ontstaan dat tot voor kort nog een vanzelfsprekendheid was bij Vlaamse studenten. De sociale druk die gepaard ging met de vraag ‘ben je erdoor?’ stond symbool voor die mentaliteit.”

Sociale druk, sociale cohesie, het is iets dat onder druk staat in het huidige hoger onderwijs. De ironie is dat we hen steeds meer groepstaken geven, om hen te leren samenwerken, maar studenten klagen steen en been omdat ze vaak elkaar nauwelijks kunnen ontmoeten om aan een taak te werken door de verschillende trajecten die ze volgen.

Ondertussen is de werkdruk voor vele studenten verspreid geraakt over het hele jaar. Wat niet slecht is, studenten blokken nu niet alles meer op het einde waarbij ze het een maand later vaak al vergeten zijn. Anderzijds zorgt dit er voor dat er nauwelijks nog tijd of ruimte is voor bijvoorbeeld jeugdbeweging of andere initiatieven waarbij je een wekelijkse afspraak hebt. Ik sprak er vrijdag nog over met enkele collega’s die bevestigden dat ze het al vaker tot hun spijt hun studenten moesten afraden. Dat de studenten massaal meer werken (soms voor luxe, vaak bij studenten ook voor gewone kosten), helpt dit ook al niet verder.

De flexibilisering werd ingevoerd met een visie op jongeren die toen gold, misschien kunnen we het stilaan herdenken op basis van wat we nu weten over jongeren en over onderwijs wereldwijd?