Vandaag gaf ik een lezing voor Magdanet in Leuven. Het thema van de studiedag was ‘de eerste keer’ over hoe jongeren de eerste keer met cultuur in contact komen. Ik week een stuk af van een typische lezing door stil te staan bij de evolutie van beleveniseconomie naar een betekeniseconomie. De ‘experience economy’ die door Gilmore & Pine beschreven werd, wordt als volgt samengevat op wikipedia:

“Beleveniseconomie is de term voor de (huidige Westerse) economie, waarin niet zozeer het product of de dienst centraal staat, maar een met het product of met de dienst geassocieerde beleving.

Zo wil de leer van de beleveniseconomie verklaren waarom mensen bereid zijn in het ene etablissement meer voor een kop koffie te betalen dan in het andere. De naam en faam van de duurdere gelegenheid geven haar een zeker cachet: men drinkt niet alleen koffie, maar beleeft ook de omgeving.”

In de beleveniseconomie wil men er bij zijn, het meemaken. Volgens Gilmore & Pine is het selectiecriterium dan: authenticiteit. Welke ervaring komt als de meest authentieke over. Maar wat als alles authentiek lijkt? Als er hier geen verschil meer kan gemaakt worden?

Volgens mij kennen we een transitie naar de betekeniseconomie. Dit sluit aan bij hoe we de jongeren van vandaag beschrijven in ons nieuwe boek: ‘Generation Why?’. Het is een generatie die aan ouders, leerkrachten, werkgevers vraagt: help ons kiezen. Wat heeft belang, wat heeft betekenis. Hoe kunnen we zelf betekenis geven?